Het was weer zo’n avond. AAAAHGGRR!

Je kent het wel. Van die (werk)dagen dat je alleen maar onverwachte telefoontjes krijgt, je nauwelijks de tijd hebt om te lunchen, je niet eens naar het toilet kunt gaan of dat je rustig je kopje thee op kunt drinken.
OK, natuurlijk is alles een keuze en ben ik zelf de baas over mijn tijdschema en agenda, maar toch heb je van die dagen dat het voelt alsof je geleefd wordt.

Hebben we allemaal wel eens toch?

Dus toen ik ontdekte dat de eerste SALE in de winkel hing bij mijn favoriete kledingwinkel hier in het dorp, wist ik spontaan wat ik nodig had. Mijn rust- en tevens geluksmomentje van de dag was bepaald: SHOPPEN!

IMG_7571

Ik kocht één SALE-item (toevallig hing de blouse die ik 2 maanden geleden toch iets te prijzig vond nu precies in MIJN maat in het SALE-rek. Je begrijpt het al: daar hoefde ik niet over na te denken). Bij de nieuwe collectie vond ik ook nog een super zomers topje wat ik niet kon laten hangen. Soms moet je jezelf een beetje verwennen, toch?

Twee nieuwe items rijker stapte ik een uurtje later ons huis binnen. Met mijn eigen tas, mijn nieuwe aankopen, de boodschappen, een rugzak van Levi, het knutselwerk van Levi en twee jassen aan mijn ene hand en een jengelende kleuter – die boven ons alarm uitkwam – aan mijn andere hand, kon ik net aan de deur open doen.

Altijd als ik Levi ergens ophaal (NSO, opa’s/oma’s of voorheen de gastouder) gaat hij gek doen en wordt hij opstandig. Ik weet dat dit normaal is en dat hij enkel zijn emoties uit – Levi is namelijk een heel gevoelig jongetje – maar deze momenten kunnen mij soms heel erg raken. Na een (lange) werkdag is dit niet bepaald gezellig thuiskomen en dat maakt mij ook wel eens verdrietig. 

Oeps… ik was even vergeten dat ik vanochtend geen tijd meer had om de ontbijtspullen op te ruimen. Ik was even vergeten dat ons spoor van aankleden – tanden poetsen – schoolspullen verzamelen iets meer restanten had achtergelaten dan normaal. En dit zijn mijn TRIGGERS. Dit zijn de momenten waarop ik HEEEEEEEL chagrijnig kan worden. De onrust in de kamer zorgt voor een letterlijke onrust in mijn hoofd.

Even om me heen kijkend en de rommel in mij opnemend vraag ik Levi:

“Schat, wil je een aflevering van Casper en Emma kijken?”.

De grote blauwe ogen van mijn kleuter beginnen te glinsteren. Dit zijn momenten die niet vaak voorkomen en dat weet hij dondersgoed. Met een glas water, een paprika en wat stukjes komkommer zit meneer een paar minuten later eerlijk voor zijn favo serie op Netflix.

Als een wervelwind vlieg ik door het huis heen. Gedachten op nul en gaan met die banaan. Geen tijd om te plassen. Wederom geen tijd voor een kopje thee. Ontbijtspullen opruimen, boodschappen in de (koel)kast en de chaos terugdringen tot het niveau wat – voor mij – behapbaar is.

Etenstijd. Normaalgesproken is vriendlief al thuis maar er was nog weinig gehoor aan andere kant van de lijn. Vijf minuten later ontvang ik een berichtje die me op de hoogte brengt dat hij 3 uur later is dan normaal. Ok. Adem in, adem uit.

Al kokend probeer ik de afwasmachine uit te ruimen. Valt niet mee, als je risotto aan het koken bent. Maar… ik ben een POWER-MAMMA dus ik kan dit. Het valt me op dat de pannen niet schoon zijn en het glaswerk wat vettig is. NEE. NIET NU. De kleur van de bietensalade van gisteravond is nog af te lezen van de borden. Ik hoef niet verder te kijken om te concluderen dat de afwasmachine het begeven heeft. Of in ieder geval zijn werk vannacht niet goed gedaan heeft.

Een half uur later dan normaal zitten Levi en ik aan tafel.
OK, dat verliep niet zo soepel als het hier staat. Ik moest hem ongeveer 10 keer vragen aan tafel te komen en de televisie uit te zetten. Voordat hij eenmaal op z’n stoel zat – op de vloer dweilen is namelijk heel logisch als het eten op tafel staat – waren we een behoorlijk wat minuten verder.

