Ik kijk er naar uit!

Ja, nú durf ik het hardop uit te spreken: “ik ben er klaar voor. Laat die bevalling maar beginnen”. Maar toch heb ik nog niet genoeg van het zwanger zijn, ondanks de bekende laatste loodjes. Het is soms wat ongemakkelijk zo’n buik (“Levi, wil je mamma nog een keer helpen met haar schoenen?”) maar ik ben het nog niet zat. Zelfs het vocht waardoor ik ’s avonds mijn vingers niet goed meer kan bewegen en mijn olifantenvoeten alleen nog de slippers van Stan passen, neem ik voor lief. Maar de nieuwsgierigheid naar ons tweede kleine wondertje is niet normaal zo groot. Mijn to-do-lijstje is zo goed als af. De punten die er nog op staan, komen later wel. Er is rust in huize Sprunken-Vreeburg. Finally. Ik heb zelfs afgelopen dagen na de lunch even op bed gelegen. En dat maakt dat ik met een gerust hart durf te zeggen: “ik ben er klaar voor!”.

Maar waar ben ik dan klaar voor? DUH. Ik ben méér dan klaar om onze tweede kleine spruit te mogen verwelkomen. What else? Ondanks de gezonde spanning voor de bevalling, kijk ik uit naar het moment dat we hem in ons handen kunnen houden.

Ondanks dat ik stiekem nog geen afscheid wil nemen van deze zwangerschap en ik nu al weet dat ik het getrappel in mijn buik enorm ga missen, merk ik dat ik toch aan het aftellen ben. Niet omdat ik het zat ben, maar er zijn ZO ontzettend veel dingen waar ik naar uit kijk. Er komt zo’n leuke tijd aan – al zal het af en toe ook zwaar, heftig en minder zoetsappig zijn dan ik mij nu voorstel. De zwangerschap is niet zonder slag of stoot gegaan en ik ben af en toe een enorme zeikerd geweest afgelopen maanden (sorry lieve mensen om mij heen) waardoor ik misschien de komende periode een beetje idealiseer. Maar hé, dat zien we dan wel weer. Voor nu kijk ik uit naar……

Ik kijk uit naar het moment dat we Levi kunnen voorstellen aan zijn kleine babybroertje.

Processed with VSCO with fn16 preset

Dit leuke bord van Funkk (te koop bij Suus en Suus) staat op de babykamer. Levi mocht zelf een tekst bedenken en hoe lief is deze zin…. dat doet een moederhart smelten!

Ik kijk er naar uit dat we DE naam – die Levi heeft geopperd – van de daken kunnen schreeuwen. Ondanks dat de naam al sinds week 18-19 ongewijzigd is, ben ik zó benieuwd wat anderen er van vinden. Al maakt dat natuurlijk eigenlijk helemaal niets uit want wij vinden een mooie, passende naam. Maar toch.

Ik kijk er naar uit dat ik in de kraamweek thuis in bed beschuit met muisjes kan eten met een lief klein baby’tje dicht tegen mij aan.

blog_147595_small_600Ik kijk uit naar het moment dat ik weer kan deelnemen aan de lessen van Mom in Balance. Helaas heb ik eerder moeten stoppen met sporten dan ik wilde en dat merk ik behoorlijk. De weegschaal vond het genoeg geweest. Toen ik mij vanmorgen even wilde wegen – sinds weeeeeken  weer een keer – vond de teller het welletjes en kapte ermee. Waarschijnlijk een bepaald gewicht bereikt waarvan het beter is dat ik het getal niet ga weten. Ach… ik maak me er eigenlijk totaal niet druk om. Het is zoals het is en het gaat er allemaal weer af. De eerste zes weken na de geboorte zullen voorbij vliegen en voordat ik het weet mag ik weer mee de duinen in.

Ik kijk er naar uit dat ik babybroertje warm kan instoppen in het mooie opgemaakte wiegje. Ik kan nu echt staan zwijmelen bij een leeg wiegje, laat staan als babybroertje er straks in ligt….

