Ik deel de orders uit

Out of my comfort zone? Mjaw, eerlijk gezegd viel dat wel mee. Eigenlijk ging het me redelijk goed af en was het best eens lekker om de orders uit te delen. Niet om de opdrachten te kunnen geven en iemand te laten doen wat je zegt, maar het gevoel na afloop: dat wat gedaan moest worden, is gedaan. Door iemand anders uiteraard. Je leest het goed: vandaag deelde ik de orders uit. 

“Deze kleding moet worden opgeruimd in die andere kast”.

“Deze stapel moet gesorteerd worden op beddengoed voor het ledikant en beddengoed voor het wiegje. 

“Hoe zou het ledikantje staan aan de andere kant van de kamer?”

Willekeurige zinnen die je mij had kunnen horen uitkramen vanmiddag.
Misschien niet geheel onbelangrijk om een kleine voorgeschiedenis te geven: momenteel ben ik bijna 35 weken zwanger en wordt het lichamelijk gezien zwaarder. Door een aantal lichamelijke ongemakken (om het even samen te vatten en er geen klaagzang van te maken) kan ik minder dan ik had gehoopt, had gewild en had verwacht. Mentaal gezien is dat een innerlijke strijd die ik afgelopen twee weken flink heb laten plaatsvinden inside myself.
Met een babykamer die er nog uitzag als een ontplofte bende en een man die tijdelijk even een soort van twee banen heeft waardoor de klusjes in huis al een tijdje stil liggen, kwamen de stress-signalen schijnbaar uit mijn oren zetten. Maar je hangt je vuile wasgoed niet zomaar buiten: ik heb het echt niet van de daken geschreeuwd dat ik het soms best even moeilijk had met mijn nesteldrang en het steeds meer afhankelijk worden van anderen. Maar mijn stress-signalen hadden – zonder dat daar concrete woorden voor zijn gebruikt – vriendinnetje Roos bereikt:

“Ik kom je vanmiddag helpen en dat doe ik graag. Wat kan ik voor je doen?”

“Ehhhh…” En daar kwam het antwoord wat volgens mij heel Nederland zou antwoorden: “Maar dat is helemaal niet nodig. Ik doe het zelf wel”. 

Maar het zou Roos niet zijn als ze niet had doorgezet. Ze begon gewoon. “Waar moet dit?”, “waar wil je het ledikantje?”, “waar kan ik het matrasje vinden?”  en “dit breng ik gelijk even naar de auto zodat het maandag gelijk weggebracht kan worden”.

Er kwam actie in de tent. Spullen werden opgeruimd. Dozen werden verplaatst. Meubelen kregen een plek. De babykamer werd eindelijk een beetje babykamer. Mijn hoofd kreeg een beetje rust.

Hulp accepteren wanneer het je wordt aangeboden is misschien nog moeilijker dan om hulp te vragen. Hulp accepteren betekent dat je je soms moet overgeven aan de realiteit en de situatie moet nemen zoals die is. Overgeven aan het feit dat je niet alles meer zelf kunt en dit accepteren. Meeveren met de dagelijkse praktijk. Klinkt simpel, maar doet het maar eens. En om even eerlijk te zijn: ik ben daar niet zo goed in. Maar dat geloof je niet, als je me vanmiddag had zien zitten. Uiteindelijk zat ik in het midden van de kamer – op een kruk – te vertellen wat waar moest en hoe ik bepaalde dingen in mijn hoofd had. Roos deed het. Roos had me zover gekregen dat ik de orders uitdeelde. Waar ik in het begin voorzichtig begon en zelf even hard meewerkte (en me natuurlijk 100 keer verontschuldigde en zei dat ik me opgelaten voelde), zat ik aan het eind al wijzend en aansturend te vertellen hoe het gedaan moest worden. Zonder iets te doen.

Ik vertelde wat er moest gebeuren en Roos deed het. Zij bood haar hulp aan en ik accepteerde het. Zo simpel. Zo waardevol. Maar het lijkt soms zo moeilijk om te zeggen dat we de hulp van de ander accepteren. Want waarom vinden we het wel logisch om zelf iemand te gaan helpen en voelen we ons maar opgelaten als iemand jou zijn/haar hulp aanbiedt?
Het is zó simpel en kan van grote betekenis zijn. Het is een antwoord wat we volgens mij allemaal massaal meer zouden moeten geven. Een antwoord wat de wereld een stukje mooier maakt:

“Ja. Gráág. Ik zou het heel fijn vinden als je me helpt”.


Dankjewel lieve Roos!  

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 31 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (6 jaar) in Katwijk aan den Rijn. In april 2018 verwachten zij hun tweede kindje.

Marjan Oesterholt Fotografie

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis van 106 jaar oud, sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

Disclaimer

Marjolijn en haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s