Helloooow? Kan ik wat support krijgen!?

Vandaag was een leuke dag. Nee, vandaag was een super leuke dag! Vandaag was mijn Q-time dag met Lauren. Mijn oudste dochter van 2. En wat had ik uitgekeken naar deze dag. Uhmmm, zo’n 2 jaar denk ik!? Toen Lauren geboren werd wíst ik waar ik heul heul HEUUUL graag naar toe wilde gaan zodra ze een peuter zou zijn. En vandaag was het dan eindelijk zover.

We vertrokken vanochtend al vroeg. Samen brachten Lauren en ik Pips naar het kinderdagverblijf. Het voelde even een beetje gek om haar daar alleen te brengen en vervolgens met Lauren de hort op te gaan. Maar ik wist dat Pippa óók een heerlijke dag zou hebben. De hé-le dag knuffelen met haar lieve juffen! Kleine bofkont. Het beetje schuldgevoel wat ik had omdat ik haar niet mee zou nemen op deze dag, was al snel over toen ik Pippa heel blij zag lachen toen ze haar juf zag.

Sinds de geboorte van Pippa heb ik eigenlijk weinig qualitiy time gehad met Lauren. Ja samen even een boodschap doen of een fietstochtje maken, maar meer dan dat zat er nog niet in. Vaak zijn we als gezin druk. Druk met werken, familie, vrienden. Daardoor hebben we vaak mensen om ons heen. Wat heel leuk is natuurlijk! Maar ik denk dat het ook goed is om één op één tijd te besteden met m’n kids. Even écht aandacht hebben voor elkaar. Lekker kletsen, dingen bekijken, gek doen. Wanneer ik even écht tijd heb met Lauren en niet afgeleid kan worden door de dagelijkse verplichtingen, merk ik dat ons gedrag naar elkaar toe anders is. Sinds de geboorte van Pippa vraagt Lauren veel aandacht. Aandacht waar ze recht op heeft natuurlijk. Maar met een klein zusje erbij die ook haar aandacht nodig heeft, zal Lauren soms toch echt even moeten wachten. En daar is niks mis mee denk ik. Maar zo’n dag als vandaag is dan extra fijn!

Anyway genoeg hierover en terug naar onze feestdag! Want, WAT hebben we voor leuks gedaan vandaag!? Nadat we Pippa op het kinderdagverblijf hadden gebracht begon onze trip. Woezel en Pip hard aan in de auto en lekker meezingen! Gekke geluiden maken. (‘Wat doen de koeoeoeoe?? Wat doet een pauw??’) Alles benoemen wat voorbij komt! (‘Vrachtwagen mama!’ ‘Welke kleur is de vrachtwagen Lauren?’ ‘Yewwow!! WAUW!’) Halverwege de rit viel Lauren in slaap. Eenmaal aangekomen in Utrecht had ik al snel een parkeerplek en wel praktisch vóór ‘the place to be’! Je betaalt dan ook wel €4,85 per uur aan parkeerkosten maar dan heb je ook wat.

Toen Lauren wakker werd pakte ik de spullen uit de auto. Ik vertelde Lauren waar we naar toe gingen en ze keek wat om haar heen. Rustig liepen we naar de ingang van het gebouw. Ik zei niks, wachtte op haar reactie. Nou die kwam. EN HOE!! Twee grote ogen keken recht vooruit. Lauren haalde adem en schreeuwde zo hard als ze kon: ‘NIJNTJEEEE!!! Nijntje Nijntje NIJNTJEEEEE!!’ Ik denk dat heel Utrecht nu weet dat er voor het Nijntje museum een mega Nijntje staat.

IMG_6657

Wij waren als eerste maar al snel ontstond er een rij voor het museum. Gelukkig hadden we de kaarten online besteld (helemaal gratis door mijn museumjaarkaarten, whoop whoop!) en konden we direct naar binnen. En toen begon het feest.

Lauren wist niet waar ze het zoeken moest. Nijntje, opa Pluis, oma Pluis en aaaaalle andere figuren kwamen voorbij. Ze rende rond, ging overal kijken, knuffelde met een grote Nijn, wees alles aan en riep alle kleuren ( in het engels, raar maar waar) die ze zag. Zij genoot, ik genoot nog meer! Wat was er een hoop te zien en te beleven. Het huis van Nijntje, de tuin van Nijntje inclusief grasmaaiers en schuur, een ruimte met allemaal spelletjes gerelateerd aan Nijntje (natuuuurlijk), een ziekenhuis waar kids een zuster -of dokterpakje aan kunnen trekken, een ruimte met allemaal boekjes! (Die overigens heel cool zijn opgehangen). Maar ook een picknickruimte en een dierenruimte. Je kunt er knutselen én je kunt helemaal los gaan in het verkeerspark! (Pas wel op dat je niet aangereden wordt door een peuterpuber die met de bus langs zoeft).

