Ik heb NIKS gedaan vandaag

Een lege agenda. Geen plannen, afspraken of verplichtingen. I like! Ik heb er de hele week al naar uitgekeken. En ondanks dat ik nog steeds met verlof ben en weinig om handen heb (al is de zorg voor een newborn soms toch best een beetje heftig) vind ik zo’n dagje niks meer dan HEUL erg fijn.

Een dagje rommelen in huis. Iets doen voor mezelf. Lekker lang de tijd om te knuffelen met Mick na een voeding. Misschien wel samen even een middagdutje doen. Heerlijke plannen die horen bij een “leeg” dagje.  Tenminste, dat is mijn ideaalbeeld van zo’n dag.

Want er is één gevaar bij zo’n dag zonder geplande activiteiten. Een heel groot gevaar wel te verstaan (althans, in mijn geval). Mijn gevaar van een lege agenda: een legioen aan ideeën om de dag mee te invullen. Die poppen zo ineens op want tja…. ik heb toch niks te doen. Ideeën variërend van een stukje wandelen, de bodem van de wasmand proberen te zoeken, rekeningen betalen, kleertjes van Mick uitzoeken, boodschappen bestellen tot twee blogs afmaken voor MOMspiration. Maar 9 van de 10 keer ben ik dan iets té enthousiast. Zó enthousiast dat ik het liefst 48 uur in een dag wil proppen om toch alles voor elkaar te krijgen. Maar dat gaat natuurlijk efkes niet lukken. Helaas pindakaas.

En dan in één keer slaat de paniek toe. De dag is bijna voorbij, Levi ligt op bed, Stan heeft de keuken opgeruimd (en gekookt – thanks babe) en ik sta klaar om aan mijn inhaalspurt te beginnen. Want er is nog even niets gekomen van mijn plannen voor vandaag (nu ik dit zo typ: best gek eigenlijk, plannen voor een dagje niks…..). Maar Mick is het niet eens met mijn inhaalspurt en verplicht mij om op de bank te zitten. Buik op buik. Met een dekentje (ok, dat laatste is mijn verzoek). En daar lig je dan. Wederom een dag voorbij gevlogen. Je knippert twee keer met je ogen en het is alweer avond. Hoe kan dat toch? Wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag?

En dan komt meneer de Frustratie even om de hoek zetten. Frustratie dat niet is gelukt wat ik graag had willen doen vandaag. Ik heb niks gedaan vandaag. Jep. It’s real. Ik heb niks gedaan vandaag.

Dus daar lig ik dan. Met een baby op mijn buik.

Ik heb niks gedaan vandaag.

Er knaagt een vervelend gevoel van binnen. Een behoorlijke vleug negativiteit komt bovendrijven als ik terugdenk aan mijn plannen voor de dag. Mijn plannen die plannen zijn gebleven en niet zijn uitgevoerd. Oeps.
Terugdenkend aan het begin van de dag: what did I do? Behalve Levi naar school brengen, de afwasmachine uitruimen, de bedden gedekt, een middagdutje op de bank, Mick gevoed, drie bladzijden van een boek gelezen (toen viel ik in slaap…), bietensalade gemaakt, een aflevering van een serie gekeken en naar vluchten gezocht voor onze vakantie heb ik niets gedaan.

De bos pioenrozen die ik vorige week gekocht heb en echt zijn beste tijd gehad heeft (lees: er liggen meer blaadjes op de tafel dan er nog aan de steel zitten), staat nog steeds op tafel. Ik ben 100.000 keer langs de afvalbak gelopen en had deze rozen al 100.000 keer kunnen opruimen. Maar ik heb het niet gedaan. Want ik heb vandaag niks gedaan (voor het geval je het nog niet wist).

Maar één ding ga ik nog WÉL doen vandaag:

Deze dag accepteren. Go with the flow. Mezelf niet zo druk maken.

Stoppen met het “niks doen” een negatieve lading geven.

Stoppen met een lege dag alsnog volproppen met plannen (met terugwerkende kracht).

Ik ga de bos pioenrozen nog een nachtje laten staan. Morgen weer een dag. De enige verplichting die ik mezelf nog opleg vanavond is accepteren hoe de dag is gegaan. Genieten van mijn dagje niks: want daar had ik toch ook zo naar uitgekeken?

Schijnbaar had ik dit dagje even nodig. Schijnbaar mocht mijn dagje “niks” ook een écht dagje “niks” zijn. Want een dagje “niks” met alsnog zoveel plannen waar je twee dagen mee kunt vullen, is geen dagje “niks”. Dan is het wederom een dagje gevuld met (mezelf opgelegde) verplichtingen. En dan is er ook niks aan, toch?

Fijne avond!

 

Liefs, Marjolijn

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 31 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (6 jaar) in Katwijk aan den Rijn. Half april is zij bevallen van zoontje Mick.

Marjan Oesterholt Fotografie-13

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis (uit 1910!), sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s