Een therapeutische blog vanuit het ziekenhuis

Schrijven is mijn uitlaatklep, maar dat wisten jullie al. Toen ik in het ziekenhuis lag, heb ik ook volop alle emoties van mij afgeschreven in verschillende blogs. Schrijven is voor mij misschien wel de beste therapie om te herstellen. Destijds in het ziekenhuis had ik niet de puf om deze blogs online te zetten, waardoor deze nu pas online komen. Ga je mee even terug in de tijd?

 

September 2018. Alrijne ziekenhuis Leiderdorp.

Daar ligt je dan. Alleen. In het donker. Op een onbekende plek.. in een onbekend (gelukkig) ziekenhuis. Het is al laat en ik ben moe. Borstontsteking nummer 6 heeft me te pakken. Behoorlijk te pakken. Fysiek (want auw, de pijn is intens) maar ook mentaal. De tranen lijken maar niet op te raken. Labiel. Labieler. Labielst. Vooral dat laatste. “En ja mevrouw de zuster, ik heb al een psycholoog”.

Vriendlief belde net op met het nieuws dat baby Mick ontroostbaar was. M’n hartslag versnelt en er gaat direct van alles door me heen. Mist hij me? Of heeft hij last van de antibiotica in de moedermelk? Ik probeer Stan wat tips te geven hoe ik Mick ’s avonds tegen me aan laat liggen en wij zo ’s avonds uuuuuren kunnen zitten en knuffelen: simpelweg samen zijn en aan elkaar vast geplakt. Ik houd ervan.

Maar niet alleen mijn kleinste trots is ontroostbaar. Mijn moederhart huilt en laat zich niet troosten door de woorden van de verpleging. Dat lege babybedje naast me doet het ‘m. Ik hoef maar een blik op rechts te werpen en mijn ogen schieten vol (of voller). 

Natuurlijk zou ik kunnen vragen of ze het bedje achter het oh zo mooie gele gordijn kunnen zetten. Maar come on, ik mag dan wel best een beetje heel erg ziek zijn, ik ben niet achterlijk. Ik weet zelf dan écht wel dondersgoed dat er achter dat oh zo mooie gele gordijn een kinderbedje staat waar mijn kleine frummel in zou moeten liggen. Het zou hetzelfde zijn als ik nu tegen jou zou zeggen dat je NIET aan een paarse olifant mag denken. Een paarse olifant. Niet doen hoor. Je mag NIET aan een paarse olifant denken. Die paarse olifant gewoon even achter dat oh zo mooie gele gordijn plaatsen. 

 

Geen rust

In de gang hoor ik verschillende piepjes en deuren open en dichtgaan. Ondanks dat de geluiden heel mild zijn en het rustig is op de afdeling, voelt het druk. Alsof hier altijd alles AAN is. Er is gewoon geen rust, geen nacht. Misschien dat daarom mijn lichaam de intense vermoeidheid niet om lijkt te kunnen zetten in slaap. Ik wil zo ontzettend graag slapen maar het lukt me niet. 

Mijn gedachten gaan van hot naar her en maken sprongen die ik zelf niet eens meer lijk te snappen. In de periode van mijn vorige ziekenhuisopname als gevolg van de miskraam van anderhalf jaar geleden (hoe bedoel je andere omstandigheden) ben ik gestart om bij een negatieve gebeurtenis of tegenslag drie dingen op te noemen waar ik dankbaar voor ben: omdenken. Iets wat ik afgelopen tijd niet heb gedaan. Iets wat misschien wel hard nodig zou zijn, aangezien mijn mind vaker gevuld is met negativiteit dan positiviteit. Omdenken bracht me destijds een andere visie: meer positiviteit. En dat kan ik nu wel gebruiken.

Zou dat nu ook lukken?

Lukt het me om drie punten op te noemen waar ik dankbaar voor ben? Ook nu ik met koorts, een zesde borstontsteking, een infuus in mijn linkerarm en alleen in een ziekenhuisbed lig?

