Mijn niet zo blauwe wolk: mijn eerlijkste & meest open blog ooit!

Dit wordt mijn spannendste blog. Stiekem vind ik het zelfs een beetje eng. Mijn ‘shit-zooi’ open en bloot. Tegelijkertijd voel ik mij krachtiger dan ooit. Krachtig om aan mezelf te werken en te herstellen, maar ook krachtig om te laten zien aan de wereld dat deze gevoelens er ook mogen zijn. Want – ook op een blauwe wolk – is het helaas niet altijd rozengeur en maneschijn. 

Ik heb nog steeds het gevoel: ‘gaat dit over mij?’. Het is soms zo onwerkelijk. Het gaat even ietsjes minder goed met mij. Met ons. En de geschrokken gezichten wanneer ik eerlijk antwoord geef op de vraag: “En, hoe gaat het?” zal ik niet snel vergeten. Ja, mensen, helaas. Soms kan je ook een eerlijk antwoord krijgen, die je wellicht niet had verwacht. Niet een sociaal-wenselijk antwoord, maar eerlijk antwoord. Een oprecht antwoord die niet altijd bestaat uit een positieve inhoud. Een oprecht antwoord die soms aanvoelt als een taboe. Het is soms makkelijker om gewoon maar te zeggen dat het goed gaat. En natuurlijk doe ik dat ook regelmatig tegen die ene vage kennis of de achterbuurvrouw die ik tegenkom in de supermarkt. Maar eerlijk? Ik kan niet vol overtuiging zeggen dat het goed met me gaat. Het leven bestaat uit ups & downs. En wij ervaren, of nee, laat ik het even bij mijzelf houden, ik ervaar deze periode als een….. uitdaging. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om te schrijven dat het een down-periode is. 

 

Ik ben een bofkont. Een bofkont met issues. 

Terwijl ik dit schrijf, ligt mijn allerkleinste geluk naast me te slapen. Een blik op rechts en mijn zorgen, angsten en negatieve emoties verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ik ben een bofkont. Ik besef mij ZO ontzettend goed dat ik tweemaal iets heb mogen meemaken, heb mogen ervaren (en natuurlijk nog steeds doe) wat sommige vrouwen nooit mee zullen maken. En dat maakt het zo dubbel. Ik ben onbeschrijfelijk dankbaar voor het gezin wat ik nu heb. Ik heb heel veel dingen om dankbaar voor te zijn. Maar ik kan niet onder stoelen of banken steken dat afgelopen maanden anders zijn verlopen dan ik had gehoopt. Met name mijn fysieke gesteldheid was een les verwachtingen bijstellen in het kwadraat. Ik ben een bofkont met issues. Ik dacht dat ik het na de toch wel pittige zwangerschap en de drie borstontstekingen in de kraamtijd aardig geleerd had, maar ik geloof dat ik het nog niet helemaal onder de knie heb.

 

AUW. Borstontsteking. 

In de eerste week van de zomervakantie overkwam mij borstontsteking nummer vier (een perfecte timing: vriendlief nog aan het werk, alle opa’s en oma’s op vakantie en een zes jarige energieke grote broer fulltime thuis die het liefst de gehele dag entertaint wilt worden). Nog geen drie weken later kwam ontsteking nummer vijf om de hoek kijken (dag twee van onze vakantie in Portugal… It’ all about timing). Maar ontsteking nummer zes spande toch wel de kroon: ik belandde voor 5 dagen in het ziekenhuis. Zonder baby. Terwijl ik dit schrijf krijg ik weer een brok in mijn keel. Een vier maanden oude baby hoort niet vier nachten verwijderd te zijn van zijn mamma. En andersom. Auw. 

De zes ontstekingen en de bijbehorende antibioticakuren hebben weinig goeds gedaan voor mijn lichaam. Ik ben ontzettend snel moe en kan weinig hebben. Niet echt heel handig in onze situatie aangezien vriendlief Stan qua gezondheid ook niet helemaal lekker gaat. 

