Mijn missed abortion – wat heeft het mij gebracht?

Even teruggrijpend op mijn vorige blog over mijn miskraam: DANKJULLIEWEL voor alle lieve, bemoedigende reacties en berichten. Ik had niet verwacht dat dit zoveel zou losmaken en dat ik zoveel vrouwen – veel die mijn verhaal herkenden – had kunnen bereiken. 

Het voelde goed om afgelopen weken te spreken over mijn laatste twee maanden. En vaak kreeg ik te horen:

“Dat wil je niet meemaken.”
“Dat is mijn grootste nachtmerrie.”
“Dat is echt het ergste wat je kunt overkomen tijdens een zwangerschap.”

Maar was dit ook een nachtmerrie voor mij?

JA en NEE.

JA. Als je zwanger bent, hoop je na een voorspoedige zwangerschap een volmaakt, mooi babytje in je handen te hebben. Het liep anders en ja, om het even zacht uit te drukken: dat is ontzettend naar.

NEE. Achteraf kan ik zeggen dat ik denk dat er altijd ergere dingen zijn. Ook al dacht ik toen van niet. Maar nu….. écht: ik ben ervan overtuigd dat zo’n periode je altijd iets brengt. Zo heb ik het in ieder geval wel mogen ervaren.

Na mijn miskraam had ik meerdere complicaties wat ervoor heeft gezorgd dat ik uiteindelijk ruim 7 weken thuis heb gezeten. Voor mij was dat HEEEL lang. Ik vond het zwaar dat ik fysiek gezien niet zo heel veel kon doen. En die tijd thuis heeft mij wel – noodgedwongen – laten nadenken. Nadenken over mijzelf. 

De dagen in het ziekenhuis waren de tissues niet aan te slepen. Om werkelijk ALLES moest ik huilen. En nu, nog geen 7 weken later, voel ik mij sterker dan ooit. Een wereld van verschil. Echt, het kan!

Je wenst niemand een vervelende periode. Maar helaas: het gebeurt. En ik hoop met heel mijn hart dat iedereen die door een vervelende periode heen gaat iets goeds, positiefs of iets leerzaams uit zo’n nare periode kan halen. Want achter de wolken schijnt de zon. En soms moet er iets vervelends gebeuren om je dat te laten (her)ontdekken.

Leuk hoor Mar, dat het jou wat heeft opgeleverd. Maar ehh… wat dan? Ik hoor het je zeggen.

Door afgelopen tijd heb ik geleerd dat…..: 

….. mijn gezin, mijn familie en mijn vrienden hééééél belangrijk voor mij zijn. Zij staan op nummer 1. Dat hoef ik niet uit te leggen denk ik. Het is een cliché ten top.  Natuurlijk wordt in vrijwel alle gevallen gezegd dat het gezin en/of familie en vrienden op nummer 1 staat, maar door de dagelijkse sleur (of is het dagelijkse rush?) besefte ik mij niet altijd dat het heel waardevol is dat ik alle lieve mensen om mij heen zijn. Ook in tegenspoed! Love them!

IMG_6100

….. ik dankbaar wil zijn voor de kleine dingen in het leven. Simpele, gewone, dagelijkse dingen weer opmerken en (opnieuw leren) waarderen. The rush van het dagelijks leven deed mijn ogen sluiten voor zoveel mooie dingen. Maar omdat ik letterlijk werd teruggeroepen door mijn eigen lichaam, kwam ik uit de stroomversnelling. Ik kreeg een flashback naar mijn cursus mindfulness. Ik merkte het fluiten van de vogels op, ik waardeerde het zonnetje wat om 17.00 uur nog doorkwam na een regenachtige dag. Ik bewonderde de appelboom die begon met bloeien. Ik knuffelde met Levi wanneer hij ’s nachts bij mij in bed kroop in plaats van hem terug te leggen in zijn eigen bed.
En dit punt is zo breed dat ik tot in den treuren voorbeelden kan opnoemen. Maar hè, jij weet echt wel wat ik bedoel. Mijn vader zei vroeger altijd: “tel je zegeningen” als ik weer eens zat te puberen. Toen vond ik dat een hele stomme zin en ik had niet verwacht dat ik zo’n 15 jaar later heel veel aan deze drie woorden zou hebben. Want door iets positief te bekijken, dankbaar te zijn, lief te zijn voor anderen, iets goeds te doen, wordt alles een stukje mooier en wordt iedereen een beetje liever.