Ik wil niets liever dan minder negatieve gevoelens en gedachten dus het omdenken proberen kan geen kwaad. Here we go. Denk je mee (om)?

 

Omdenken

Ik ben hier in goede handen. De artsen en verpleging monitoren de ontsteking en zij doen er alles aan mij zo snel mogelijk fitter te krijgen.

Ik word verplicht om mezelf op nummer 1 te zetten. Geen baby die een schone luier nodig heeft en voorrang krijg op mijn prioriteitenlijstje. Vanmiddag lukte het me niet om Mick op te tillen uit zijn (ziekenhuis)bedje en moest ik luisteren naar dat signaal van mijn lichaam. Ik kan het niet. Nu even niet. Ik word verplicht om aan mezelf te denken en rust te nemen. Leuk is anders, maar de omstandigheden verplichten mij nu rust te nemen. Rust die ik heel hard nodig heb.

De verpleging is lief. Hulpvaardig. Begripvol. Het is een schrale troost, maar ik ben van mening dat een ziekenhuisbezoek/opname hiermee slaagt of mislukt (los van of de behandeling aanslaat). Hoe fijn is het dat mensen je graag helpen en voor je klaarstaan? Alrijne Leiderdorp, afdeling chirurgie: jullie zijn de beste!

Familieleden, vriendinnen, vrienden, buren: er wordt massaal hulp aangeboden. Er wordt gelukkig niet alleen aan mij gedacht: meerdere personen hebben gevraagd of Stan het wel redt met de jongens thuis. Of ze eten moeten brengen? Of ze boodschappen kunnen doen? Even oppassen? Zo ontzettend welkom! 

Ik word steeds beter om mijn grenzen aan te geven. Je wilt graag op bezoek komen? Nee, dat gaat niet lukken, ik voel me niet goed genoeg om een babbeltje te maken. 

Ik ben ook gestopt met mijn excuses daarvoor aan te bieden. Want waarom zou ik sorry zeggen als het me even niet lukt? Ik heb toch niks verkeerds gedaan? En dat voelt fijn. Ik ben kampioen in anderen tevreden houden. Mezelf boven mn omgeving stellen is soms best fijn. En een kunst (voor mij). Ik ben ziek en ik geef aan dat het nog even niet gaat. Je kunt maar beter duidelijk zijn toch (op een aardige manier uiteraard)?

Er worden de lekkerste koekjes voor me gebakken door Levi & Oma. En de koekjes waren ook nog eens versierd met onze namen erop geschreven. Trots als hij was kwam mijn grote kleine bakker de koekjes brengen naar het ziekenhuis. En de bijbehorende tekeningen & zelf geschreven lieve woorden (eenmaal in groep 3 is het papier voor zijn zelfgeschreven brieven niet aan te slepen) hangen te pronken boven mijn bed. Trots!

 

Meer dan je denkt

OOPS. Dat waren geen drie OMDENK-punten…. Dat waren er zes! Moet je nagaan… zo’n ziekenhuisopname doet meer met je dan je denkt. In positieve zin dit keer. Het bijzondere is dat het rustiger voelt. Ik voel me lichter. Met meerdere positieve punten in mijn hoofd, ligt mijn bed een stuk lekkerder. Aan de situatie is niets veranderd, maar mijn gevoelens en gedachten zijn veel fijner. Het blijft me keer op keer verbazen wat omdenken met je doet. Maar dan moet je het wel toestaan en proberen. Omdenken is voor mij – op dit moment – de beste therapie. Omdenken = therapeutisch goed verantwoord. Doe je mee?

En nu ga ik slapen. Proberen te slapen. Achter dat oh zo mooie gele gordijn.

Een paarse olifant…. twee paarse olifanten…. drie paarse olifanten….

Welterusten!

 

Welke situatie veranderde voor jou toen je de positieve dingen benoemde in plaats van de negatieve? Praat je mee in de reacties op Facebook of onder de ze blog?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s