Emotioneel gezien vind ik het heftig dat ik nu niet de sterke, zorgzame & dappere partner kan zijn die alles ‘even’ regelt en draaiende houdt. Sterker nog: sinds de geboorte van Mick heb ik elke week nog hulp gehad in het huishouden. Ik red het simpelweg gewoon niet alleen. En you know: moeders kunnen niet ziek zijn. 

Als kers op de taart – een heel logisch gevolg maar iets wat er eigenlijk net niet bij kunnen hebben, is dat Levi behoorlijk reageert op bovenstaande. Zijn gedrag is thuis niet heel positief en verre van energiegevend voor mij. Hij krijgt meer mee dan goed voor hem is en heeft twee ouders die laag in hun energie zitten en herstellende zijn. Geloof me, je moederhart breekt: ik wil dit ZO graag anders. 

 

Too much

Alles bij elkaar is het veel. Best een beetje veel. Ik sta op overlevingsstand. Mijn fysieke gesteldheid (in combinatie met de hormonen – laten we deze rakkers ook niet vergeten en vooral niet onderschatten), de gezondheid van Stan en het gedrag van Levi hebben ervoor gezorgd dat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik heb het gevoel dat mijn batterij een beetje leeg is. Dat gevoel had ik al een tijdje, maar de ‘oplaad-periode’ breekt maar niet aan. Er lijkt van alles boven water te komen. Bepaalde issues blijken al veel langer te spelen en genegeerd te zijn afgelopen periode. En waar ik voorheen de veerkracht had om bepaalde dingen aan te pakken en/of te relativeren, lukt mij dat nu even niet. Het is even too much. 

Komende periode ben ik thuis. Na goed overleg met mijn directeur ga ik komende periode gebruiken om te herstellen. Ik ben afgelopen weken in mijn hoofd heel veel bij mijn werk geweest, maar daar zal het voorlopig even bij blijven. Ik heb er even over gedaan om te accepteren dat ik toch ook echt vervangbaar ben en het nieuwe schooljaar toch écht gestart is zonder mij, maar gelukkig heb ik daar nu mijn rust in gevonden. Mijn gezin en mijn gezondheid staat voorop. Eerst thuis alles op orde, dan weer aan het werk. 

Inmiddels ben ik in behandeling bij een psycholoog (zoals ze dat zo mooi zeggen) en probeer ik mezelf een beetje terug te vinden in de wirwar van emoties, hormonen en zorgen. En onder welke noemer deze klachten geplaatst kunnen worden, maakt even niet uit. Ik voel me niet zoals ik me wil voelen. Ik heb niet de energie die ik zou willen. Daar wil ik aan werken. Ik houd mij vast aan de momenten die goed gaan, want deze zijn er wel degelijk. Denkend aan twee maanden geleden gaat het al een stuk beter met deze bofkont (met issues). Één blik op rechts en mijn hartslag begint al te zakken. Wat een baby allemaal niet met je doet…

 

De enige échte Marjolijn

Één ding weet ik zeker. In elke vezel van mijn lichaam voel ik het: hier ga ik uitkomen. Dit is een enkeltje. Geen weg terug. 

Ik voel me krachtiger dan ooit. Ik ga ervoor. Deze klachten gaan verdwijnen. Het einddoel is dé Marjolijn. Meer energie, meer positiviteit, meer veerkracht. 

Ik ga er komen. Zoals planten niet groeien zonder water, kunnen mensen niet groeien zonder tegenslag.

Hoe was jouw roze/blauwe wolk? Wellicht heb je ook tegenslag ervaren? Fijn als je het laat weten in een reactie!

 

Liefs,

Marjolijn

9 gedachtes over “Mijn niet zo blauwe wolk: mijn eerlijkste & meest open blog ooit!

