Een onmogelijke tweestrijd

Alle werkende moeders (en waarschijnlijk ook wel heel veel vaders) zullen deze onmogelijke positie herkennen. Het is het ultieme dilemma van een werkende moeder. Een drukke werkdag voor de boeg. Een agenda vol met afspraken, de iPad die signalen blijft geven dat er veel ongelezen e-mails zijn. En dan gebeurt het. Je kind wordt ziek. Altijd fijn midden in de nacht, helemaal als het een ellendige situatie wordt met emmers naar de wc brengen en bedden verschonen. Als ik mijn kleine ventje zo ziek zie (en dan hebben we het over “maar” een buikgriepje), voel ik me spontaan ook een beetje ziek. Ziek zonder verschijnselen. Zijn maagje draait zich voor de zoveelste keer om en hij krimpt ineen. Vervolgens een gehuil met tussendoor een noodkreet: “ik heb zó’n VRESELIJKE buikpijn mamma“. Arme schat. Weer gehannes met een emmer leggen, handen wassen, mond spoelen en weer proberen te slapen. Als ik dit typ, springen de tranen weer in mijn ogen. Zijn het de zwangerschapshormonen of zijn dit moedergevoelens?
Ik luister naar zijn ademhaling die rustiger wordt en kijk nogmaals op de klok.
En dan slaat de paniek toe. De paniek van een werkende ouder.

Want… wat ga ik doen?

Hoe ga ik dit fixen?

Ik wil er zijn voor mijn kleine zieke guppie maar ik wil ook de professionele werknemer zijn. Daarnaast voel ik de afspraken in mijn agenda druk uitoefenen en zit ik – voor mijn gevoel – in een onmogelijke tweestrijd.

De tijd dat ik Levi met een paracetamol en wat verhoging bij de gastouder bracht, op hoop van zegen dat het goed gaat, voelt als gisteren. Of over gisteren gesproken: hij moest het van mij proberen. Met een half ontbijt achter z’n kiezen en klagend over buikpijn heb ik hem tóch naar school laten gaan. Thanks to zijn lieve juf die had beloofd te bellen als het niet zou gaan. Iets met werkdruk en geen oppas achter de hand enzo. Please, zeg mij dat alle werkende ouders dit wel eens doen?

Mijn onmogelijke tweestrijd.

Ik luister naar mijn onderbuikgevoel. Diep van binnen weet ik wat ik het beste kan doen.

Ik overleg met mijn directrice. Ik overleg met Stan, die op zijn beurt weer met zijn werkgever overlegt. Ondertussen zet ik wat lijntjes uit om te kijken of ik wat kan regelen. Maar mijn onmogelijke tweestrijd lijkt niet iedereen te begrijpen.

“Oh, maar als intern begeleider heb je toch geen klas en kan je toch wel een dag thuis blijven?”

“Dat heeft hij goed getimed op een stakingsdag. Je bent immers sowieso al vrij toch?”

“Kan je hem niet meenemen naar je werk en in een kleuterlokaal laten spelen?”

Eh nee, nee, nee. Een ziek kind meenemen naar werk is in mijn ogen geen optie. In dat geval had hij ook gewoon naar de BSO gekund. Want ondanks dat de school waar ik werk vandaag deelneemt aan de staking, heb ik gewoon mijn afspraken en verplichtingen en zou Levi een dagje naar de BSO gaan. Alle goedbedoelde opmerkingen zijn dus niet haalbaar of simpelweg niet waar.

En dan komt het antwoord van het laatste lijntje wat ik had uitstaan.
Wederom geen oppas achter de hand.
En dus zit ik noodgedwongen onder een traktor-deken naast mijn slapende ventje thuis te werken. En vanmiddag zal Stan plaatsnemen op het geïmproviseerde bed op de bank voor onze spugende kleine draak.

IMG_3131

Ik zou niet zonder mijn werk willen. Maar op dit soort dagen voelt dat anders. Gelukkig heb ik begripvolle collega’s die meedenken en de situatie accepteren. Gelukkig heeft Stan een werkgever die flexibel is. Het is zoals het is. En dit is de eerste keer in bijna zes jaar tijd dat ik de opvang voor Levi niet rond krijg. So be it! En mijn – sinds kort – nieuwe gewoonte om bij een negatieve gebeurtenis of tegenslag vijf voordelen op te noemen, helpt me om mijn schuldgevoel in te ruilen voor acceptatie. Omdenken. Dat ik een uitgebreid ontbijtje kan maken (açaibowl met boekweitcrunch en frambozen it is!) en zonder haast kan opeten, en daarna zelfs nog een kopje thee, is toch wel heel fijn. Daarbij kan ik nu al het beddengoed alvast wassen en zorgen voor weer frisse bedden zonder ziektekiemen. Scheelt vanavond weer. Maar met stip op nummer 1 staat dat warme lichaampje wat zich tegen mij aan heeft geklampt. Met zijn ene hand op mijn been en in zijn andere hand stevig zijn lievelingsknuffel vast. Mijn hart smelt. Dit soort situaties zijn zeldzaam. Zowel de onmogelijke tweestrijd als dat warme lichaampje tegen mij aangeklampt. En ach, zó erg is die onmogelijke tweestrijd toch ook weer niet.

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 30 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (5 jaar) in Katwijk aan den Rijn. In april 2018 verwachten zij hun tweede kindje. Levi is een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

img_5423

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

Disclaimer

Marjolijn en haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Een gedachte over “Een onmogelijke tweestrijd

  1. Tim zegt:

    Stap 1 is keuze maken.
    Stap 2 is de keuze accepteren met al zijn consequenties.

    Met werk zijn er altijd afspraken, deadlines en belangrijke zaken. Als je kind ziek is moet er gewoon iemand thuis zijn, dat komt nooit goed uit. Het gooit je werkplanning overhoop maar dat is een consequentie die je moet accepteren.
    Een ziek kind dat huilt om zijn ouders op de opvang is echt verschrikkelijk om aan te zien, dat wil niemand.

    Kort gezegd heb je het uitstekend gedaan en heb jij je niet laten afschepen met schijnoplossingen. Qua werk hoort het erbij dat mensen ziek worden en dat dingen een paar keer per jaar anders lopen, dat moet kunnen. Accepteren! Wees trots dat je het goed hebt gedaan!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s