Life of a Mom = Verwacht ALTIJD het onverwachte

Stel je voor: een vriendin vraagt om donderdag met de boys naar “Het Huis van Sinterklaas” in Leiden te gaan. Laat de verblijfplaats van de goedheiligman nou op fietsafstand zijn dus let’s do it!

“Levi, wil je naar het huis van Sinterklaas?”

Duh, natuurlijk wil Levi daarheen! Ik kan hem geen ongelijk geven want zelf ben ik ook nieuwsgierig aangezien het een hot item in de regio is. En zeg nou zelf: hoe leuk is het om je Pietendiploma te halen, oefenen op het klimdak of Sinterklaas een handje te geven. SUPER LEUK natuurlijk! En wat mijn valkuil is wanneer ik ergens enthousiast over ben: ik kan mijn mond niet houden. En dus tellen we samen de nachtjes af. En kijken we op internet wat je er allemaal kunt doen. En fantaseren we samen hoe zijn huis eruit zou zien. MAAR….. in sommige gevallen is het gewoon niet zo handig om al heel veel te vertellen. Oeps. En ook vandaag kwam ik daar weer achter.

Fiets staat klaar, tussendoortjes en wat te drinken in de tas, warme jas aan: ready to go! Even Levi ophalen van school en gaaaaaaaan. En zodoende stond ik om 15.00 uur bij school.

Stiekem (sssttt, niet doorvertellen!) ben ik ook excited en voel ik een kriebel in mijn onderbuik. Yeah, ik heb er zin in! Een vrije dag, het zonnetje wat schijnt, leuke activiteit met goed gezelschap: whihoeee!

Maar Levi dacht daar anders over. Hoe graag hij ook eigenlijk wilde naar “het huis van Sinterklaas” wilde, zijn humeur en gemoedstoestand lieten het niet toe. Er kwam een wit bekkie met de juf mee naar buiten. De juf schudde haar hoofd en riep me bij haar. Ohnee. Wat. Is. Er. Aan. De. Hand? Levi had vandaag niet echt zijn dag en vond het lastig om met andere kinderen te spelen. Oei, dat is best lastig als je 27 klasgenoten hebt….  De juf spreekt met Levi af dat hij morgen aardiger gaat doen. Aan de manier hoe Levi kijkt, zie ik dat hij heel vermoeid is. En overprikkeld. En vooral niet zichzelf.

Ik krijg een steek in mijn buik, want ik weet dat dit niet het moment is om naar een drukke bezienswaardigheid, overladen met enthousiaste kinderen, te gaan. Eerst maar even naar huis en dan een beslissing te nemen.

En zo geschiedde een dramatische woedeaanval van Levi op het schoolplein. Hou je vast.

“Nee mamma, ik wil niet lopen, je moet me tillen”.

“We lopen samen naar de fiets en dan mag je zitten. Kijk, de fiets staat bij het kleine boompje”.

 

Maar meneer is een volhouder. Hij wil dat ik hem til. Ik zeg dat hij zelf naar de fiets moet lopen en dat hij dan mag zitten. Hij blijft volhouden. Maar come on, ik mag toch wel van een kleuter van bijna vijf jaar verwachten dat hij naar een fiets loopt die nog geen 50 meter verder staat?

Levi gooit er iets meer drama en geluid bij om vervolgens zich op zijn knieën op de grond te laten vallen.

En natuurlijk probeer je van alles. Na het lief geprobeerd te hebben, loop ik vijf meter vooruit in de hoop dat hij opstaat en dan wel komt. Maar in plaats daarvan beginnen de kinderen en ouders die langs hem lopen, hem zielig aan te kijken. En sommigen willen hem helpen. Wat het natuurlijk alleen maar erger maakt. Want welke moeder laat haar kind nou zelf lopen?

Ik voel de ogen in mijn rug branden. Waarom hier? Maar nee, ik blijf bij mijn principes en ik houd vol. Ik. Houd. Vol. Ik. Kan. Het. “Nee Levi, zelf lopen naar de fiets. Mamma gaat je niet tillen”. Een voorbijgaande moeder vraagt aan Levi wat er aan de hand is en kijkt vervolgens verbaasd naar mij.

Please, kan iemand mij geruststellen en zeggen dat hun kinderen dit ook wel eens doen? IN HET OPENBAAR?