Dit lust ik niet. Getsie, dit is echt vies. Ik ga echt niet eten. BLEGH. Ik wil dat pappa thuis is. Waarom is pappa nog niet thuis? Pappa kan veel beter koken. Mag ik een boterham?

Ik probeer een afleidingsmanoeuvre. Ik maak gebruik van de foute grapjes die ik me op dit moment nog kan bedenken. Hij mag – voor één keer – zijn naam schrijven met de wortels. Ik haal mijn hele trukendoos uit de kast maar niets blijkt te werken.
Het blijft gezeur, gejammer en gedweil op de grond. Ik merk dat mijn stem steeds wat harder en feller wordt. Ik merk dat mijn grens bereikt wordt.

Levi, luister. De afspraak is dat wij tijdens het eten aan tafel zitten. Ik verwacht van jou dat je op je stoel gaat zitten en dat je gaat eten. Ik wil je best helpen, dan moet je het even zeggen. Als jij er voor kiest om niet te eten, dan gaan we – als ik mijn bord leeg heb – douchen en naar bed. Het is jouw keuze.

I dit it. Ik kon opbrengen om dit rustig en duidelijk te zeggen.
Maar ja, je bent kleuter of niet. En hoe lief Levi er ook uit ziet, hij kan écht behoorlijk tegendraads zijn. Net zoals alle andere kinderen, toch? 
Levi koos ervoor om op de grond te blijven liggen en zijn statement dat pappa beter kon koken te blijven herhalen.

AAAHHHHGRRRR!! ALS-JE-BLIEFT! Het is weer zo’n middag en avond. Ik heb geen geduld en zit alleen te zwelgen in mijn eigen negativiteit. Genoeg om op te noemen: de afwasmachine stuk, de was uit de wasmachine die ik vergeten ben op te hangen, de rommel die ik vanochtend heb laten liggen, vriendlief die uren later thuiskomt, een kind wat niet meewerkt, mijn werk wat nog niet af is enzovoorts enzovoorts.

SNAP OUT OF IT! Een zin die mijn coach mijn ooit heeft geleerd en die mijn nu heel erg geholpen heeft. Ik wil niet boos doen. Ik wil niet ongeduldig zijn. Ik wil niet negatief doen. SNAP OUT OF IT! Ik doe mijn ogen dicht en tel tot tien. Als ik zacht en ontspannen ben, wordt Levi dit ook. Als ik rustig en vriendelijk ben, wordt Levi dat ook.

Met 50% oprechte en 50 % gespeelde zacht- en vriendelijkheid herhaalde ik mijn boodschap. Het werd stil onder tafel. Ik besloot om niks meer te zeggen en mijn bord in stilte leeg te eten. Ik zie wel hoe het afloopt……

En na een paar minuten kwam er een nieuwsgierig koppie boven tafel. “Mamma, mag ik mijn wortel-naam opeten?”
Een kwartier later heeft meneer zijn bord leeg. Het was zelfs nog een soort van gezellig aan tafel toen hij begon te vertellen over zijn knutselmiddag met oma.

En ineens kwam vriendlief binnen lopen – eerder dan verwacht. Het eerste wat hij zei was: “sorry dat ik zo laat ben”. Waar ik een half uur eerder hem alleen maar een snauw had gegeven en alle schuld had toegewezen, kon ik nu een oprechte glimlach en kus opbrengen. “Hi lief! Fijn dat je er bent”.

En nu zit ik hier, deze blog schrijvend (geloof me, dat werkt heel therapeutisch) in mijn pyjamabroek. Vriendlief legt ons mannetje op bed. Ik geniet van mijn momentje rust in mijn pyjamabroek. Want echt, de wereld wordt een stuk fijner als je na zo’n avond je schoenen uit doet, je sieraden af en je spijkerbroek uit. Pyjama en sloffen IT IS! LOVE IT!

SNAP OUT OF IT! Geloof me, overal inzetbaar en altijd handig. Voor mij werkt het. In ieder geval vanavond. Want het was weer zo’n avond….

Herkenbaar voor jou? Laat het me weten, dat vind ik heel fijn!

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 30 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (5 jaar) in Katwijk aan den Rijn. Levi is een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

IMG_5423

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

2 gedachtes over “Het was weer zo’n avond. AAAAHGGRR!

  1. Nikki zegt:

    Heel herkenbaar! Wel een andere leeftijd. Maar met een man door de weeks in het buitenland is het soms pittig. Maar met Adem in Adem uit kom je ver. En niet te vergeten de sale bij de Juffers😜

    Like

    • marjolijnvr zegt:

      Wat leuk dat je reageert! En dat je het herkent… soms heel fijn om te horen! De sale bij Juffers doet veel goeds inderdaad hihi! Liefs!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s