…..ik meer moet doen wat ik leuk vind. Het thuiszitten heeft er bij mij voor gezorgd dat ik mij ben gaan afvragen wat ik doe en waarom ik dat doe. Dit klinkt heel zwaar, maar dat valt wel mee hoor. Het heeft er onder andere voor gezorgd dat ik nu een naaicursus ben gaan volgen. Ja, ik! Ik en een naaicursus. Ik heb dus echt geen geduld en dat schijnt wel heel handig te zijn als beginneling.
In een van de eerste weken van mijn herstel zag ik een oproep voor een laatste plekje bij en naaicursus. Het eerste wat ik deed was heel veel argumenten opnoemen om het niet te doen (geen tijd, het vast niet lukt om oppas te regelen – het is namelijk precies de avond dat vriendlief nooit thuis is – , het is spannend om iets nieuws aan te gaan enz. enz. enz.) Ho! Stop! Jij zegt al jaren dat je een naaicursus wilt doen. Je hebt jezelf beloofd dat te doen wat je leuk vindt. De cursus wordt gegeven door iemand die jou veel kan leren. Wat houdt je tegen? Ik schrijf me gewoon in en ik zie het wel hoe ik het regel met oppas. Want voor alles is een oplossing. En mèn, wat vind ik het leuk! Na vier lessen ben ik HEEL trots op mijn zelfgemaakte tas en toilettasje. En ineens blijk ik tijd te hebben om mijn naai-huiswerk te maken, terwijl ik voorheen toch echt dacht dat ik geen vrije tijd meer over had. En het creatief bezig zijn is heel mindful. Twee vliegen in een klap.

IMG_6337

…..ik mezelf meer moet uitdagen. Niet iets doen omdat ik het al jaren zo doe. Niet iets doen omdat anderen dat van me verwachten. Niet iets doen waar ik geen plezier meer in heb. Niets iets doen omdat dat de makkelijkste weg is. Ja, het is easy peasy om gewoon te doen wat je gewend bent of wat er van je verwacht wordt. Maar ik heb gemerkt dat een nieuwe uitdaging mij veel energie geeft. En mijn nieuwe uitdaging is Crossfit, bij een – voor mij – nieuwe Gym. Ik word geprikkeld en uitgedaagd. Ik leer nieuwe dingen. Ik leer nieuwe mensen kennen. En dat geeft inzichten. Het is fijn om soms uit je comortzone te stappen en je op onbekend terrein te begeven. En believe me, waar ik vorig jaar de sportschool alleen maar heb gesponsord door wel abonnementsgeld te betalen maar niet te komen sporten- sta ik nu drie keer per week een WOD te volgen. It’s good te be back again!

IMG_6430

….. mijn werk belangrijk is maar niet belangrijker dan bovenstaande punten. Mijn werk is niet zó belangrijk dat ik standaard ’s avonds en/of in het weekend een aantal uur aan het werk hoef te zijn. Ik voel mij geen workaholic meer. Of ik een daadwerkelijk een workaholic was, laat ik even in het midden (maar voor mijn gevoel was ik dat wel…..). Toch ’s avonds nog even mijn mail checken. Toch nog even dat rapport doorlezen. Toch nog even dat handelingsplan invoeren of een gespreksverslag maken.  En zo zat ik – soms op de meest vreemde tijden – toch nog “even”  iets te doen voor werk. Altijd was het  “even”. Maar al die keren “even” bij elkaar opgeteld, zorgden ervoor dat ik structureel in de avonden en in het weekend nog aan het werk was. Zelfs toen ik al ziek thuis zat, heb ik dagelijks mijn mail gecheckt. Maar in het ziekenhuis kwam het besef: “Waar ben ik mee bezig? Waarom doe ik dit?”. Inmiddels werk ik weer zo goed als volledig en doe ik thuis heel veel minder. Of eigenlijk durf ik wel hardop te zeggen dat ik thuis niet echt meer iets doe. En ja, dat is best lastig. Want er iets altijd wel iets wat gedaan kan worden. Het is nooit af. En met deze mantra in mijn hoofd leg ik toch mijn telefoon weer weg als ik “even”  mijn werkmail wilde checken.

…… ik nog steeds heel erg van lezen houd. Nadat de verveling was toegeslagen, heb ik mijn e-reader afgestoft, er nieuwe boeken op gezet en ben ik begonnen met lezen. En dat werden heel veel uren leesplezier. Op de bank. Voor het slapen gaan. Buiten in het zonnetje. Het maakt me rustig. Lezen werkt voor mij heel ontspannend. Even weg uit mijn hoofd en heerlijk opgaan in een goed verhaal. Afgelopen jaren las ik alleen op vakantie maar….. best stom eigenlijk. Waarom gun ik mijzelf de tijd en de rust niet om te lezen als ik gewoon thuis ben? Afgelopen 7 weken heb ik heel wat boeken versleten en ik ben niet van plan deze ” oude hobby”  los te laten.  Love it!

IMG_5977

…. ik het eigenlijk heel fijn vind om in de natuur te zijn. Een wandeling door het bos of een fietstocht door de duinen. ’s Ochtends heel vroeg op het strand. Ook dit zijn dingen die ik ben gaan doen door de verveling. En wauw, wat doet het een mens goed om even buiten te zijn. Misschien iets wat met de leeftijd komt (ik ben inmiddels 30 hè……)? Ik waardeer het nu in ieder geval heel erg om de stilte in de natuur op te zoeken en te genieten van alles om mij heen. En wauw, wat een bofkont ben ik toch dat we aan zee wonen.

