Geen perfecte 20 weken echo

De twintig weken echo: een cruciaal moment voor de meeste zwangeren. Waar de een heel nuchter en nonchalant de echokamer binnenstapt, is de ander al wéken bezig met wat er allemaal wel niet gevonden zou kunnen worden bij dit echo onderzoek. Maar… weten we soms niet teveel door al deze high tech onderzoeken? En wat als de uitslag anders is dan je had verwacht? Wat als er wél iets met je ongeboren kindje aan de hand (b)lijkt te zijn?

Eind november gingen Stan en ik met gezonde spanning op weg naar het echocentrum hier in de regio. Het blijft toch een dingetje: is alles goed met onze tweede spruit? De eerste 19 weken zwangerschap waren door wat omstandigheden niet heel soepeltjes verlopen (o.a. door de hormonale migraine, zie daarover deze blog) en waren we toe aan een nieuwe, positievere periode. En hoe leuk is het dan om je kleintje in de buik te bewonderen door middel van een echo?! Een retorische vraag: tijdens een zwangerschap is dat het allerleukste wat er is. Babybroertje was er goed voor gaan liggen en de echoscopiste kon haar werk goed doen. Ze ging als een trein. Check-check-check. Ondertussen zwijmelden Stan en ik heerlijk weg bij de prachtige beelden die op het tvscherm zichtbaar waren. Aan het einde van de echo wilde de echoscopiste nog even wat met ons bespreken. Ik stond al met m’n jas aan en tas om, klaar om weer weg te gaan, in de volle overtuiging dat er geen bijzonderheden te zien waren. Maar ik mocht nog even plaatsnemen. Hartslag sky high. Kom-maar-door-met-het-slechte-nieuws. Samenvatting: het slechte nieuws was niet zo slecht als de slechtste hersenspinsel die op dat moment door m’n hoofd heen ging. De omtrek van het hoofdje en het buikje waren te groot. Behoorlijk groot. De percentielscores werden ons uitgelegd en er bleek maar 2 % een groter hoofdje en maar 3 % een groter buikje te hebben. Sowieso vallen deze percentielscores buiten de gemiddelde waarden, maar deels ook buiten de curve.

Ondanks dat er geen aanwijzingen waren gevonden voor afwijkingen en enkel de grootte van ons kindje buiten de curve viel, werden we met de conclusie “verdenking afwijking, verwijzing GUO” doorgestuurd naar het Leids Universitair Medisch Centrum. Oeps. Dat komt even binnen. Enerzijds word je verteld dat er geen reden is om je zorgen te maken, anderzijds worden de beperkingen van een echoscopisch onderzoek met je besproken. In het LUMC zou er een gespecialiseerde echoscopiste met een gedetailleerder echoapparaat ons babybroertje opnieuw screenen.

En toen sloegen de zwangerschapshormonen toe. De enorme onzekerheid ging gepaard met tranen. En chocola. En een eigen onderzoek via mister Google – wat ik je overigens niet kan aanbevelen. Ons babybroertje en ik hebben toen samen een afspraak gemaakt: eigenwijs en bijzonder zijn mag, maar geen uitzonderlijke extreme fratsen alstublieft. Maar schijnbaar heb ik nog geen ouderlijk gezag over mijn ongeboren mini-me, want ook bij de medische echo had hij een te grote omtrek van zowel hoofdje als buikje. Alleen dan weer met andere percentielscores dan de reguliere 20 weken echo – om het even makkelijk te maken.

Maar de uitkomst die een glas champagne waard is en die elke ouder graag wilt horen: geen structurele of functionele afwijkingen gevonden. Dé bevestiging die telt.
De reden waarom ons babybroertje een groot hoofdje én een groot buikje heeft (al praten we hier over enkele millimeters die het verschil maken tussen gemiddeld en te groot) is onbekend. Het kan zijn dat de baby gewoon groot is. Het kan zijn dat ik langer zwanger ben dan ze eerder hebben gemeten (al weet ik bijna zeker dat dat niet het geval is, maar goed). Het kan zijn dat de baby net een groeispurt heeft gehad. Het kan zijn dat….. 10000 redenen te verzinnen volgens de verloskundige.

Mijn verloskundige heeft me op het hart gedrukt dat dit iets is wat regelmatig voorkomt en ik mij hierover geen zorgen hoef te maken. Ik ben pas op de helft en er kan nog van alles veranderen. Echter verbaast het mij, dat ik er zo weinig over lees of hoor. Opeens lijkt iedereen standaard een goede echo te hebben (al weet ik natuurlijk dondersgoed dat dit niet zo is en er vele ouders zijn die écht slecht nieuws te horen krijgen tijdens een echo).

