Zesmaal is mijn nieuwe scheepsrecht 

First of all – en direct het allerbelangrijkste in deze blog- even dit:
Ik ben een voorstander van borstvoeding en ik ben niet tegen kunstvoeding. Boven alles wil ik pleiten voor een moeder die doet waar ze zich goed bij voelt. Als je als moeder het gevoel hebt dat dit het juiste is voor jou en jouw kind, dan is er (in de meeste gevallen) geen oordeel van goed of fout meer mogelijk. La mamma beslist. De mening voortkomend uit een moederhart is ALTIJD goed. Doe je ding. Volg je gevoel. Uiteindelijk gaat deze hele blog daarover: een gevoel. En met dát in ons achterhoofd – respect voor elkaars keuzes en gevoelens – is deze blog geschreven, in de hoop dat de reacties die mogen volgen aan de hand van dit onderwerp, met evenveel liefde worden geschreven als dat ik blog voor MOMspiration. 

Er is een vraag die in mijn hoofd blijft rondspoken. Die maar steeds terug blijft komen. En waar ik nooit antwoord op zal krijgen: ‘Hoe kan het dat iets wat zó natuurlijk is, zeker voor ons als zoogdieren, mij zo ziek maken?”.

Mensen zijn zoogdieren en zoogdieren drinken melk bij hun moeder. Zo simpel is het. Of nee, ik dacht dat het zo simpel was. En zo zag ik het – letterlijk – ook helemaal voor me. Mijn doel was om baby Mick een jaar borstvoeding te geven. En terwijl ik weet dat ik er ALLES aan heb gedaan, steekt er iets. Ik heb mijn doel niet behaald. Het is mij niet gelukt om Mick een jaar te voeden en dat doet best een beetje pijn. Geen verwijt, maar verdriet.

 

Borstontsteking na borstontsteking

In vijf maanden heb ik zes borstontstekingen gehad. Zes? Ja, zes. Zesmaal is het nieuwe scheepsrecht. Hoe dat komt? Geen idee. Oorzaak onbekend. Ik heb werkelijk alle adviezen van de deskundigen toegepast, alle huis-, tuin- en keukenmiddelen geprobeerd en oma’s tips strikt opgevolgd. Het mocht allemaal niet baten. De lactatiekundige en de artsen in het ziekenhuis (want helaas was ontsteking nummer zes zo intens dat ik moest worden opgenomen) kunnen mij ook niet meer vertellen dan dat ik niets verkeerd deed, dat ik schijnbaar heel erg gevoelig ben voor borstontstekingen en dat het puur domme pech is. Niet echt het antwoord dat je wilt horen als je er middenin zit. Het voelt een beetje alsof ik deelneem aan de cursus: ‘accepteren kun je leren’… En ik kan je zeggen: ik vind het een uitdaging. 

 

Onbegrip. Dat doet pas pijn!

“Ik zou heel graag zelf willen bepalen wanneer het tijd is om te stoppen” was het antwoord dat ik heel graag een aantal keer had willen geven op reacties en adviezen die, meestal ongevraagd, mijn kant opkwamen. “Maar Mick is al bijna 4 maanden, het wordt nu toch wel tijd om af te bouwen!”.  Ehh.. wat? Het is mij nooit gelukt om ad rem antwoord te geven. De directe, soms harde, vragen of opmerkingen zorgden ervoor dat ik regelmatig met een mond vol tanden stond. Geheel lamgeslagen en zó overvallen dat het me niet lukte om mijn mening te geven. Dat is nou eenmaal niet mijn kwaliteit. Helaas. Die – overigens meestal goedbedoelde – opmerkingen deden pijn. Het voelde alsof ik me aanstelde. Het voelde alsof mijn gevoel er niet mocht zijn. Het voelde alsof niemand mijn drijfveer om borstvoeding te geven leek te begrijpen. En het stomste is nog: soms had ik gewoon gewild dat ik de intentie had gehad om géén borstvoeding te geven. Dan was dit namelijk allemaal nooit gebeurd. Dan was ik niet zoveel ziek geweest. Maar vooral: dan had ik me niet verdrietig gevoeld over het grote onbegrip van bepaalde personen uit mijn omgeving. 