IMG_6076

…… OK, dit punt heeft wellicht niets met mijn eigen “ontwikkeling”  te maken maar is wel zeker een heel leuk iets. HEEL LEUK! Ik word er helemaal blij van als ik er aan denk. Wij gaan van de zomer een te gekke trip door Amerika maken! Whihoeee! Wij beginnen in New York (whaaaaa, THE Big City) en eindigen bij vrienden in Michigan. Dit hadden wij niet kunnen doen als ik hoogzwanger zou zijn. Maar dat ben ik niet deze zomer, dus wij kunnen deze reis gaan maken! Een hele leuke bijkomstigheid van een nare gebeurtenis.

e585d2a11717f240d7c97220d2272445

En om in te zien dat afgelopen weken mij ook zeker iets gebracht hebben, werd vereenvoudigd door alle lieve mensen om mij heen. Ik heb ervaren dat alle berichtjes, knuffels, kaartjes, cadeautjes en alle andere attenties mij stuk voor stuk hebben geholpen tijdens mijn herstel. .

Want hoe voel je je als…..

….. er dagelijks meerdere kaartjes op de deurmat vallen met daarin de meest mooie, bemoedigende woorden erin? Soms wat het enkel maar: “Je bent een topper Mar, vergeet dat niet”. En soms een kaartje uit een onverwachte hoek. De achterburen, een moeder van school, de ouders van verre vrienden: zo fijn dat ook zij de moeite nemen om een kaartje te sturen. Zelf heb ik daar in ieder geval van geleerd dat ik vaker de moeite moet nemen om een leuk kaartje te kopen en deze – misschien soms wel zonder directe reden – met een leuke/lieve/grappige tekst, te versturen naar degene die dat nodig heeft en/of verdient.

….. er soms ook nog hele leuke cadeautjes toegevoegd waren aan dat waardevolle kaartje?

IMG_5890

….. familie en vrienden meedenken en meewerken aan de opvang van je zoontje? Levi is afgelopen weken vaker naar een speeltuin, het bos of het strand geweest dan ooit. Zo ontzettend fijn dat er meerdere mensen zijn die Levi ten alle tijden wilden opvangen en dan óók nog iets leuks met hem gingen doen.

….. elke dag whatsapp-berichtjes krijgt waaruit blijkt dat heel veel mensen aan je denken en (oprecht) willen weten hoe het met je gaat? Ook wanneer je al enige tijd uit het ziekenhuis bent en de miskraam al enige tijd geleden is. Juist de tijd erna was het zo fijn als iemand vroeg: “Maar Mar, hoe gaat het nu met je? Hoe kijk je terug op afgelopen weken?”.

….. de boodschappen voor je gedaan worden? Aan een drukke supermarkt moest ik de eerste weken écht niet denken! Zo fijn dat anderen boodschappen deden en ik mij hierover geen zorgen hoefde te maken. Enne… even tussen ons…. Toen ik eenmaal iets fitter was en ik zelf het wandelingetje kon maken naar de supermarkt hier in het dorp, liet ik de boodschappen gewoon thuisbezorgen. Wat betreft de wekelijkse boodschappen ben ik liever lui dan moe 😉 Ik vind het écht een cadeautje wanneer de online bestelde boodschappen in mijn keuken worden afgeleverd.

….. je meerdere mooie bloemen en planten in je kamer hebt staan? Want wie wordt er nou niet vrolijk van een bloembolletje die je met de dag ziet groeien of een kleurrijk veldboeket wat een echte eyecather is in de kamer?

IMG_6029

…… je lieve buren meerdere malen warm eten komen brengen?

….. je vriendinnen je komen bezoeken en je gewoon even meenemen in hun dagelijkse belevenissen? Heerlijk om over koetjes, kalfjes en het weer te praten!

….. je vriendinnen je komen bezoeken en zij (soms voor de zoveelste keer) naar jouw verhaal en/of ervaringen willen luisteren?

….. je genoeg leesvoer gekregen hebt zodat je heerlijk gedachteloos een tijdschrift kunt doorbladeren zonder dat je je hoeft te concentreren op een lang verhaal?

IMG_5802

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Jullie begrijpen het al: aan aandacht geen gebrek gehad afgelopen periode. En oh, wat was dat fijn!

En net zo fijn is, is dat je merkt dat je weer dingen zelf gaat/kunt doen. En de aandacht minder wordt. Je komt, stapje voor stapje, weer in je dagelijkse, normale leven. Mijn dagelijkse, normale leven met een nieuwe uitdaging, een nieuwe cursus en nieuwe bevindingen. Met een positieve bril op mijn neus zeg ik vol trots dat afgelopen weken mij veel gebracht hebben. I’m stronger than before!

 

Wat was jouw zonnetje achter de donkere wolken?

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 30 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (5 jaar) in Katwijk aan den Rijn. Levi is een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

IMG_5406

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

2 gedachtes over “Mijn missed abortion – wat heeft het mij gebracht?

  1. annaberg zegt:

    Een hele mooie blogpost! Ik heb het gevoel dat ik het helemaal begrijp. Soms moet je iets naars meemaken om andere dingen positiever in te zien. Of dat nu een miskraam, een gehandicapt of ziek kind of een burn-out is bijvoorbeeld. Veel energie nog!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s