Ook uit de reacties uit onze omgeving wanneer we over de reden van ons echo-abonnement vertellen, lijkt het toch echt best wel een beetje bijzonder te zijn.
En tja, als iets anders gaat dan anders, dan kan je natuurlijk wat (eigenaardige) reacties verwachten, zoals:

Goh, vandaar dat je zo’n dikke buik hebt.

De genetische aanleg om heel slank te zijn (en te blijven) zit helaas niet in mijn familie, dus dat ik tijdens een tweede (eigenlijk derde) zwangerschap wat kilootjes aankom, had ik je vooraf kunnen beloven. En los van de zwangerschap, is chocola ook gewoon te lekker natuurlijk. En die paar millimeters dat het hoofdje en het buikje te groot zijn, lijken mij niet zichtbaar aan de buitenkant. Al denken heel veel mensen van wel.

Of wat dacht je van deze:

Ach meid, vergeet de echo’s. Half april zie je het vanzelf.

Klopt, daar zit een kern van waarheid in. Onze moeders hadden in hun zwangere tijd helemaal geen (of hooguit één) echo en ook zij hebben het overleefd. Maar zo zwart/wit is het niet. Iedere ouder wilt dat het goed gaat met zijn of haar kind en wilt deze bevestiging. En onduidelijkheid, onzekerheid en twijfels schuif je niet zomaar van tafel. Niet als het over je ongeboren – zo gewenste – kindje gaat. Ik kan dat niet tenminste. Relativeren is gezond, maar deze opmerking was voor mij too much gerelativeerd.

Ok, laatste dan:

Ik heb nu al medelijden met je man.

Hier moest ik even 3 seconden over nadenken. Echo’s. Baby. Mijn man. Of eigenlijk vriend. Bevallen van een groot kind. Bevalling. Alles opgerekt downunder. Ok. I’ve got it. Schijnbaar haalde ik mijn wenkbrauwen zo hoog op en gaf mijn blik voldoende informatie wat ervoor zorgde dat deze meneer zijn mond eventjes dicht hield. Heel verstandig. Dank u vriendelijk en tot ziens.

Hoe nu verder? Vooropgesteld: ik geniet van het schattige getrappel in mijn buik. Ik geniet van de knuffels die Levi komt geven aan zijn babybroertje en daarbij over mijn buik (en borsten… whahaha – het is een echte vent) wrijft. Ik voel me goed en daar vertrouw ik op.

 

Daarnaast vertrouw ik mijn verloskundige voor de volle 100 %.  Zij heeft een plan van aanpak voor mij, gebaseerd op haar kennis en kunde. Zij weet wat ze doet en mijn gedachten kunnen enkel maar gissen. Ik kan me van alles in mijn hoofd halen maar veranderen doe ik het niet, net zo min als dat ik er duidelijkheid van krijg. Een wijze opmerking die mijn lieve tante altijd zegt en momenteel mijn houvast is:

Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.

Ik doe wat ik kan en wat binnen mijn bereik ligt. As we speak zit ik in de wachtkamer en onderga ik de de glucose tolerantie test (hoeraaaaaa!) om te checken of ik zwangerschapsdiabetes heb. Volgende week volgt er een nieuwe groeiecho en mogen we kijken of onze kleine reus wederom een groeispurt heeft gehad en nog steeds zo lekker aan het groeien is. Als hij op zijn moeder lijkt, dan weet ik het antwoord al 😉

Wordt vervolgd!

 

Liefs, Marjolijn

 

Was jouw ongeboren kindje ook te groot? Of misschien wel te klein? Ik hoor graag jouw verhaal (en uiteraard of jouw kindje inderdaad te groot/te klein was bij de geboorte).

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 30 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (5 jaar) in Katwijk aan den Rijn. In april 2018 verwachten zij hun tweede kindje. Levi is een energieke, vrolijke maar vooral lieve kleuter.

Sneeuw

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

Disclaimer

Marjolijn en haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

9 gedachtes over “Geen perfecte 20 weken echo

  1. Swenne zegt:

    Mijn dochter werd ook bij 20 en 30 echo te groot geschat. We hoefden niet door naar het ziekenhuis, maar wel extra echo’s. Haar gewicht met 40 weken werd geschat op 9/9,5 pond. Daar zag ik natuurlijk wel tegen op. Uiteindelijk is ze geboren met 40+2, 8 pond en 51 cm. Gewoon een gezonde mollige baby dus. Dat wens ik jullie ook toe! Sterkte met de onzekerheid, die kan ik me goed voorstellen.

