Einde verlof = tijd voor een update

Deze week is Mick alweer 11 weken oud wat betekent dat mijn verlof officieel eindigt. De officiële afsluiting van de kraamtijd. En dat vraagt om, naast een doos tissues voor mij, een update. Want…. hoe gaat het met baby Mick? Op wie lijkt hij het meeste? Hoe gaat het met grote broer Levi? Tijd voor een baby-update!

Onze baby Mick: onze kleinste trots van de familie. Hij is zoet. Heel zoet. En natuurlijk vind ik hem de knapste baby van 2018. Zijn lichtbruine haren, die kleine teentjes, zijn egale huidje: alleen maar liefde!

Maar niet alleen wij, als ouders, zijn trots. Grote broer Levi is ook trots. Enorm trots. De eerste ontmoeting tussen de twee broers was voor Levi heel erg spannend. We hadden Levi beloofd dat hij als eerste op kraambezoek mocht komen in het ziekenhuis: de altijd vrolijke, energieke Levi was veranderd in een afwachtend, gespannen jongetje. De donkere ziekenhuisgangen en een mamma aan het infuus waren misschien iets té indrukwekkend voor een wakker gemaakte kleuter (logisch). Toen we eenmaal de volgende dag uit het ziekenhuis waren en hij door oma werd thuisgebracht, stormde hij naar het wiegje: “waar is mijn babybroertje?”.

Marjan Oesterholt Fotografie-8

Vanaf dat moment is hij écht grote broer. De beschermende grote broer. Hij wilde Mick direct vasthouden en zei direct de liefste dingen tegen hem. En daar kwamen ze hoor: de kraamtranen. En om heel eerlijk te zijn: ik jank nog steeds om elke boe of bah. Het mogen dan wellicht geen kraamtranen meer genoemd worden maar aan hormonen geen gebrek.

Elke ochtend wordt er geknuffeld tussen de twee broers. Het is zó aandoenlijk en mijn moederhart smelt keer op keer. Maar het gedrag van Levi levert ook direct blogmateriaal  op. Want Meine Gutte. Hij schopt ENORM tegen alle regels aan. Maar daar kom ik later op terug in een andere blog. Jullie – alle experts met meerdere kinderen – hebben vast DE tip voor mij.

IMG_3174

Even terug naar de leuke dingen van de kraamtijd. Ik vind het heel bijzonder om te zien hoe Levi het ervaart. Hij heeft dondersgoed door dat het heel bijzonder is dat er zo’n klein mensje met alles erop en eraan wordt geboren. Er wordt dan ook nog zeer regelmatig gezegd: “Oh, kijk die teentjes”, “Zijn huidje is echt heel zacht!”, of “Hij heeft wel een heel klein neusje, hè mamma?”.
Qua uiterlijk lijkt Mick ENORM op de grote broer, ik kan niet anders zeggen. Als er geen zes jaar tussen had gezeten, hadden ze zo door gekund voor een eeneiige tweeling.

En wat de grote broer het liefst van de daken schreeuwt, is dat hij de naam van zijn babybroertje heeft verzonnen. Jep, echt waar. We zaten te eten en hadden brainstormsessie nummer 1042 wat betreft leuke jongensnamen. Laten we zeggen dat we het nogal lastig vonden. Ik kan je zo 10 leuke meisjesnamen opnoemen maar één jongensaam was een dingetje. Maar tijdens die bewuste avond opperde Levi de naam Mick. Wij keken elkaar een en zeiden: “Neee….” Door naar de volgende naam. Om vervolgens terug te komen op de naam Mick. Bij ons beide was de naam Mick blijven hangen, zonder dat we dat hadden uitgesproken naar elkaar. En in de fase we-zijn-nog-niet-zeker-van-deze-naam-maar-we-denken-dat-het-deze-wel-gaat-worden kwam ik een lijst tegen met jongensnamen die het beste bij elkaar zouden passen (lang leve Google). En welke naam stond er bij Levi….. inderdaad. De naam Mick.

Marjan Oesterholt Fotografie-68

En dan ineens komt het besef: we zijn een gezin van vier! Ik heb twee (!) kinderen. Je leeft er maanden naar toe en “ineens” is het dan zover. Het voelt soms toch nog wel heel onwerkelijk. De afgelopen weken zijn dan ook zó hard gegaan dat ik nog maar net aan het idee gewend ben dat ik de naam Mick nu echt hardop mag uitspreken. Een gezin van vier: ik moet er soms nog steeds aan wennen (herkenbaar?) terwijl ik me ook geen leven meer zonder Mick kan voorstellen.

Zelf ben ik nog wel herstellende van afgelopen weken. De eerste weken moest ik even bijkomen van het vele bloedverlies tijdens de bevalling. De daaropvolgende borstontstekingen (drie keer is scheepsrecht) hebben er goed ingehakt. De eerste keer Levi weer naar school brengen – Mick was inmiddels 5 weken – voelde als een enorme mijlpaal.
Na de geboorte van Levi verliep mijn hersteltijd veel soepeler en sneller, maar ik heb al gemerkt dat ik moet stoppen met vergelijken. Het heeft simpelweg geen nut. Mick voelt als ons cadeautje en maakt heel veel goed. De borstvoeding moest even op gang komen en het was even doorbijten tijdens de ontstekingen, maar Mick groeit er goed op.

IMG_2893

Mick is inmiddels een echte baby en geen mini newborn-baby meer (mèèèèhhhh). Maatje 62 kan uit de kast gehaald worden en de eerste kleertjes worden alweer opgeruimd. Hij begint geluidjes te maken en geeft je een grote glimlach zodra hij je in het vizier heeft. Het is genieten met hem. En dat genieten gaat nog fulltime door komende weken. Want ookal eindigt mijn verlof eind deze week, ik begin pas eind augustus weer met werken. Iets met compensatieverlof & zomervakantie (voordeeltje van het onderwijs). Big like!

Ik kan niet anders zeggen dan dat het gaat goed met dit kleine hoopje geluk. Ik dacht dat Levi een gemakkelijke baby was, maar Mick overtreft zijn broer. Maar laat ik dat niet te hard roepen, anders krijgen we het vast dubbel en dwars terug als hij gaat puberen.

Dank jullie wel voor alle lieve berichtjes & reacties met felicitaties. Jullie zijn lief!

Liefs,

Marjolijn

 

Over de schrijfster van dit artikel

Marjolijn Vreeburg is 31 jaar en woont samen met haar vriend Stan en zoontje Levi (6 jaar) in Katwijk aan den Rijn. Half april is zij bevallen van zoontje Mick.

Marjan Oesterholt Fotografie-14

Foto gemaakt door Marjan Oesterholt Fotografie

Marjolijn werkt drie dagen per week als intern begeleider in het regulier basisonderwijs. Zij is druk met van alles en nog wat: leuke dingen doen met haar mannen, klussen in hun te leuke huis (uit 1910!), sporten (van alles een beetje: yoga, hardlopen, crossfit en skiën) en ze zoekt graag de gezelligheid van haar vriendinnen op. En ergens tussendoor probeert zij wat me-time in te bouwen, het huishouden te runnen en de rust en structuur te bewaren in haar gezin. Haar avonturen zijn te volgen op Instagram (onder de naam: marjolijn_vr).

 

Disclaimer

Marjolijn en haar collega’s Annette & Tessa bloggen alleen over dingen die ze zelf meemaken of producten die zij zelf (hebben) gebruikt. Zij geven hierover ‘slechts’ hun persoonlijke mening.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s