Kwetsbaar als porselein

Waar zal ik eens beginnen… Het is de hele week stil geweest van mijn kant. Soms kan dat natuurlijk. Je hebt andere dingen aan je hoofd, bent druk met werk of gezin of andere leuke dingen. Hoort erbij! In mijn geval was het een beetje anders. Op z’n zachtst gezegd was dit wel een heueueueueule rare week. En nu ik zo op de bank zit en terug denk aan de afgelopen week dan krijg ik weer zo’n onbestemd gevoel. Zo’n kronkel in m’n maag.

Maandag: de dag begon vroeg. Pippa was al een paar dagen ziek. zo’n 3 weken geleden had ze een buikgriep. We waren in de tussentijd al bij de huisarts geweest. Het leek wat beter te gaan maar de buikgriep kwam terug. De nacht had Pippa hele hoge koorts. Ze sliep al een paar dagen onrustig en was veel wakker. Terwijl ik Pippa in de verte hoorde kermen zat ik met één oog open rechtop in mijn bed. Ik dacht nog ‘wat maakt ze rare geluiden’ en ik liep gauw naar haar toe. Ze was bloedheet en huilde met een soort van kreunend geluid. Ik checkte haar temperatuur en ontdekte al snel dat ze echt niet okay was. 40 C koorts. Ik deed haar gauw in een lauw badje en gaf haar een zetpil. Maar de koorts zakte niet. Pippa begon steeds meer te huilen. Ze wilde graag drinken maar spuugde haar flesje met grote golven weer uit.

IMG_5929

Ik kreeg een raar gevoel. Een onbestemd gevoel. Een gevoel van ‘hier klopt iets niet’. Ik besloot de huisarts te bellen. Gelukkig konden we al vrij snel komen. Pippa bleef maar huilen en kermen. Ik hield haar dicht tegen me aan maar of ik haar nou oppakte of neerlegde, ze bleef maar huilen. Mijn altijd zo vrolijke lieve Pips. Ik herkende mijn eigen kindje niet meer. Al snel viel het me op dat ze geen tranen had wanneer ze huilde. Mijn moeder kwam binnen om op Lauren te passen. Ze aanschouwde alles en zei: ‘Niet langer wachten Tess, je moet NU gaan’. En dat deden we.

Al snel waren we aan de beurt bij de huisarts. Pippa werd gecheckt. De huisarts keek me aan en zei: ‘Hou haar maar lekker tegen je aan. Ik ga nu het ziekenhuis bellen. Pippa is uitgedroogd en moet opgenomen worden’.

De angst sloeg me om mijn hart. Emoties en gedachten vlogen door me heen. ‘Oef wat ben ik blij dat ik de huisarts gebeld heb!’ ‘Waarom heb ik de huisarts niet veel eerder gebeld, waarom ben ik nu pas gegaan?’ ‘Waarom heb ik niet eerder opgelet, misschien had ik al veel eerder kunnen zien dat Pippa aan het uitdrogen was’. ‘Wat nu? Wat gaat er gebeuren?’ ‘Mijn arme meisje, ik zou willen dat ik het nu direct kon verhelpen’. ‘Had ik maar dit, had ik maar dat…’. Het gevoel van angst, zorgen, falen, verdriet, het kwam allemaal voorbij. Wat voel je je dan ineens intens kwetsbaar.

De huisarts liep mee naar mijn auto en nam de maxicosi mee. Ze zei dat ik Pippa zo lang mogelijk tegen me aan moest houden. We moesten direct naar de spoedeisende hulp. In de auto werd Pips steeds stiller. Ik hoorde haar alleen nog maar zachtjes kreunen. Ze keek vermoeid van haar af. De angst sloeg me weer opnieuw om het hart. Gelukkig waren we al snel bij de eerste hulp. En ook daar werden we erg goed geholpen. Zo fijn! (Even los van de vrouw achter de balie die maar bleef vragen om het ID bewijs van Pippa en haar Pons plaatje. ‘Neeeeee mevrouw, deze heb ik niet bij me, ik kom rechtstreeks van de huisarts en was totaal niet van plan hier uit te komen. En ja ik begrijp dat dit de regels en formaliteiten zijn en dat u gewoon uw werk doet.’

Inmiddels was manlief ook aangekomen. Wat was ik blij hem te zien. Terwijl we Pips knuffelden liet ik mijn tranen lopen. Niks erger dan je kleintje zo ziek te zien. We werden geroepen en mochten naar de kinderafdeling waren we een eigen kamertje kregen in verband met besmettingsgevaar. De verpleegkundige was super lief. Wat een fijne vrouw. Alle verpleegkundigen trouwens.

De vrouw nam alle vragen door en vertelde dag ze Pippa een sonde ging geven. Mijn eerste reactie was ‘Ohw dat kan ik echt niet aanzien…’ De verpleegkundige gaf aan dat meer ouders dat heel naar vinden en zei dat we in de koffiekamer konden wachten… Mijn leeuwinnenhart sprong op en ik zei: ‘Ja maar dat gaat niet gebeuren! Omdat ik het eng vind om te zien laat ik Pippa alleen achter!? Nooit niet!’ Terwijl zij en een andere verpleegkundige de sonde inbrachten, krijste Pippa het uit. Mijn hart brak en ik huilde met haar mee. Wat was dit naar.