“Het is je eigen schuld dat je weer ziek bent, had je maar moeten afbouwen na de vorige ontsteking”. AUW. Deze opmerking kwam binnen. Al zit er een kern van waarheid in deze opmerking, ik moet er boven staan. Want het was écht niet mijn bedoeling om door te gaan tot het uiterste. Om door te gaan tot de zesde ontsteking. Tot een ziekenhuisopname. Tot nog veel meer ellende, tranen en heel veel antibiotica verder. Het is zo gelopen. Zonder mijn situatie of beweegredenen te moeten verklaren, kan ik alleen maar zeggen dat het zo gelopen is. Ik heb hier niet voor gekozen. Als het zo simpel was om te stoppen, als dat sommigen dat over hun lippen konden krijgen, dan had ik dat al lang gedaan. Echt. 

Mons-Photography-Marjolijn-BV-6

 

Kan iemand mij even wakker maken?

Afgelopen maanden voelen als een nare droom: alsof het mij niet allemaal is overkomen. Natuurlijk weet ik dat het niet zo is – daarvoor hoef ik mezelf niet te knijpen – en ik kan me elke ontsteking heel helder voor de geest halen. Maar er is zó veel gebeurd in een relatief korte tijd. Maar die relatief korte tijd is anderzijds ook zo ontzettend snel gegaan. Je knippert twee keer met je ogen en whoop, whoop: we zijn vijf maanden verder. Elke ouder kent dit gevoel. 

Inmiddels ben ik gestopt met de borstvoeding. Dit ging gepaard met veel tranen want hee, ik wilde niet stoppen met voeden. Ja, ik wilde dat ik niet meer ziek zou worden en dat ik mij weer fit zou voelen. Maar om dat te realiseren, was er maar één optie: de borstvoeding gaan afbouwen. Ik wist dat het de juiste keuze was, maar zo voelde het ab-so-luut niet. Verstand versus gevoel: geen prettige wedstrijd. 

 

Wat betekent borstvoeding voor mij? 

Toen mijn tante zei: “Borstvoeding. Het is het mooiste wat er is”, kon ik alleen maar denken: Ja. Precies. Dat is het. Dat bedoel ik! Het is zo mooi. Puur. Het is een gevoel. Het is moeilijk te omschrijven en diep van binnen enorm sterk aanwezig. Alle vezels in mijn lijf hebben tot en met de laatste druppel geroepen dat ze Mick willen voeden (ik ben ervan overtuigd dat de hormonen ook nog een behoorlijk aandeel hier in hebben – wil iemand deze rakkers overnemen?). Maar het is klaar. Fertig. Done. Case closed. En dat is het ‘m. Er gaat een deur dicht. Er wordt een hoofdstuk afgesloten. Maar wat verandert er nu eigenlijk? Het concrete verschil is dat Mick een flesje kunstvoeding drinkt en geen moedermelk uit mijn borst (of een flesje uiteraard). Het verandert niets aan de band tussen Mick en mij. Ik ben nog steeds even belangrijk voor hem. Mijn kleine frummel is nog steeds afhankelijk van mij. 

Ik kijk terug op vijf intense maanden. Vijf mooie maanden. Vijf maanden waarin ik Mick bijna vier kilo en 15 cm heb mogen laten groeien op MIJN voeding. Ondanks het verdriet, voel ik ook zeker een bepaalde trotsheid. Ik heb m’n best gedaan en koester de voedingsmomenten van afgelopen tijd. 

Het moment van “het is goed zo” ga ik nog voelen. Dat weet ik. Momenteel ben ik kampioen in het idealiseren van de borstvoedingsperiode, maar laten we even eerlijk zijn: in het begin deed het pijn. Het was wennen, al hadden we een voorspoedige opstartfase. Onzekerheid en vertrouwen wisselden elkaar af. En ondanks dat het – op de ontstekingen na – best goed verliep, kan ik niet anders zeggen dat ik het ook als heel intensief heb ervaren. Maar ik had het nooit anders willen doen. 

