Aan alle lieve bezoekers van Ikea Haarlem…

Mister Blue Eyes besloot gistermiddag mijn geduld en consequentheid te testen. Het restaurant van Ikea vond ik ook een goede plek, deze stond nog niet op ons lijstje. Daarom voel ik mij genoodzaakt tot het volgende: 

Aan alle lieve bezoekers van het restaurant van Ikea Haarlem (zaterdagmiddag 2 juli 2017, rond 15.30 uur):

Tijdens het laatste stukje van onze tour, Ikea Kinderland, besloot mijn kind dat hij geen genoegen meer nam met het antwoord “ik zet het op je lijstje voor je verjaardag”, ondanks de vooraf gemaakte afspraken. Soms zijn een paar bekende woorden genoeg om alles eruit te gooien wat je dwars zit. Misschien had ik dat ook moeten doen.
Mijn kleuter en ik waren het niet geheel eens, zoals jullie gehoord zullen hebben. Hij heeft van alles uit de kast getrokken: huilen, roepen (schreeuwen), op de grond liggen (en repeat). Dat hij de gekochte Zweedse lekkernij ook nog met mij moest delen, was natuurlijk belachelijk en zorgde voor nog veel meer drama.

Sorry lieve mensen, dat ik mijn kleuter niet zijn zin heb gegeven.
Sorry lieve mensen, dat ik consequent ben gebleven.

Het is een (boze) fase.

De ongeschreven regel dat het verboden is om naar zo’n tafereel te kijken vanaf een Klippan bank (en Zweedse gehaktballetjes etend) was niet bij iedereen bekend. Maar ik kreeg het gelukkig niet warm. Een hysterisch kind van 18 kilo wat aan mijn been hangt, mij geen mogelijkheid tot verroeren geeft, met zijn volumeknop op standje maximaal, valt heel goed uit te leggen dat hij zo’n knuffeltje van €1,99 (met een naam die ik niet eens kan uitspreken) écht niet nodig heeft. Dat doet mij niks. Ik kan er hard om lachen dat ik niet mocht staan, zitten of lopen van mijn kleuter. Wat ik ook zei, het was fout. En ik sprong een gat in de lucht toen hij zijn snotneus aan mijn (nieuwe) vest afveegde. Om vervolgens het hele gebeuren een stuk of vijf keer te herhalen. Gelukkig duurde het maar een kwartier. Veel mensen om ons heen hadden al de benen genomen om enigszins rustig te genieten van hun tweede glaasje fris. Ik besloot om een keer voor mezelf te kiezen en niet toe te geven aan de druk van de omgeving. Kalmte en geduld in overvloed. Ik ben niet direct naar buiten gelopen toen mijn kleuter geluid begon te maken. Hoe trots mag je zijn op jezelf?

Het duurt even maar dan heb je ook wat

Uiteindelijk – het voelde alsof ik al uren zo stond – zag mijn mini-me in dat huilen en gillen geen zin had. Uiteindelijk mocht ik hem troosten. Al weet ik niet meer of ik hem nou heb getroost voor het knuffeltje met de niet uit te spreken naam, de gedeelde lekkernij of het feit dat ik iets deed wat hij niet wilde.
Mister Blue Eyes zat nog een half uur na te snikken. Bij mij in het karretje, zonder een kick te geven. Dat dan weer wel.

Ik voel me goed en tevreden. Ik ben consequent en geduldig. Maar een ander gevoel overheerst. Blijheid. Blij dat ik zoveel mensen gespreksstof heb gegeven en wat sensatie heb kunnen bieden. Nu nog even bedenken wat ons volgende podium wordt.

Iemand tips?

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.