Ik heb mijn kind vanochtend met opzet te laat op school laten komen.

Jep. Het staat er echt. It’s real. Vanochtend heb ik mijn kind met opzet te laat op school laten komen. En natuurlijk heb ik dat niet gedaan omdat ik zo graag wilde uitslapen, geen zin had om me te haasten of naar de huisarts moest. Ik heb er met opzet voor gekozen om mijn kind te laten ervaren hoe het is om te laat te komen, in de hoop dat hij er wat van leert.  

Ik ga het je even uitleggen. Levi is ruim 5 jaar en ik ben er van overtuigd dat een kind van die leeftijd dan al wat zelfstandigheid kan hebben met betrekking tot zelf aankleden en tanden poetsen. Ok, hij kan nog geen klok kijken, maar na anderhalf jaar school hebben we een vrij waterdichte structuur die werkt voor ons. Of althans, werkt voor mij. Want vandaag werkte de structuur niet echt voor Levi. Levi kwam vandaag 25 minuten te laat op school.

Ik vind het heel belangrijk dat hij zichzelf kan redden en dingen zelfstandig kan ondernemen. Ik wil hem helpen om een onafhankelijke Levi te worden. Ik wil hem laten leren van zijn fouten en hem soms zelf laten worstelen om iets voor elkaar te krijgen. Het is soms zó makkelijk om het voor hem te doen, maar daar help ik hem niet mee. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Dwarse kleuter

Vanochtend was zo’n ochtend dat hij zijn kont tegen de krib gooide. Niets nieuws onder de zon want dit gebeurt regelmatig. Wanneer het gebeurt op een dag dat ik moet werken, eindigt het toch vaak in een kleine – minder gezellige – discussie (het woord strijd wil ik liever niet gebruiken maar zou toch echt beter op zijn plaats zijn) om ervoor te zorgen dat ik enigszins op tijd op mijn werk kan verschijnen.
Maar vandaag was ik vrij. En vond ik het wel best. Ik was klaar om naar school te gaan maar mijn kind was te laat. Niet ik. Ik was op tijd. Ik zat klaar en ik zat te wachten. Maar Levi besloot om op zijn stoeltje te gaan zitten en te gaan spelen met iets totaal onbenulligs. Zijn keuze.Natuurlijk heb ik hem heel veel keren herinnerd aan de tijd. Ik heb hem keuzes gegeven en de situatie geschetst. Om 8.00 uur begon ik te zeggen dat het tijd was om tanden te poetsen en zijn haren te doen. Hij weet heel erg goed dat als er een 8, een 0 en een 0 staat, het tijd is om het speelgoed op te ruimen en dat er actie in de tent moet komen. Het ging ongeveer zo:

“Levi, het is tijd om naar de badkamer te gaan.”

Geen reactie.

“Levi, ik verwacht van je dat je je tanden gaat poetsen.”

Geen reactie.

“Levi, je hebt een keuze: wanneer je nu naar de badkamer gaat, kunnen we rustig aan doen en kom je op tijd. Wanneer je doorgaat met spelen, moeten we haasten en kan het zijn dat je te laat komt. Wil je vandaag ook zelf je haar doen?”

Geen reactie.

“Levi, kan ik je ergens bij helpen?”

Geen reactie.

En toen dacht ik: bekijk het. Toedeloe. Ik ben klaar en ik heb ervoor gezorgd dat alle omstandigheden zó zijn dat je op tijd op school kunt komen. Jij kiest er nu bewust voor om niet naar de badkamer te gaan. En dat terwijl de vraag of hij zijn haar zelfstandig wilt doen meestal wel werkt. FAIL. Vandaag werkte die even niet…

Sinds kort vindt Levi het reuze interessant om alleen in de badkamer te zijn. Zelfstandig zijn tanden te poetsen en zijn haren doen vindt hij super stoer (ok, bij dat laatste probeer ik altijd onderweg nog een en ander te stylen zodat hij nog enigszins toonbaar op school komt maar zijn autonomie vind ik toch echt nog even iets belangrijker). Maar vandaag had hij er geen zin in. Dat mag. Zijn keuze.

Opvoeden is soms lastig

Of ik het moeilijk vond? JA ZEKER! Geen twijfel over mogelijk. Want het liefst wil ik hem beschermen. Maar beschermen voor wat? In de grote boze wereld kan ik ook niet zelf beslissen dat ik vandaag een half uurtje later begin omdat ik eerst nog even mijn tijdschrift uit wilde lezen. En ik vind een kleuterklas een (kleine) afspiegeling van de grote boze wereld. Ook daar zijn waarden en normen. Een van die normen is dat de school om 8.30 uur begint. En niet om 8.55 uur.

Ik vond het lastig om rustig te blijven en toch niet de discussie aan te gaan. Ik had hem een keuze gegeven en hij heeft gekozen. En alle ouders weten dat je kan doen wat je wilt, maar als je kind zich tegen alles verzet en er tegenin gaat, je weinig voor elkaar gaat krijgen. En het geluk was, dat het vandaag ook mogelijk was om hem die keuze écht te laten maken. Ik hoefde hem niet met kop en kont op te pakken om vervolgens in de badkamer neer te zetten en als een baby zijn tanden te poetsen. Ik heb geprobeerd zijn keuze te respecteren. Maar oei, dat ging niet vanzelf.

Welkom in de grote boze wereld.

Of ik boos ben geworden? Nee. Ik ben niet boos geworden om het feit dat hij te laat is gekomen. Ik wist dat er geen bijzondere activiteit was op school (schoolreisje, voorlezen e.d.) en voor mij was het deze ochtend ook mogelijk omdat ik vrij was. Toen Levi de klas in moest lopen en zag dat al zijn klasgenootjes al met de ontwaakdozen aan het spelen waren, voelde hij hem wel écht wel. De juf vroeg:

“Goedemorgen Levi. Fijn dat je er bent. Hoe komt het dat je later bent?”

Levi sloeg dicht en kroop hij tegen mij aan. Hij voelde dat hij over de schreef was gegaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij liever op tijd op school was geweest en zichzelf nu wel voor zijn kop kon slaan. Want zijn vriendje zat al aan de computer en daarnaast was een lege computer. Maar ja, Levi had minder tijd om het spelletje op de computer te spelen omdat hij 20 minuten te laat was. Zijn straf is gegeven door de grote boze wereld. De blikken van andere kinderen. De juf die vraagt wat er was. Dat je naar binnen moet terwijl de andere 21 kinderen al aan het werk zijn. De juf die niet meer klaar stond in de deuropening om je een hand te geven. Dat is zijn “straf”. Hij heeft ervaren hoe het is om te laat te komen.

Bovenal hoop ik dat het heeft gewerkt. Want ook al is mijn mening dat niet ik, maar mijn kind te laat is gekomen op school, vind ik het natuurlijk niet leuk en ben ik er niet trots op. Maar ook dat is de grote boze wereld. Mijn kind is gelukkig niet perfect en zoekt de grenzen op. Mijn kind worstelt en doet ervaringen op. Mijn kind maakt fouten en staat weer op. En dat is iets waar ik dan weer wel trots op ben! Mijn worstelende kleuter die vandaag heeft ervaren hoe het is om te laat te komen. Ik ben benieuwd hoe het morgen gaat.

Hoe probeer jij ervoor te zorgen dat je kids op tijd op school zijn?

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.