Zo groot… maar ook nog zo klein…

Maandagochtend 10.00 uur in Naturalis Leiden. De eerste dag van de herfstvakantie. Perfect getimed met de nieuwe tentoonstelling “GIF!” van Freek Vonk. Door het sparen van de wonderlijke wereldplaatjes van de welbekende blauwe supermarktketen, waren we al lekker warm gedraaid. Verzamelalbum in de tas en vergrootglas in z’n broekzak. Het liefst had mijn eigenwijze kleuter ook nog een zwembroek met bloemenprint en een legergroen hemdje aangedaan (“net als Freek mamma”) maar dat was ook voor deze mooie herfstdag iets teveel van het goede. Maar ook zonder ‘Freek-outfit’, was Levi er helemaal klaar voor. Wij gaan op GIF-avontuur!

Bij binnenkomst was het eigenlijk direct duidelijk. Maar daar wilde ik niet aan. Nee, dit zou wel overgaan. Even op een afstandje blijven kijken. Hij moest vast gewoon even wennen. Naast alle exotische, spannende (maar vooral giftige) dieren is de ruimte ook redelijk donker. Levi houdt niet zo van donkere ruimtes dus daar ligt het vast aan. Misschien is het hem onduidelijk wat er exact te zien is, aangezien er nog een rijtje kinderen voor het glas stonden waardoor ons zicht enigszins geblokkeerd werd. Maar nee. Levi zag het. Met of zonder kinderen voor ons. Er was geen twijfel over mogelijk. Hij keek de slang aan, keek naar mij, pakte mijn hand en zei kort, duidelijk en streng: “Kom mamma, wij gaan door. Dit hoef ik niet te zien”. Van mijn stoere Freek-fan, die geen genoeg kan krijgen van de afleveringen in de jungle, was niet zoveel meer over. Een zielig hoopje, grote ogen en een wit gezichtje.

En toen. Je kent het wel, hoe je als ouder je kind (gespeeld) vriendelijk, doch dwingend, een speelgoedwinkel/snoepafdeling/speeltuin (of een naar eigen keuze in te vullen favoriete plek van jouw kind) uit probeert te krijgen. Je kunt het sleuren noemen, maar dat klinkt dan gelijk weer zo mishandelend – al voelt het soms wel zo voor je (zeker als al die ogen ook nog eens in je rug prikken).  Zó liepen Levi en ik door Naturalis. Maar dan was het nu andersom: niet ik, maar Levi had de touwtjes in handen. Hij gaf mij een stevige hand, wees mij de weg en liet geen enkele ruimte voor een andere route. Door naar het volgende spel. Om na dat spel vervolgens weer – precies door het midden van de zaal, want hé aan beide zijden stonden giftige dieren – naar onze volgende halte begeleid te worden.

Er was geen onderhandeling mogelijk. Ik heb hem geprobeerd enthousiast te maken. Ik hem hem geprobeerd gerust te stellen. Ik hem hem geprobeerd uit te dagen. Maar NO WAY. Niets hielp. Als mijn eigenwijze kleuter iets in zijn hoofd heeft, dan verandert dat niet. En dus heb ik mezelf geprobeerd te overtuigen om het te accepteren en te laten zoals het is. Misschien is het écht nog te spannend. Misschien is hij toch nog wat te jong. Misschien houdt hij gewoon niet zo van exotische levende dieren (ok, stiekem ben ik ook blij met het dubbele glas wat ons beschermt). Het is goed. Het is prima.

En zo eindigde we na een korte marathon (maar wél een persoonlijk record) door de tentoonstelling, in het restaurant bij de speeltafel. Met slangen. Veel slangen (ook héle grote). Insecten. Spinnen. Maar ja, deze tellen niet. Deze zijn nep. En dus héél leuk en aantrekkelijk om mee te spelen. Mamma aan de thee, Levi aan de slangen. Iedereen blij.

Na de thee- en speelpauze zijn we toch nog even teruggegaan naar de tentoonstelling. Om Levi een glimp op te laten vangen van de levende dieren, heb ik niet eens meer geprobeerd. We hebben wel alle spellen uitgebreid en zonder spanning kunnen spelen. En wederom – net als bij de vorige tentoonstelling – mijn complimenten hoe Naturalis dit aanpakt.
Levi heeft genoten van de spellen, die overigens ook nog eens heel coöperatief en educatief zijn (en tja, waar let je op als moeder maar je zit in het onderwijs of niet). Hoeveel informatie er in zo’n spelletje – op een speelse ongedwongen manier – opgenomen kan zijn. Ik vind het zo wonderlijk om te zien welke informatie kinderen oppikken en welke niet (zó afhankelijk van hun leeftijd en hun ontwikkelingsfase).

En na een tweede rondje, met enkel een stop bij de spellen (waar je overigens ook genoeg tijd aan kunt besteden), zijn we weer op de fiets naar huis gegaan. Mijn stoere Freek-fan had achterop de fiets weer de grootste praatjes over de giftigste dieren. Mijn stoere Freek-fan van wie niet zoveel meer over was tijdens ons bezoek aan de tentoonstelling.

Mijn stoere Freek-fan. Zo groot… maar ook nog zo klein.

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 30 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (5 jaar) in Katwijk aan den Rijn. Levi is een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

img_5423

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

Disclaimer

Marjolijn & haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s