En toen gingen ze ver over mijn grens…

Vrijdagmiddag = playdate middag. Dat begint al vaak op donderdag: “Mam, morgen mag ik weer met iemand spelen hè?”, waarop hij al meldt dat hij met een klasgenootje heeft afgesproken voordat ik ook maar kan antwoorden. Iets waar het volledig om draait als je zes jaar oud bent.
En zo was er afgelopen vrijdag een vriendje bij ons over de vloer. Gezellig. Ze hadden al een tijdje niet meer samen gespeeld, maar zoals kinderen dat heerlijk kunnen doen: ze gingen verder waar ze gebleven waren.
Er moest even gezocht worden naar wat ze wilden doen; je kent het wel. Een zo hoog mogelijke Kapla toren bouwen is niet heel handig met een slapend babybroertje in dezelfde kamer (het gaat er natuurlijk ook om dat je de toren mag omgooien…). Al snel gingen ze naar boven om op Levi’s kamer te spelen. Ik liet ze even rommelen en hoorde het aan. Het ging goed. Er werd gespeeld. Er werd een hut gebouwd. De verkleedkleren werden erbij gepakt en de inrichting van de hut werd provisorisch gemaakt van boeken, knuffels en een wasmand. I love it. Gebruik die fantasie maar. Speel maar. Ga je gang.
Het verliep zo goed dat ik – aangezien de baby z’n lange slaapje aan het doen was – een boek durfde te pakken. Kopje tee, een goed boek en oren gespitst op de geluiden in huis. Kan jij dat dan, Mar? Lezen en luisteren naar de geluiden? Ik hoor het je denken. Ehm, nou nee. Dat bleek. Ik ging op in mijn boek. Het verhaal was zó spannend dat ik zelfs vergat om mijn thee te drinken (gelukkig ben ik werkzaam in het onderwijs en dus gewend om koude thee te drinken). Het hoofdstuk was uit en dus tijd om even te luisteren naar de jongens (en voor de bezorgde mamma’s onder ons: we wonen in een klein huis dus als er wat aan de hand zou zijn zou ik dat echt wel gehoord hebben – no worries).

Waar komt dat geluid vandaan?

Huh?! De speelgeluiden kwamen niet meer van boven. De speelgeluiden kwamen van beneden? Beneden? Maar ik ben beneden? Vreemd, want de afspraak is dat ze niet in de bijkeuken, badkamer of onze slaapkamer spelen (deze zijn in ons huis op de begane grond). Ik ging op de geluiden af en mijn zoektocht eindigde bij de badkamerdeur. Geprogrammeerd als ik ben wilde ik de deur open doen en laten weten dat dit niet de afspraak was. Spelen beneden in de woonkamer of boven op de overloop of Levi’s slaapkamer. Simple as that. Regels. Grenzen. Gewoon niet in de badkamer. Jep, dat was mijn regel. Was inderdaad. Want ik luisterde nogmaals naar de geluiden, alvorens ik de badkamerdeur open wilde doen. Ik hoorde gelach. Ik hoorde overleg. Ik hoorde nog een keer gelach – de slappe lach dit keer. De geluiden klonken kneuterig. Volop in het spel. En een van mijn andere regels is dat spelende kinderen niet gestoord mogen worden (tenzij het natuurlijk echt niet anders kan). Maar welke regel heeft nu de overhand?

Weer de slappe lach. Aanstekelijk. Ik kreeg een glimlach op mijn gezicht. Ok, nu wilde ik toch echt wel heel graag even om een hoekje spieken. Wat was daar gaande? IN DE BADKAMER?

Ik klopte aan, speelde mee en liet weten dat ik een gast was voor de hut van Levi en zijn vriendje: “Mag ik even binnen kijken?”. De badkamerdeur ging open en daar zaten twee verklede jongens – geheel in Kerstoutfit – in hun zelfgemaakte hut (van Levi’s dekbed), op twee kussens (waaronder Levi’s hoofdkussen) in het donker (het badkamerlicht mocht niet aan) met het lampje van de wereldbol als centrum van hun habitat.

Er schoot van alles door mijn hoofd.

Mijn gedachten:
“Moet dit nou uitgerekend in de badkamer?”
“Het is niet fris om vanavond onder dat dekbed te slapen.”
“Heb je dat dekbed achter je aan de trap af gesleept?”
“Waarom is het licht uit?”
“Het is niet de bedoening dat je alles uit het kastje haalt om de stekker van de wereldbol te  doen.”
“Waarom moeten jullie zo lachen?”
“Is er iets kapot?”
“Gaat dit wel goed?”

Ik haalde diep adem, scande de ruimte & situatie en vroeg: “Willen jullie misschien wat lekkers in jullie hut?”. Het antwoord kun je wel raden…..

Ik liep tegen mijn eigen regels op. Zo.. boem! Wat ik altijd heel belangrijk vond, gaat nu even niet op. Ik droop af en mompelde: “ach, kan mij het ook schelen” en bracht een zakje kruidnootjes naar de boys in de bakkamer. Ze zijn leuk aan het spelen en zijn niemand tot last. Slaapkamer of badkamer, wat maakt het uit. Who cares. Nieuw kopje thee, volgende hoofdstuk en gewoon nog een keer een stuk kunnen lezen (hoe bijzonder fijn! En dat met drie kinderen in huis – ok, waarvan een baby).

De grens was bereikt. En nu?

De kinderen gingen volledig over mijn grenzen heen. En wat deed ik? Ik genoot ervan.
Grenzen zijn er om verlegd te worden. In dit geval dan.

Wanneer liet jij over je grenzen heen gaan en gaf je dat nieuwe inzichten?

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s