Zwanger & Sjaak Afhaak

Mag ik mijzelf even voorstellen? Ik ben Marjolijn Vreeburg en sinds ik zwanger ben van Levi’s babybroertje ook wel Sjaak Afhaak genoemd. Ik vrees dat ik mij opnieuw moet voorstellen aan mijn vrienden, familie en buren. And I hate it. Toch heb ik het geaccepteerd – en nee dat ging niet over één nacht ijs. 

Verschillende oorzaken maken het dat ik door het leven ga als 21-weken-zwangere Sjaak Afhaak. Het lijkt alsof ik in mijn eigen cocon leef en al aan het nestelen ben. Maar no. Ik ben (nog) niet aan het nestelen, al heeft het wel te maken met hormonen. Aan hormonen namelijk geen gebrek deze zwangerschap.
De hormonale migraine zorgt voor een innige relatie met mijn bed en de bank. De avonden en weekenden zijn het meest frustrerend. Ik ben een gezelligheidsmens. Ik houd van mensen om mij heen en leuke dingen doen: thuis, bij vrienden, in een restaurant, whatever.

Soms is alles anders

Maar deze zwangerschap maakt van mij een kluizenaar. Een kluizenaar die haar afspraken continu afbelt want “sorry, het gaat toch echt niet”. Het lijkt simpel: ‘even’ geen afspraken maken. Maar elke keer denk ik: dan gaat het vast al een stuk beter, om vervolgens toch op het laatste moment te moeten afhaken. Mijn vrienden en familie hebben begrip en eindeloos geduld als mijn afhaakmoment zich weer voordoet. Maar toch voel ik me rot op die momenten en mis ik de sociale contacten en uitjes.

Inmiddels heb ik ervaren dat paracetamol en gewoon doorbuffelen niet helpen tegen mijn kwaaltjes en dat met een warme kruik in bed liggen de enige oplossing is. Gelukkig heb ik een hele lieve vriend die op zo’n moment veel huishoudelijke taken van mij overneemt en die mij ook nog eens op mijn wenken bediend (lees: een verslaving van gember-citroenthee en frambozenlimonade).

Accepteren kun je leren

Maar weet je? Ondanks dat ik er enorm van baal dat ik af moeten haken, heb ik geaccepteerd dat het is zoals het is. Want de Sjaak Afhaak in mij heeft daar een hele mooie reden voor:

  • In mij groeit Levi’s babybroertje.
  • Mijn lichaam fikst dit gewoon maar even.
  • Ik ben 21 weken zwanger! Yay!

Zwanger met hoofdpijn, dat dan weer wel. Mijn lichaam geeft een signaal en daar moet ik naar luisteren. Maar de stuiterbal in mij heeft wekenlang gevochten (“ik wil dit niet”) en zich verzet. Ik werd gek van mijn lusteloosheid en de frustratie dat er zo weinig uit mijn handen komt.

Maar inmiddels heb ik gemerkt dat dubben en gefrustreerd zitten zijn (of eigenlijk liggen most of the time) me niet helpt. Ik herhaal het even voor mezelf: het helpt me niet. Het is zoals het is en ik kan er niets aan doen. Heb ik een keuze? Nee. Acceptatie is het codewoord dat ervoor heeft gezorgd dat ik kon gaan genieten van mijn zwangerschap en ook van mijn innige relatie met mijn bed en de bank.

Zwanger & geveld

Ja, daar lig ik weer. Geveld door de hormonen. Volgens mijn te lieve verloskundige nog steeds heel normaal en niks om me zorgen over te maken. Hormonen die mij even laten weten dat ik op en top zwanger ben. Ik nestel me in m’n comfy outfit op mijn favoriete plekje op de bank. Kop thee, glas water, twee mandarijnen en de wekker gezet op de tijd dat ik Levi van school moet halen.

Maar eerst even een vriendin bellen. Ik was namelijk toch weer wat overmoedig met afspraken maken. Leuk is anders, maar het is prima zo.

“Hi, je spreekt met Sjaak Afhaak. Even over vanavond…..” 

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.