    Like

  2. Ute zegt:

    Ha Marjolijn!
    Onze jongste was ook een paar % groter dan gemiddeld (en dus net buiten de marges) dus volledig scala aan tests en echo’s gehad (glucosetest zelfs 2x, lucky me :|)
    Uiteindelijk is onze grote kleine man na 40w3d geboren met een mooie score van 4305g en 55cm. Bevallen ging overigens een stuk soepeler dan bij de eerste 😉
    Ja, hij is groot. Maar of het nou zo extreem was, ik heb altijd het idee gehad dat het in ons geval wel goed zat (z’n broer was ook al ruim 4kg en 56cm)
    Geniet nog even van de laatste maanden zwangerschap :-))
    Liefs, Ute

    Like

    • marjolijnvr zegt:

      Dankjewel Ute, voor het delen van jouw verhaal! Super fijn! Dit soort dingen wil je nu gewoon horen, toch? Ik heb er zelf ook alle vertrouwen in – ondanks de zorgen – dat het goed komt. Liefs, Marjolijn

      Like

  3. Anita zegt:

    Ik snap dat je je rot schikt en het moeilijk los kan laten. Bij Tobias werd ik na ‘grote’ Sas extra in de gaten gehouden. Flinke buik, prikken op suiker, zelfs tijdens het voelen werd er gezegd dat ook Tobias een groot kind zou zijn. Alleen op de echo zagen ze een té klein kindje, het hoofdje was zelfs te klein en dat verontrustte mij ook weer. Zo werd ik al die weken GEK van onzekerheid. En waar bleek…Bij de geboorte de kleinste van de drie, maar zéker niet de minst zware bevalling. Dat was die van de grootste!! Het zegt dus allemaal niet veel, maar je onzekerheid en angst is zo herkenbaar. Probeer het los te laten en geniet nog even de laatste weken. Want hoe dan ook, deze chick gaat het gewoon weer fixen!! 😘

    Like

  4. Femke - thethingswelike.nl zegt:

    Wat ontzettend rottig dat je aan het eind van de echo zulk nieuws krijgt! Zeker als je tot dat moment denkt dat alles helemaal goed is. Ik denk ook aan je verhaal te lezen, zeker door de reactie van je verloskundige dat het allemaal goed zit. Je doet verder wat je kunt. Maar leuk is anders, het liefst heb je toch gewoon een soepele en onbezorgde zwangerschap.

    Bij onze eerste (ik ben nu 33 weken zwanger van de tweede) waren de eerste 24 weken echt vreselijk spannend en onzeker. Het begon met een leeg vruchtzakje. De vk zei dat de kans 85% was dat er geen babytje zat. Langste twee weken van mijn leven…toen zat daar toch ineens een mooi vruchtje. De achtbaan ging gewoon verder. Een combinatietest die verhoogde kans op down liet zien. Toen een nipt die mislukte, daarna een nipt die ok was. Maar omdat ik een ader miste in de navelstreng moesten we toch ook nog voor een GUO kom want dan kon de groei achterblijven. De GUO was goed. Opgelucht liepen we naar buiten en net toen ik zei tegen mijn vriend: hé hé ik hoop dat we nu écht klaar zijn en kunnen gaan genieten…ging de telefoon. Of we toch nog even terug wilden komen want ze waren iets vergeten.. de meting van het hersenvocht. Die bleek niet helemaal ok (teveel vocht). Toen stortte ik echt letterlijk in. Wat een ellende. 10 dagen later kwam dan eindelijk het verlossende woord: alles was goed.

    Onze zoon werd tijdens de latere groei echo geschat op 3400 gram maar hij woog 4 kilo bij geboorte! Die groei echo’s neem ik inmiddels met een korrel zout. Ik hoop dat je verder kunt genieten van je zwangerschap. En die lompe opmerkingen van mensen lekker negeren!

    Like

  5. Paul zegt:

    Hoi Marjolijn,
    ‘Maar… weten we soms niet teveel door al deze high tech onderzoeken?’ Ik kan me helemaal vinden in zo’n stelling. Dat wil wat zeggen, want ik denk dat ik de ICT in de begindagen behoorlijk heb proberen te promoten. ‘Meten=weten’, ook zo’n kreet (die natuurlijk wel waar is, maar soms….. ). Ik denk dat we heel blij mogen zijn dat de wetenschap ons steeds beter kan begeleiden, maar ja, dat leiden vanuit de medische kant maakt ons soms onzeker, willen we alles wel weten? Het mooiste in je verhaal is je vertrouwen in je verloskundige. Ga daar voor, vertrouwen in die mensen die je begeleiden en natuurlijk…. in jezelf.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s