IMG_4807

Ik kijk er naar uit dat ik na de bevalling weer meer koolhydraten en suikers mag eten en mijn zwangerschapsdiabetes verleden tijd is. Hoe erg is het dat ik al een pak Oreo koekjes en een pak vlokken in huis heb gehaald? Al kijk ik ook uit naar een bord pasta (met spinazie en kaas… mmm!).

Ik kijk er naar uit dat ik straks Levi weer stevig kan knuffelen zonder zijn babybroertje tussen ons in (lees: eigenlijk gewoon stiekem een beetje in de weg zit). Ik had hier zelf nog niet echt moeite mee, maar Levi gaf zelf aan vorige week dat hij het échte knuffelen zo mist. Arme jongen….

Ik kijk er naar uit om babybroertje te leren kennen. Zou hij op Levi lijken? Zou hij ook donkere haren hebben? Is babybroertje echt zo groot als ze nu voorspellen in het ziekenhuis? Ik ben zó benieuwd….

Ik kijk er naar uit dat onze nieuwe kinderwagen eind deze maand binnenkomt: de nieuwe Stokke Xplory. Ik heb voor deze wagen gekozen omdat zo ongeveer alles er aan verstelbaar is: de hoogte van de reiswieg, het zitje en de duwstang. Zo kan de duwstang heel laag, zodat de grote broer de wagen ook kan besturen. Ik zie hem al helemaal lopen naar school toe. Ik weet niet wie er dan trotser zal zijn…. hij of ik. Maar voor Stan – die vrij lang is – kan de duwstang weer relatief hoog. Ideaal. Een mooi detail aan de nieuwe lijn van de Xplory vind ik de bruin leren duwstang en veiligheidsbeugel. It’s all about the details, right? Wandelen is op dit moment niet echt mijn favoriete bezigheid maar straks met het mooie voorjaarsweer kan ik dan extra genieten van de frisse lucht, het zonnetje, de lichaamsbeweging en mijn kleine spruit in onze mooie kinderwagen.

 

 

Ik kijk uit naar het moment dat ik weer een beetje Marjolijn word en niet meer zo’n slappe vaatdoek die om alles moet huilen. Niet alleen het vocht en de kilo’s zijn hier in overvloed, ook de zwangerschapshormonen zijn volop aanwezig. Je hoeft maar ‘boeh’ of ‘bah’ te zeggen en daar sta ik alweer te snikken en te snotteren. Of zoals Levi inmiddels zegt: “daar gaat ze weer….“. Gelukkig krijg ik in zo’n situatie ook een hele dikke knuffel van hem – zó fijn dat leeftijdsverschil dat ik hem ook bepaalde kwaaltjes kan uitleggen – wat natuurlijk wederom een aanleiding is om opnieuw in tranen uit te barsten.

Ik kijk uit naar het moment dat ik weer op mijn buik kan slapen. Of mij in ieder geval kan omdraaien zonder het gevoel te hebben dat ik daarmee een tsunami in bed veroorzaak.

Ik kijk uit naar….

Zo enorm veel. En daar ga ik alweer: de tranen branden in mijn ogen. We sluiten een hele bijzonder periode af en staan klaar voor een gezinnetje van vier. Is dit het ultieme geluksgevoel? Ik weet niet wát het is. Maar het voelt gewoon goed. Meeeehhhh. Die stomme hormonen ook. 

Wat was HET ding voor jou waar je naar uitkeek aan het einde van je zwangerschap?

Een broodje filet american?
Je eigen teennagels weer kunnen knippen?
Je normale spijkerbroeken weer kunnen dragen?

Let me know!

 

Liefs, Marjolijn

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 31 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (6 jaar) in Katwijk aan den Rijn. In april 2018 verwachten zij hun tweede kindje.

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis (uit 1910!), sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

Marjan Oesterholt Fotografie -16

Disclaimer

Marjolijn en haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s