  1. Suus zegt:

    Hey Marjolein,

    Wat mooi eerlijk ben jij, en zeer herkenbaar voor mij. Bij mijn eerste dochter ruim 4 jaar geleden heb ik een postnatale depressie gehad en nu 10 weken geleden onze 2de dochter geboren. Allemaal hartstikke geweldig maar ook helemaal niet af en toe, mijn man die doordeweeks van huis is dag en nacht. Mijn dochter die ook koemelkallergie heeft net als haar zus destijds en dus zeer onrustig en vaak huilt, ontroostbaar huilt voor uren.. dat maakt me soms een beetje gek in mijn hoofd. Maar ik moet er zijn voor mijn meisjes, doorgaan. Kan geen afstand nemen omdat ik alleen thuis ben. Ik hou mezelf voor, het is een fase. Het gaat over en ik ga het redden, het komt niet zover als de vorige keer.
    Wat fijn dat er meer vrouwen issues hebben op dit gebied.
    Ik ga over 4 weken werken en ik ga ervoor, de vorige keer hielp dat mij mezelf weer beter te worden. Niet alleen mama te zijn.
    Jij gaat het ook redden, sterkte en succes. Je bent niet alleen…

    Like

    • marjolijnvr zegt:

      Dankjewel voor je compliment Suus! Nog gefeliciteerd met de geboorte van jullie dochter. Het kan niet altijd goed & mooi zijn en dat is meer dan okee. Je klinkt heel sterk! En als het even niet gaat, kan je hopelijk hulp vragen in je omgeving. Dankjewel voor het delen en ik wens je veel kracht en energie toe! Liefs, Marjolijn

      Like

  2. sandravanduijn zegt:

    he Marjolijn,

    Super knap dat je er zo open over schrijft. En idd er heerst nog veel te veel een taboe op dit soort dingen. Ik heb vanaf de geboorte van onze eerste zoon paniekaanvallen gekregen. Hij is inmiddels 6 jaar en heeft een broertje van 5 jaar oud. Wij hebben mij elkaar op zwangerschapsgym gezeten toen je z zwanger was van Levi.

    Ik heb begin dit jaar eindelijk besloten dat ik van mijn paniek aanvallen af wil en ben hier in juni voor in therapie gegaan. Door blijven werken want alles moest van mezelf gewoon blijven door gaan en zo min mogelijk mensen mochten er vanaf weten. Want heel eerlijk ik schaamde me toch wel een beetje. Twee lieve jongens en een lieve man ik heb toch niks te klagen….waarom heb ik dan toch last van paniekaanvallen.

    Ik leefde naar de zomervakantie toe want wat wilde ik graag rust van alles en iedereen. Lekker weg in de natuur, niks moeten.

    Helaas was dit niet genoeg en heb ik ook moeten besluiten om minder te gaan werken. Jeetje wat een beslissing is dat.
    Schuldgevoel, onbegrip, boosheid, verdriet en teleurstelling. pfff wat voelde ik me ellendig. Is het nu echt zover gekomen.

    Hoe fijn om te lezen dat er meer moeders zijn die hier last van hebben. Je bent niet de enige. Acceptatie, loslaten en grenzen aangeven zijn dingen die ik moet gaan leren.

    Ik wens je alle liefde, kracht en rust die je nodig hebt om hier weer boven op te komen. Het gaat je lukken!!

    Liefs Sandra

    Liked by 1 persoon

    • marjolijnvr zegt:

      Dankjewel Sandra, voor het delen van jou verhaal. Allereerst: wat ben ik trots op jou! Trots dat je de grootste stap hebt genomen: hulp zoeken. Hoe gaat het met je nu je minder werkt? Ik hoop dat de therapie je helpt en je handvatten geeft om met de paniekaanvallen om te gaan. En echt, geloof me, lees de reacties onder mijn bericht: wij zijn echt niet de enige met zorgen, angsten en emoties die we niet willen hebben. Soms is herkenning een heel goed medicijn!
      We hebben inderdaad samen gesport bij Multisport alweer 7 jaar geleden, wat leuk dat je MOMspiration volgt. Wie weet komen we elkaar nog een keer tegen, woon je nog in Rijnsburg? Liefs, Marjolijn

      Like

  3. Debbie Buisman - Tol zegt:

    Lieve Marjolijn,

    Super mooie, echte, eerlijke blog, dat zijn de mooiste vind ik.
    Je helpt jezelf en zeker ook vele andere vrouwen, met deze prachtige eerlijkheid.
    Ik lees door alles heen hoe dankbaar je bent en hoe belangrijk je het vindt dat mensen dat weten.
    Herken ook een aantal dingen die je schrijft.

