#lakaan = aan!

Tijn. Sinds deze week kent iedereen hem. Wat mij betreft dé held van Serious Request 2016. Een ongeneeslijk ziek jongentje van 6 jaar die met zijn vader bij het glazen huis aankomt om nagels te lakken. Er ontstaat een gesprek tussen vader en DJ Domien. Wat mij meteen opvalt is de positieve houding van de vader. Vader vertelt het verhaal over Tijn en plakt daar meteen de zin “het kan altijd erger” aan vast. Je kind gaat kerst 2017 niet halen. Je kind zal zieker en zieker worden. Je moet op korte termijn afscheid gaan nemen van je grootste trots. Hoe is het mogelijk dat die vader zó kan relativeren dat hij refereert aan de kinderen in derde wereldlanden terwijl hij de nachtmerrie van elke ouder beleeft? Mogelijk is het relativeren een reddend middel voor Tijns ouders om in zo’n periode overeind te blijven staan. Maar dat is niet het punt wat ik aan wil kaarten.

Alle berichten, fragmenten, foto’s van Tijn en de gelakte nagels van half Nederland hebben mij aan het denken gezet. Tijns actie LAK AAN wordt het nieuws van de dag. Tijn roept iedereen op om zijn of haar nagels te lakken. En zijn actie gaat vandaag gelukkig nog door (en hoe!). Gelukkig voor Tijn, die geniet van alle aandacht. Gelukkig voor het Rode Kruis, die daardoor enorm veel geld binnen halen voor het goede doel. Maar ook gelukkig voor ons, want wij kunnen veel leren van Tijn.

 

Al die berichten over Tijn en zijn actie hebben mij aan het relativeren gezet. In één klap stond ik met beide benen op de grond. Ineens komt het besef hoe belangrijk het is om in het hier en nu te leven. Want mijn hemel, als ik er aan denk dat mijn kleine lieve jongen van vier jaar hetzelfde zou overkomen als Tijn, raak ik in paniek. Gelukkig kan ik deze paniek na drie keer goed ademhalen omzetten in actie. En natuurlijk hebben we vaker van dit soort momenten die ons terughalen naar de realiteit. Maar soms zit je door werk, stress of andere drukte meer in je hoofd met gedachten dan goed voor je is. En ben je bezig met het verleden en de toekomst. Kleine dingen die nu gebeuren, zien we dan niet altijd.

Gisteravond heb ik lang op het randje van Levi’s bed gezeten toen hij sliep. Zijn zachte, egale huidje en donkere wimpers. Zijn armen uitgestrekt boven zijn hoofd. Zijn mond een klein stukje open met een lichte glimlach. Ik zie dingen die ik afgelopen weken misschien minder heb opgemerkt. De waan van de dag overheerste. Maar vanaf morgen gaat mij dat niet meer gebeuren.

Want ik moet LAK hebben aan zoveel kleine, eigenlijk onbelangrijke, dingen. Ik moet genieten van de kleine momenten. Ik moet meer knuffelen met mijn mannen. Ik moet mij minder druk maken over dingen die ik toch niet kan veranderen. Ik moet weer even voelen wat écht belangrijk is. Ik moet meer LAK hebben!

 

LAK hebben aan huishoudelijke taken die ik mezelf dagelijks opleg terwijl het ook echt wel een dagje niet hoeft. Jammer dan als er bezoek komt en die paar kruimels van het ontbijt nog op de grond liggen.

LAK aan de kleine discussies die ik kan hebben met Levi over iets wel of niet mag. Prima lieverd, als jij met een rode broek, een oranje blouse en geel shirt naar school wilt: just do it.

LAK hebben aan dingen die ik toch niet kan veranderen. What else is new?

LAK hebben aan welke nieuwe outfit ik moet kopen voor Kerst. Ik heb écht nog genoeg in mijn kast hangen en het gaat om het samenzijn met alle lieve mensen om mij heen.

LAK hebben aan het wasgoed wat gevouwen moet worden, wat morgen ook kan. Ik geniet nu van mijn slapende ventje.

LAK aan de meningen van personen die niet dichtbij mij staan. De mensen die ik liefheb doen er toe.

LAK hebben aan bepaalde semi-verplichte afspraken waar ik eigenlijk geen zin in heb. Ik ben baas over mijn eigen (vrije) tijd.

LAK hebben aan nare, vervelende uitspraken die gedaan worden. Negativiteit levert niks op, niemand. Verspreid liefde: daar wordt iedereen beter (of in ieder geval liever) van.

LAK hebben aan dingen die gebeurd zijn in het verleden. Ik kan het niet meer veranderen.

LAK hebben aan de gedachte dat ik altijd alles maar perfect moet doen. Ik ben ook maar een mens. Een mens die probeert te genieten van de mooie dingen in het leven.

LAK hebben aan mijn zorgen over de toekomst. Ook dat heb ik niet in de hand en kan ik niet veranderen.

 

Het geluk zit ‘m in het genieten van kleine dingen. Ik kan geen leuke, mooie herinneringen maken met Levi als ik geen LAK heb aan bepaalde andere zaken. En soms heb je even zo’n moment nodig die je weer je zegeningen laat tellen.

 

Die lieve Tijn, maar misschien nog wel meer de vader van Tijn met zijn opmerking, zal mij lang bijblijven: “het kan altijd erger”.

 

Zo. En nu mijn nagels lakken.

Over de scbrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 29 jaar en woont in Katwijk aan den Rijn (altijd gezegd dat ze er nooit zou gaan wonen, totdat ze verliefd werd op dit huis). Zij woont samen met vriendlief Stan met wie ze bijna 12 jaar samen is en hebben een lieve grote kleine jongen Levi van 4,5 jaar. Een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: werk, leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, sportschool en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeer zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin.

 

Een gedachte over “#lakaan = aan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s