Hoe een positieve mindset je 21,1 km ver kan brengen

Zondagmiddag 8 januari was een pittig potje bikkelen. Een keiharde test of die positieve mindset van mij nog steeds van kracht is wanneer ik 21,1 km lang over het strand, door de duinen en het bos loop te ploeteren. 

En ploeteren werd het zeker na een kilometer of 10. Daarvóór ging het verrassend soepel. M’n inhaaldrang en ik waren lekker op dreef. Die eerste 8 kilometer over het strand vond ik ook echt heerlijk. Het was wel goed oppassen dat je niet op een zeester trapte, want daar lag het strand helemaal vol mee.

Dit 10 kilometerpunt was ook het moment dat ik voor het eerst gebruik maakte van een drinkpost én dus voor het eerst stopte met hardlopen. Dat stoppen was lastiger dan gedacht, want de beentjes waren gewend om te rennen. Maar rennend drinken is niet helemaal mijn ding, dus moest echt even een pit-stop maken om het bekertje water in m’n mond ipv nek te gieten.

Na de voltooiing hiervan voelden de beentjes opeens een paar kilo zwaarder. Oké, denk aan iets waar je geen last van hebt en focus daarop. M’n haarbandje. Ja top. Denk aan je haarbandje. Wat voelt dat haarbandje toch fijn. (Ja je gedachten nemen een vreemd loopje met je op dit soort momenten!)

IMG_1727.PNG

Tot er vanaf 12 kilometer opeens een heel fit ogend meisje voor mij kwam rennen. Haar tempo lag net iets hoger dan dat ik op dat moment aanhield, maar hé: ik ben gek op uitdagingen ;-)! Volgen die hap. Tot de 20 kilometer aan toe heb ik haar letterlijk op de voet gevolgd. Bij het 15 kilometer-drink-punt raakte ik haar heel eventjes kwijt -omdat zij gewoon doorrende en ik wel een slokje lustte-, dus moest er aangezet worden. Om me vervolgens weer 5 kilometer lang op haar heen-en-weer zwiepende staartje te focussen. Dit hielp fantastisch als afleiding van m’n donkere gedachten die alleen maar pijn en vermoeidheid voelden. Zwiep staartje, zwiep… Daardoor ging het weer een stuk beter! Gelukkig had ‘m’n haas’ muziek in haar oren, dus hopelijk heeft ze mijn stalk-actie niet doorgehad…

IMG_1731.PNG

Toen het bordje 20 km in zicht was betekende dit voor mij: SPRINTEN!!! Nog even gauw een blik geworpen op de naam op de bib van mijn heldin, die Nienke bleek te heten (THANXXX NIENKE!!!) en goooo gooooo gooooooo die laatste kilometer. M’n ouders -die bij de finish stonden- moest ik toeschreeuwen: “Mammmmm, pappa! Hierrrrr!” Zij hadden mijn aankomst blijkbaar nog niet verwacht rond deze tijd en keken een totaal andere kant op….!

Done. Did it. De slogan van de Saucony Egmond Halve Marathon was ‘Find Your Strong’ en dat was het zeker. Steeds op zoek blijven gaan naar het beste in jezelf. En dat is best goed gelukt. Ondanks dat het zwaar was heb ik mezelf steeds uitgedaagd positief te blijven denken. Deze mindset heeft mij in een mooie tijd over de finish geholpen:

screen-shot-2017-01-08-at-21-52-43

screen-shot-2017-01-08-at-22-27-16

Wat ook hielp was denken aan dingen die nog veel zwaarder zijn, zoals rennen achter een buggy en bevallen. Ook dacht ik aan wat Jools gisteren tegen mij zij toen ik vertelde dat het best een moeilijke run ging worden: “Maar mama, dan kunnen we toch samen en dat houd ik jouw hand vast.” Ik heb haar handje gevoeld hoor!

img_1593

Ondanks dat al m’n spieren en gewrichten pijn doen, zit ik hier nu met een megatrots gevoel te typen. Ik heb op 2 fronten mezelf trots gemaakt: het grootste gedeelte van de race positief gebleven én een mooie tijd neergezet! Dat gevoel gaan we nog lekker lang vasthouden!

Hoppakee!!!!

PS1: Mamsie en papsie, super bedankt dat jullie er voor mij waren vandaag. Déjà vu  naar alle korfbalwedstrijden waar jullie ook altijd mijn trouwe trotse publiek waren. Heerlijk gevoel! Het kopje thee en de appeltaart na afloop smaakten top en het was erg gezellig om zo samen te zijn. Love you!!!

IMG_1592.JPG

PS2: Lieve schoonmama en schoonpapa, super bedankt dat jullie op de meisjes wilden passen vandaag zodat ik dit kon doen. Ennnn dat Thaddeus een gave cursus CrossFit Kids kon volgens dit weekend. Samen hebben we, mede dankzij jullie, er weer een medaille en een mooi papiertje bij!

PS3: Not Just Some Wear & Kari Traa: de outfit was weer TE fijn om in te rennen. Thanxxxx daarvoor! Zag trouwens nog meer ‘Kari Traatjes’ voorbij zoeven met pakjes in mooie kleuren. Valt goed in het oog!

PS3: Respect voor alle mensen die tijdens de run nog in staat waren om met een GoPro te filmen of selfies te schieten of een uitgebreid gesprek te voeren met elkaar. Serieus: RESPECT. Maar HOE dan? Waren jullie nog niet moe ofzo???

Over de schrijfster van dit artikel:

Annette de Graaf (33 jaar) is vriendin van manueel en sportfysiotherapeut Thaddeus Knops, mama van dochters Jools (3) en Pippa (1,5) en woonachtig in Nieuw Vennep. Zij is naast lerares Nederlands en Engels op de Internationale School van Amsterdam ook eigenaresse van MOMspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s
Door te laten zien dat het leven veel leuker is met The Sunny Side Up inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om blij, gek, gezellig, genietend, luchtig, sportief, reizend, fashionable en gezond de dagen door te brengen. Maarrrr het is ook oké om soms even keihard te klagen. Hoort er ook bij! Zolang het niet te lang duurt….

Disclaimer

Annette & haar collega Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

img_7319

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s