    De geboorte van mijn kinderen is voorop gesteld ook iets waar ik super dankbaar voor ben.Ik ken ook die momenten dat je uit elkaar spat van liefde en geluk.

    ….Maar ook dat het heel intens en zwaar kan zijn….
    Ons tweede zoontje sliep nauwelijks.
    We moesten altijd met hem lopen of heel lang wiegen om hem in slaap te krijgen en van iedere zucht werd hij wakker.Hij huilde lang en hard.Hele nachten liepen we met hem door de kamer.Hij is nu 1,5 en wordt gemiddeld nog maar één keer per nacht wakker, dat is voor ons een hele luxe.
    We kunnen weer ademhalen.
    Ons oudste zoontje, van toen 1,5, had het er erg moeilijk mee, met alles.
    Hij was altijd al erg op mij gericht en nu nog meer.
    Ook hij riep dag en nacht om mij en vond het heel moeilijk goed te slapen.Verder had hij veel moeite met de veranderingen in het gezin.Zo begrijpelijk.Ik probeerde er zo liefdevol, geduldig en wijs mogelijk mee om te gaan…Maar soms kon ik de tijd wel vooruit denken…Borstvoeding geven vond ik geweldig om te doen, maar ook ik kreeg (gelukkig maar drie) borstontstekingen.
    Jongste zoontje aan de borst, man aan het werk, oudste die naast mij aan het springen was of hij kwam met het allergrootste speelgoed op mij af…Soms wilde hij ‘de baby’ ook slaan en bijten…
    Ik moest mijn jongste kindje en borsten beschermen, voeden, ondertussen laten voelen aan de oudste dat ik hem zag, begreep en hoorde….En koken, het huishouden doen, aan vriendinnen en familie blijven denken, zorgen dat mijn baby voldoende slaap kreeg en daar moesten we hem heel intens bij helpen…
    Ik liep tot ik een ons weeg, viel binnen no time de zwangerschapskilos én 10 kilo extra af, had pijn in mijn billen (het zitvlees ontbrak) en rug.Ik ging nog meer mijn best doen om thuis alles draaiende te krijgen en houden.Kookte geregele ’s ochtends vroeg (uurtje of 05:00), want vaak was ik dan toch al of nog wakker…Mijn man heeft zo vaak geprobeerd mij af te remmen, maar het lukte hem niet….Ik vond dat ik het zelf moest kunnen…Uiteindelijk ging manlief door zijn rug…Ik zorgde voor drie mensen thuis…Ik ben toen begonnen er wel over te praten en we kregen we wat hulp van familie en vrienden.

    Het komt goed uiteindelijk.
    En tussen en door alles heen ben je ook trots, verliefd en blij….Maar oooo het kan zo intens zijn.Moeders zijn heldinnen!X

    Like

    • marjolijnvr zegt:

      Dankjewel lieve Debbie, voor je mooie en uitgebreide reactie. Dankjewel voor het delen van jouw verhaal. En wat voor een… wauw! “Hoe?” is het enige wat in me opkomt. Hoe heb jij dit volgehouden? Wat fijn dat je hulp hebt mogen krijgen van je familie en vrienden. Ik hoop dat jullie in wat rustiger vaarwater zitten. Moeder zijn is een rollercoaster van emoties, het is soms niet te bevatten. Liefs! X

      Like

  4. Judith van Dijk zegt:

    Hoi! Wat een dapper bericht!
    Mijn zwangerschap eindigde met een zwangerschapsvergiftiging(pre eclampsie) waardoor ik vanaf week 34 in het ziekenhuis lag en met week 37 werd ingeleid. Heb nog steeds het gevoel dat de laatste 2 maanden zwangerschap me zijn ontnomen. Is natuurlijk niet zo, maar wat had ik nog graag met die dikke buik willen pronken de laatste weken! Gelukkig heb ik er een mooi mannetje aan overgehouden. Maar ik kan nog steeds emotioneel worden van die laatste weken toen! Praten en tijd moet het helen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s