IMG_5973

Niet veel later lag Pippa in haar bedje. Steeds als ze bijna sliep dan schrok ze weer wakker en begon weer te huilen. Ook had ze last van koortsstuipen. Ik hield haar vast, gaf haar kusjes en neuriede liedjes in haar oor. Mijn tranen vielen op haar blote lijfje. Langzaam voelde ik haar ontspannen, ze viel in slaap.

Henk ging naar huis en ik zat op mijn bedje naar buiten te staren. Wat voelde ik mij kwetsbaar. Het mooiste wat ik heb gekregen, waar ik voor mag zorgen ligt nu hier en is zo ziek. Wat had ik kunnen doen? Had ik wat kunnen doen? Wat als ik niet had gebeld? Alle vragen gaan weer door mijn hoofd…Ineens is dan alles om me heen niet meer belangrijk. Sterker nog, ik sta er niet eens meer bij stil. Ik bid dat mijn lieve meisje snel beter wordt en dat ze weer het vrolijke meisje wordt dat ze altijd is. Pippa is moegestreden en is in een diepe slaap. Ik de tussentijd krijgt ze steeds vocht toegediend via haar sonde. Ze merkt er niks van.

07.00 uur. Ik hoor gestommel op de kamer. Doe één oog open en ik zie een verpleegkundige bij het bedje van Pippa staan. Ik zeg ‘goedemorgen’ maar ze kijkt me niet aan. Met een brede lach zegt ze: ‘Kijk eens aan, dat is nog eens een mooie begroeting! Wat kan jij prachtig lachen mooi meisje!’

Nou ik kan jullie vertellen; alsof er 100 kilo van me af viel toen ze dat zei. Dàt is onze Pippa! Onze altijd vrolijke baby! Ze begroet je met een grote lach en gaat slapen met een grote lach. WAT-EEN-OPLUCHTING! Bizar hoe het toedienen van vocht je kindje weer zo kan laten opknappen. Het eerste wat ik dacht was ‘Ooooh hopelijk mogen we nu heel snel naar huis’. Alsof de verpleegkundige mijn gedachten kon lezen. Ze zei: ‘Eerst even afwachten wat de kinderarts zegt en nog de nodige controles uitvoeren’. Om 15.00 uur mochten we naar huis. Pips had nog wel koorts maar ze was good to go! Zo fijn!! Ik slikte me emotie van blijdschap weg en pakte gauw onze spullen in.

Eenmaal thuis was daar een heeeele blije Lauren! Ze had steeds gevraagd waar mama en zusje nou toch waren. Ze snapte er helemaal niks van. En dat hebben we de dagen daarna geweten. Lauren was ontzettend boos, verdrietig, euforisch, knuffelig en dan weer heel boos. Ze wilde niet slapen, huilde veel, ging slaan en schoppen en dan weer heel veel knuffelen. Maar ook Pippa was van slag. Ze droomde veel en huilde in haar slaap. Eigenlijk waren we allemaal van slag. Emoties wisselden elkaar af.

Wat was het een rare week. Dinsdag zou ik mijn teamuitje hebben, een afscheidsuitje. Ik was er niet bij, was natuurlijk bij Pippa in het ziekenhuis. Woensdag moest ik werken. Ik had allemaal oudergesprekken. Om 17.30 uur stond ik bij de deur, alleen. Mijn collega’s waren er niet. Ik besefte me ineens dat dit het laatste moment bij het Studiecentrum was en dat ik zo voor de laatste keer de deur achter mij dicht zou trekken. En ik heb eigenlijk geen afscheid kunnen nemen van mijn collega’s. Op donderdagmiddag had ik mijn wenmiddag bij mijn nieuwe werkgever. Het was een heerlijk uur met mijn nieuwe klas! Maar de onzekerheid overviel me ineens. Alles leek ineens zo nieuw, terwijl ik jaren ervaring heb. Vrijdag kwam Omroep Flevoland bij mij langs. Ze kwamen me interviewen voor een zomerspecial die volgende week uitgezonden zal worden! Een interview over MOMspiration en het bloggen. Maar ook over moederschap en mijn peuterpuber. Lauren had het goed begrepen en als echte peuterpuber besloot ze dat een heerlijke driftbui wel een goede toevoeging zou zijn aan het interview. Maar het was LEUK!!

’s Middags was ik gesloopt. Ik kon niet meer. Niks meer. Gelukkig was daar mijn lieve grote nichtje van 4 waar ik op paste. Zij hield me wakker en kwam gezellig tegen me aan zitten kletsen en vragen stellen.

IMG_6287

Het moment om alle emoties van die week te parkeren en een plekje te geven. Tijd voor positiviteit en gezelligheid! Tijd voor genieten met mijn gezin, familie en vrienden. Tijd voor VAKANTIE want deze is nu echt begonnen!! En deze hebben we super goed ingeluid met lieve vrienden, een bbq, gin-tonic, prosecco en een hoop gezelligheid en verhalen. Ik kan er weer tegenaan!!

Alles komt goed. Nee, alles ís goed!

Fijne week allemaal! Liefs ❤

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

IMG_6230

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij is naast studiecoach bij Studiecentrum Lelystad ook werkzaam als docent Plustijd op vier verschillende basisscholen. Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

 

 

 

 

 

 

 

Een gedachte over “Kwetsbaar als porselein

  1. Marijn zegt:

    Jeetje krijg echt een brok in mijn keel als ik dit zo lees. Wat een heftige dagen voor jou en je gezinnetje. Gelukkig gaat het nu weer goed! 😙

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s