En.Be.Dankt.

Soms is alles wat je nodig hebt:

  • chocola
  • een dikke knuf
  • een lang warm bad
  • een goed glas wijn
  • dagje spa
  • een lief woordje
  • een avond uit
  • iemand die jouw leeftijd compleet verkeerd inschat

Dat laatste bedoel ik natuurlijk op een manier waar we blij van worden in deze periode van ons leven. Waren we vroeger enorm trots wanneer we ouder geschat werden en hadden we daar alles voor over; tegenwoordig vatten we het als een enorm compliment op wanneer men denkt dat je (veeeeeel!) jonger bent. En wanneer zoiets 2(!) keer in 1(!) week gebeurd, dan doet dat gewoon wat met je: Wallen zijn op slag verdwenen, greasy haar dat al bijna een jaar geen schaar heeft gezien ziet er opeens weer springlevend uit en een wijde trui op comfi leggings voelt plots ultrahip. 

Tja. En dan zit je er dus zo idioot heerlijk belachelijk bij achter je bureautje. De Andrelon reclame is er niets bij. 

Om deze twee geschiedenisboekwaardige Gouden Momenten uit mijn leven te vereeuwigen neem ik je in woorden mee naar alwaar het geschiedde… 

Gouden Moment 1, Rotterdam, zaterdagavond 21 november 2015:

Of er interesse is om na twee wedstrijden (korfbal) in Arnemuiden en Capelle a/d IJssel in Rotterdam te gaan stappen en daar in een Stay Okay te overnachten. Dat is voor mij ongeveer dezelfde soort vraag als: “Is de paus katholiek?” Duhhhhh. Natúúrlijk is daar interesse voor! En dus gingen we met z’n 12en, in de leeftijd van 19 tm 32, na nogal wat auto- en sportuurtjes achter de rug de stad in. Op wat advies van vrienden van mijn teamgenoten zouden we eerst naar ‘Blender’ gaan. Allemaal prima, als ik maar kan dansen. Dus wij op de rode loper in de rij. Door mijn teamies werd ik al naar voren gestuurd: “Ga jij maar regelen dat wij naar binnen mogen, want je moet 25 zijn en jij bent de oudste.” En de beroerdste niet. Natuurlijk, dat regel ik even. Niet erbij nadenkend helemaal geen id bij me te hebben, want had juist bedacht hoe heerlijk het was om eens niet m’n dagelijkse checklist af te werken (luiers, billendoekjes, verschoningsmatje, extra setje kleding voor 3, spenen, fles, voeding, spuugdoekjes, slabben, speelgoed voor 2, zakdoekjes, agenda, telefoon, portemonnee met 400 pasjes, sleutels). Deze avond hoefde ik alleen voor alcohol en een taxi te zorgen, dus het enige wat ik mee had was geld. In m’n sok. Daar compleet niet overdenkend kom ik na 10 minuten wachten vooraan in de rij uit en vertel de portier dat we met z’n 12en zijn. Waarop hij mij vraagt hoe oud ik ben. Waarop ik hem vertel dat ik 32 ben. Waarop hij zegt: “Ja, dááág!” Waarop ik hem vertel dat ik 2 kinderen heb. Waarop hij zegt: “Ja, dááág!”

Voor mij een hieperdepiephoeraindegloria-momentje. Voor de groep, die zenuwachtig achter mij stond te wachten, iets minder.

Gelukkig kwamen we bij een club waar je 21 moest zijn wel binnen. Helaas kende ik 75% van de liedjes niet, maar dat liet ik natuurlijk niet merken. Duh. Heb zelfs, geheel conform aan de laatste jonge meisjes mode, m’n shirt opgerold en al als naveltruitje gedragen. Foto’s en filmpjes hiervan bestaan helaas wel, maar daar heerst een zeer strict verspreidingsverbod op. What happened in Rotterdam stays in Rotterdam. 

Dat ik mij op danstechnischgebied ietwatteveel heb uitgesloofd is een logisch gevolg op de opmerking van die ene oplettende portier. Het zelfvertrouwen was tot grote hoogten gestegen en mijn avond kon niet meer stuk. 

En na vandaag, de rest van dit jaar ook niet.
Situatie 2, Amstelveen, 27 november, 2015:

Op de internationale school waar ik werk zitten ruim 1400 leerlingen. En meer dan 300 collega’s waarvan je er heel veel alleen van gezicht kent en sommigen zelfs helemaal niet.

Dit even ter inleiding van de rest van het verhaal. Vanmiddag ging ik lunch halen in de cafeteria en dit was toevallig tegelijkertijd met de lunchtijd van de Upper School studenten. Met dienblad op links en laptop aan de rechterflank geklemd balanceerde ik zonder te knoeien tussen iedereen door op weg naar de gang die naar mijn lokaal leidt. Maar nog voor de klapdeuren bereikt werden, hield een lunchtime surveillant (een US leraar) mij staande: “Young lady, where do you think you’re going?” “Uh, up to my room in the Language Department to enjoy my lunch… Why?” De keurige Amerikaanse meneer in pak staarde mij geschrokken aan en stamelde: “Oh, so you’re a teacher?! I’m so so sorry!” 

Ok, ik moet zeggen, meneer met stropdas, in eerste instantie zag ik er door uw terechtstelling zo uit en dacht 10 hele seconden kort: “WHATTTTT?” 

Maar zeer, zeer vlot daaropvolgend waren stemming en uitstraling volledig omgeslagen in dit:  

Hoppatee. Keep.Them.Coming. 

 
Happy Friday & fijn weekend vol met blijmakers! 
(Oh en voor diegenen met scherp oog voor detail: Ja, op het menu stond nachochips met gehakt en gesmolten cheddar. Zooooo yummyyyy!)

Liefs, 

Annette

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s