Aan de lieve juffen die voor mijn meisjes zorgen wanneer ik werk…

Nooit heb ik getwijfeld over of ik zou stoppen met werken toen we kozen voor kinderen. Toen Lauren geboren werd ging ik na mijn verlof weer 4 dagen werken. Nu na de geboorte van Pippa is dat 3 dagen geworden. Ik wist gewoon dat volledig thuis zijn niet iets was wat bij mij zou passen. Ik ben iemand die uitdaging nodig heeft, nieuwe dingen wil leren, anderen wil helpen om stappen te zetten in het leven. Daarom heb ik er nooit aan getwijfeld. Niet dat ik niet bij mijn meisjes wil zijn hoor, ik geniet enorm van de dagen dat we samen zijn! Maar vanaf het begin wist ik het; onze meisjes gaan lekker naar het kinderdagverblijf wanneer ik werk. Bij Lauren vond ik het niet zo lastig. Maar nu Lauren een peutertje is en Pippa (nog zo klein) naar het kinderdagverblijf gaan voelt het anders. Ik kan er soms best druk mee zijn in mijn hoofd…

Zorgen ze wel goed voor mijn meisjes? Zijn ze lief voor ze en verzorgen ze m’n meisjes goed? Zien ze wat mijn kleine peutertje nodig heeft? Waarderen ze haar lieve praatjes en grapjes? En er was mucho meer wat door mijn hoofd ging. Hoe zit het met het eten? Eten ze wel goed? En het buiten spelen, speelt ze wel genoeg? Zal ze vriendjes gaan maken? Zullen ze haar hierbij helpen? En Pippa, m’n knuffelbeer. Huilt ze niet omdat ze mama mist?

Maar toen ontmoette ik jullie. Jullie lieve, zorgzame juffen.

Ik weet nog goed ons eerste gesprek met Lauren haar favoriete juf. Ik vond het zo spannend, Lauren was zo klein (10 weken). Ik was zenuwachtig, vertelde het één en ander en stelde 100 vragen. Maar na 10 minuten werd ik relaxed en had ik het gevoel dat ik weer normaal kon ademhalen. Op dat moment wist ik het, jij was (en bent) een speciale juf. De manier waarop Lauren op je reageerde, op jouw warmte en je grote lach. Ze bleef maar naar je lachen. En dat, dat is precies wat een werkende mama nodig heeft, wat ze wil zien. Wetende dat je je kind(eren) achterlaat bij iemand waar je vertrouwen in hebt. Een juf die oprecht straalt bij het zien van je kroost.

Ik ben dankbaar voor de manier waarop jullie juffen mijn meisjes groeten, iedere ochtend weer. De grote vrolijke lach op jullie gezicht maakt niet alleen mijn meisjes maar ook mij heel blij. En aan het einde van de dag, wanneer ik mijn meisjes weer ophaal, vertellen jullie met een hoop plezier hoe het gegaan is, wat voor grappige dingen er gebeurd zijn en hoe Lauren genoten heeft van de kippen in de grote tuin. Vol trots rij ik dan naar huis.. Ik ben dankbaar voor de huiselijke sfeer die jullie mijn meisjes bieden, het thuisgevoel dat ze hebben wanneer ze op de vroege ochtend weer binnen dartelen. De juf die op de grond zit met een boek, om haar heen een groepje kindjes die gezellig luisteren en roepen. De spelletjes buiten in het zand of op de grasheuvels. Een plek waar kinderen zo vrij kunnen spelen, ontdekken, onderzoeken en genieten!

Ik ben dankbaar dat jullie gezonde voeding net zo belangrijk vinden als ik. Mijn meisjes zijn dol op jullie en ook op de kinderen in de groep. Ik ben dankbaar voor hoe jullie Lauren helpen bij het spelen met andere kindjes, het is soms nog zo lastig voor haar…Wat fijn dat jullie mijn meisjes zien! Maar dan écht zien, zien wie ze zijn. Wat ben ik dankbaar dat jullie kijken naar wat onze meisjes uniek maakt. Dank jullie wel dat jullie met mij sparren wanneer ik het even niet weet, wanneer ik sommige dingen niet goed begrijp.

Dank jullie wel dat jullie mijn meisje corrigeren wanneer dat nodig is. Dat jullie haar leren STOP te zeggen wanneer ze iets niet wil. Dat jullie haar leren hulp te vragen wanneer het nodig is. Dank jullie wel voor het troosten en wegvegen van de tranen wanneer ze gevallen is. Dank jullie wel voor jullie positieve inzet en energie, iedere keer weer. Dank jullie wel voor het verwelkomen van onze kleine, kwetsbare meisjes die het leven opsnuiven en met beide handen aanpakken vol blijdschap en plezier!

Dank jullie wel dat jullie er zijn.

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

Over de schrijfster van dit artikel:

Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.

Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s