Hé! Beweging bij het front Levi. Hij staat op en rent op me af. Gelukkig loopt hij samen met mij door naar de fiets. Opluchting. Fiets gehaald. Nu geen drama’s meer. Ik zet zijn rugtas in de fietsmand en pak de tekening aan die hij aan mij geeft en leg deze naast de rugzak.

En hij ging weer af. Alsof er zich een ramp afspeelt. Levi schreeuwt dat ik zijn tekening niet in de fietsmand moet doen maar in de rugtas. Ok, relax. Los in de mand of in de rugtas in de mand: whatever. Maar goed, jij je zin. Tekening in de tas en gaan met die banaan.

Ik zal je de situatie thuis besparen. Het drama ging nog even door. Naar het toilet gaan was al een reden om opnieuw een dramatisch gebeuren te vertonen. En toen ik vroeg of hij water of limonade wilde, begreep ik natuurlijk niet dat hij melk had gewild.

De keuze was snel gemaakt. Dit boze, verdrietige, vermoeide en overprikkelde mannetje had rust nodig. En heel veel knuffels. Gelukkig begrijpt mijn vriendin de situatie en hoef ik me daar niet schuldig over te voelen.

Helaas heeft Levi een andere mening en is het natuurlijk heel stom dat we nu niet maar naar het huis van Sinterklaas gaan. Want het was gisteren nog maar één nachtje slapen. “En dat is dan vandaag mamma!”.

Oei. Deze reactie was te verwachten. Maar ook nu houd ik vol.

Eenmaal jas, schoenen en sokken uit (I know, ook wanneer het buiten koud is loopt hij graag op bloten voeten want sokken kriebelen) duikt hij op zijn speelmat waar de duplo staat. Hij begint te bouwen. Je ziet hem in zijn veilige holletje kruipen en tot rust komen. Ik laat hem even en nestel mij op de bank met een boek en een kop thee (dat stuk chocola laten we maar even achterwege – ik had me zooo verheugd op de pepernoten).

Hij speelt en hij speelt. We zijn bijna 45 minuten verder wanneer ik mij besef dat hij al een behoorlijke tijd rustig is. Het lijkt wel alsof hij een enorme inspiratie-vloed over zich heen heeft gekregen want hij maakt het ene bouwwerk na het andere. De vliegtuigen, hijskranen en andere voertuigen (het is een échte jongen) vliegen je om de oren of racen je voorbij.

En terwijl hij aan het bouwen is en de gemaakte objecten tot leven brengt, zingt hij heel zachtjes in zichzelf een Sinterklaasliedje. En nog een. En nog een. Ik kijk op van mijn boek. Het tafereel wat zich vlak voor mij afspeelt brengt me een glimlach op mijn gezicht. Een geluksmomentje. Zo’n momentje waar je warm van wordt. Wauwie, wat is het toch een schatje. Kijk hem eens lief spelen. En dat doet me zijn boze bui van een uur daarvoor helemaal vergeten. Het is ook allemaal best een beetje spannend zo’n Sinterklaas-tijd.
Ik ben blij dat hij zijn rust heeft weten te vinden door zijn veilige plekje op te zoeken. Eindelijk heeft hij de rust om wat te eten en te drinken. Ik zeg tegen hem dat ik blij ben dat hij weer rustig is. En dat ik hem lief vind.

“Ik jou ook mamma”. Hij kijkt me daarbij recht in de ogen aan en ik voel dat hij het meent. *SMELT*

 

Het huis van Sinterklaas komt wel. Volgend week. Volgend jaar. Dit moment pakt niemand mij meer af.

 

Hoe komt jouw kind de Sinterklaas-tijd door? 

 

Over de schrijfster van dit artikel 

Marjolijn Vreeburg is 29 jaar en woont in Katwijk aan den Rijn (altijd gezegd dat ze er nooit zou gaan wonen, totdat ze verliefd werd op dit huis). Zij woont samen met vriendlief Stan met wie ze bijna 12 jaar samen is en hebben een lieve grote kleine jongen Levi van 4,5 jaar. Een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.
Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: werk, leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, sportschool en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeer zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. 
img_4778

5 gedachtes over “Life of a Mom = Verwacht ALTIJD het onverwachte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s