Ik wil ze vasthouden en nooit meer loslaten

Ik wil er niet aan denken, maar mijn hoofd doet niet anders. Mijn hoofd zit de hele dag dáár waar heel Nederland met zijn gedachten zit. 

Die ouders.
Die broertjes en zusjes.
Die medewerkster.
Die machinist.
Die hulpverleners.

In willekeurige volgorde… want oh my, oh my… dit nieuws hakt er in. Bij iedereen. Betrokkenen en niet betrokkenen. Dit komt binnen, bij iedereen met een hart. 

Een vluchtige kus, misschien wel zonder oprechte aandacht, even zwaaien voor het raam en hop hop, door naar werk of huis. Hoe vaak maak ik me daar niet schuldig aan? Zó ontzettend vaak. “Tot vanmiddag lief, ik kom je vandaag ophalen”. Maar wat als je je kind niet meer op hoeft te halen? Ik kan er niet aan denken. Ik heb er buikpijn van. 

Je levert je kind in goed vertrouwen af bij de opvang of school en natuurlijk weet je dat er iets kan gebeuren. Maar sta je daar dagelijks bij stil? Nee. Dan heb je geen leven meer. Maar dit? Dit is nog erger dan geen leven meer hebben. Ik kan me er geen voorstelling van maken. Geen woorden die dit kunnen beschrijven. Ik heb er buikpijn van. 

Als leerkracht ben ik ontelbaar vaak met kinderen op stap geweest: schoolreisjes, een dagje naar het strand, vier dagen schoolkamp. De grootste verantwoordelijkheid die er bestaat: de zorg voor kinderen. Andermans kinderen. Het is mijn werk. Het is haar werk. Het zal je maar gebeuren. Ik heb er buikpijn van. 

Er is nog zoveel onduidelijkheid. Hoe kon dit gebeuren? Hoe kan dit voorkomen worden? Maar welk nieuws er ook komt, voor de slachtoffers is het te laat. Denkend aan de geruïneerde gezinnen besluit ik om het nieuws even te laten voor wat het is. Ik heb er buikpijn van.

Vanavond gaf ik extra knuffels.
Vanavond gaf ik heel veel kusjes.
Vanavond gaf ik toe aan onbelangrijke dingen waar we dagelijks uitgebreid over kunnen kibbelen. 

Vanavond wil ik ze vasthouden en nooit meer loslaten. 

Vanavond staat de wereld even stil. Ik heb er buikpijn van. 

2 gedachtes over “Ik wil ze vasthouden en nooit meer loslaten

  1. Dinah zegt:

    Heel mooi geschreven! Precies zoals ik en denk vele anderen het voelen. En ook ik heb gisteren heel veel extra knuffels en kusjes gegeven en ben geen strijd aan gegaan over nutteloze dingen. Want na zulk heftig nieuws sta je stil bij wat het belangrijkste is.

    Like

  2. Margje Visser zegt:

    Er gebeuren dagelijks vreselijke dingen. Het nieuws vertelt ons dagelijks de horror die in deze wereld rondgaat. Het nieuws dat elk uur weer voorbij komt.. Het nieuws over vreselijke narigheid, woede, oorlog, verderf, slechte mensen, onzinnige dingen en de weersvoorspelling.. Dit nieuws sloeg extra hard in bij iedereen met een hart.. Moederhart, vaderhart, oma, opa, kind, leraar, klasgenoot, oom, tante, neef, nicht, vriend, vriendin… ons mensenhart brak. Huilde, kromp samen en stond stil bij het vernemen van dit nieuws. Stel je eens voor dat…. Niet te bevatten…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s