Maar toen… toen gebeurde het. Ik zag dat het al snel erg druk begon te worden. Overal krioelden kleine, snelle, driftige peuterpubers. Ouders deden hun best hun kids een beetje in het gareel te houden. Ik zag Lauren steeds verstijven wanneer kinderen rakelings langs haar heen renden. Ze raakte wat geïrriteerd. Ik probeerde haar een beetje te helpen door een wat rustigere plek op te zoeken. Ze dook de keuken in van het Nijntjehuis. In a blink of an eye zag ik een meisje op haar af stiefelen. Nog voordat ik het door had deed het meisje Lauren pijn en greep de pan met groenten uit haar handen. Lauren begon boos te piepen en probeerde de pan terug te trekken. Er ontstond een heuse catfight. Het meisje had inmiddels de pan weten te bemachtigen en zette het op een hollen.

IMG_6796

Okay, dit soort dingen gebeuren bij peuters. Ook Lauren moet leren hoe ze hiermee om moet gaan. Ik probeerde Lauren te helpen door het uit te leggen en te troosten maar ik had GEEN SCHIJN VAN KANS. Lauren kreeg een turbo mental break down. Ze begon keihard te gillen en krijsen en huilen. Ik tilde haar op maar ze slingerde met haar armen en benen. En het volume was ook op stand 60 ofzo (ik had serieus een piep in m’n oren). Terwijl ik haar probeerde rustig te krijgen en te troosten keek ik voorzichtig om me heen. Alle kids speelden onverstoord door. De ouders daarentegen waren vooral druk met mij en Lauren. En in plaats van dat ik bemoedigende blikken kreeg van “We know what you are going through”of “I feel you sister”, kreeg ik geïrriteerde blikken. Maar dan écht geïrriteerde blikken. Ik dook met m’n gezicht snel in Lauren haar haren en intussen schoot “zag ik dat nou goed?” door mijn hoofd. Ik keek weer op en zag een oudere man zijn hoofd schudden. “Serious people, I could use some support here!!” Maar nee hoor… Ik wist niet hoe snel ik moest weg komen. Intussen waren we aangekomen bij de picknickruimte. Lauren snikte nog na, wilde spelen, eten, niet spelen, niet eten, huilen en knuffelen tegelijk.

En mijn hart ging tekeer. Ik voelde me ongemakkelijk, had het gevoel dat iedereen naar ons keek. In mijn hoofd had ik al van alles geroepen naar de starende mensen maar in de praktijk durfde ik dat niet. In de praktijk knuffelde ik Lauren en besefte ik me dat dit misschien toch wat te heftig was voor haar. Intussen kwam er een hele lieve werknemer van het museum naar ons toe. Ze vroeg aan Lauren waarom ze zo moest huilen. Lauren snikte, zei niks en kroop in mijn nek. Het meisje vertelde dat het beneden nu heel rustig was dus we vertrokken gauw naar beneden. Wat lief dat de werknemers zo betrokken zijn en meedenken!

Na het Nijntje museum was het tijd voor lekker eten, frisse lucht en bos. We vertrokken naar Rhijnauwen in Bunnik. Een plek waar ik 10 jaar lang iedere week wel 3 a 4 keer kwam. In de tijd dat ik in Utrecht woonde, woonde ik vlak achter Rhijnauwen. Een prachtig bos. Je kunt er zo fijn wandelen en spelen en er is veel ze zien en te ontdekken. Maar waar ik het meeste van hou is Theehuis Rhijnauwen. Een prachtig thee -en pannenkoekenhuis met een mooie buitentuin, een speeltuin en ezels in een weide. Een prachtige rustgevende plek waar je heerlijk kunt zitten en je kroost heerlijk kan spelen. Maar waar ze ook de aaaaller lekkerste pannenkoeken hebben én appeltaart van Dudok. Lauren kwam weer helemaal tot haarzelf. Ze was weer aan het zingen en kletsen en was weer lekker vrolijk. Niks fijners dan zien dat je kind happy is. Happy kid, happy mommy!

Wat was het een fijne dag! Allebei hebben we genoten van de één op één tijd samen. Wat is het toch belangrijk om even écht tijd te hebben voor elkaar. En moet dat nou altijd met een uitje? Welnee, dat kan ook door lekker samen te lezen of voor te lezen, spelletjes te spelen of te puzzelen. Maar ik merk wel dat wanneer we er echt even op uit gaan, we ook niet afgeleid kunnen worden door ander dingen.

Of dit voor herhaling vatbaar is? De foto’s zeggen genoeg denk ik!

 

Volgen jullie al onze avonturen al via Instagram? Kijk op lieve_lauren_en _pippa

IMG_6803

Over de schrijfster van dit artikel:
Tessa Bonhof-Regnerus (37 jaar) is echtgenote van Henk Bonhof, moeder van Lauren (2) en Pippa (0). Woonachtig in Lelystad. Zij gaat na de zomer een nieuw avontuur starten als leerkracht groep 5/6.  Tessa vormt samen met Annette de Graaf en Marjolijn Vreeburg Team Momspiration.nl; een blog voor (wannabe) heppie mama’s.
Door positief in het leven te staan en vooral te focussen op de mooie en dankbare dingen in het leven inspireert zij moeders (en overige geïnteresseerden) om op een vrolijke, enthousiaste, nuchtere, smakelijke, gezonde en gezellige manier door de dag te fietsen. ‘What you see is what you get’ is volledig van toepassing op Tessa. Niks meer, niks minder. Gewoon precies zoals het is. Daar horen natuurlijk ook minder leuke dingen bij maar met een positieve insteek in het leven gaat het zonnetje altijd weer schijnen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s