Voor nu voelt het nog alsof ik in de fase van ‘afscheid nemen’ zit. Afscheid van de borstvoedingsperiode. Afscheid van de ‘kleine babyfase’. Maar het is goed zo, dat weet ik. En binnenkort gaat dat ook zo voelen. I know that for sure! Mijn verstand is een stapje voor op mijn gevoel.

Mons-Photography-Marjolijn-BV-17

 

Maar waar er een deur dicht gaat, gaan er ook weer deuren open.

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’, zoals Cruijff ooit zei. Door de tranen heen – het vliegt me soms allemaal nog naar de keel – kan ik uitkijken naar de voordelen. De voordelen die me laten lachen en waar ik mij stiekem best een beetje op verheug. 

Ik kan hele lange nachten slapen, want… geen laatste kolfsessie meer laat op de avond. Mijn lichaam heeft de reserves verbruikt en moet weer opladen. Een reden om éxtra lang te slapen. Maar los van dat: ik hou gewoon van slapen. Simple as that!

En naast vroeg mijn bedje induiken, is er nu ook ruimte voor hele lange uitslaapochtenden. Niet wakker worden om een baby te voeden of te kolven. Ik zei het je: ik hou gewoon van slapen. En niet geheel onbelangrijk: ik ben gezegend met een lieve vriend die mij dit ook gunt: hij staat op om Mick de fles te geven en laat mij even genieten van de extra rust die ik nu kan pakken. Lief hè? En ik kan je al vertellen: langer dan vijf uur slapen voelt zo, zo, zó goed!

Dat ik geen borstvoeding meer geef, betekent ook dat ik mijn eigen garderobe weer kan gaan dragen (geen cup dubbel D meer in maat M te hoeven proberen te proppen….). En hoe materialistisch het ook mag zijn: ik word vrolijk van leuke kleding dragen. En aangezien ik mijn eigen garderobe bijna een jaar niet heb kunnen dragen, voelt deze als nieuw. Love it!

De deur uit kunnen rennen zonder 100.000 dingen te hoeven regelen en checken. Het is weer mogelijk! Geen kolf, geen tasje met koelelementen en geen baby Mick die even gebracht wordt voor een voeding. Ik kan op pad. Alleen. Een mooi voorbeeld hiervan is dat ik een mindfulness training kan gaan volgen en ook kan gaan deelnemen aan een workshop of Girls Night, zonder een kolfruimte of een stopcontact te hoeven zoeken. Best wel een beetje fijn.

 

Het is mooi geweest!

Ik vond het heerlijk om baby Mick op nummer 1 te zetten. Letterlijk, want figuurlijk zetten we natuurlijk allemaal onze kinderen bovenaan ons prioriteitenlijstje. Voor nu vind ik het heel fijn dat ik een stukje Marjolijn terug krijg. 

Het is voorbij. 

Het is mooi geweest. 

Zesmaal is mijn nieuwe scheepsrecht. 

 

2 gedachtes over “Zesmaal is mijn nieuwe scheepsrecht 

  1. Carola zegt:

    Lieve Marjolijn,
    Wát een battle heb jij geleverd om Mick zo lang te blijven voeden. Ik (met m’n te makkelijke ontstekingsvrije boobs) heb daar onbeschrijfelijk veel respect voor. En je mag hier verdrietig over zijn, over rouwen zelfs. Het is zo anders gelopen dan je gehoopt had en zo je best voor gedaan hebt! Het ís echt de afsluiting van een hoofdstuk.. maar gelukkig gaat het boek verder en ik vind het knap dat je daar ook de lichtpuntjes van kunt zien. Je foto hierboven is prachtig; spreekt van zoveel liefde voor Mick!
    Enne… ooit in het bejaardentehuis win jij in ieder geval het ‘wie heeft de meeste borstontstekingen gehad’-praatje 😉
    Ik kan er nog 100 dingen over zeggen maar samengevat: ik ben supertrots op je dat je het überhaupt zo lang hebt volgehouden en ben dankbaar dat ik een beetje naast je heb mogen staan in deze bizarre periode. Je bent een supermama!!
    Veel liefs, Carola

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s