“Dat zou ik echt nooit durven”

Zwanger zijn is bijzonder. Er groeit een wondertje in je buik. Alleen dat is niet het enige wat groeit. Iets waar ik zelf totaal geen moeite mee heb. Het zwangere lijf is er in alle soorten en maten en vooral zo prachtig. Misschien wel omdat het wonderlijke van een nieuwe leven zichtbaar wordt. Helaas ervaart niet iedere zwangere vrouw dat zo. En dat vind ik zo jammer, want ik gun het anderen zo.

Perfect imperfect

Houden van je lichaam, van jezelf en je imperfecties omarmen is voor vele een grote uitdaging. Zwanger of niet. Maar mens, je bent zo mooi. En nog mooier als je daar zelf ook vertrouwen in hebt, oftewel zelfvertrouwen. Wat mooi of lelijk is, is namelijk subjectief. Daarbij leggen we de lat voor onszelf onmogelijk hoog en onrealistisch. We houden onszelf en vaak ook elkaar voor de gek. Op social media kijken we naar anderen en vergelijken onszelf daarmee. Die lijken het altijd beter te hebben, sneller terug in shape te zijn na hun zwangerschap en zonder wallen door het leven te huppelen. Newsflash, je hoeft deze mensen helemaal niet te volgen, te gebruiken als vergelijkingsmateriaal, te bekijken en te bewonderen. Niemand die je dat oplegt, behalve jijzelf. Goed, voor dat dit een warrig verhaal wordt, het moge duidelijk zijn dat ik het iedere vrouw gun, dat zij zich goed voelen over zichzelf, over hun lijf, zonder schaamte.

zwanger zwangerschap anouk boetzer momspiration

Wat heeft mijn lijf echt nodig?

Ik heb er namelijk op dit moment helemaal geen moeite mee dat ik na bijna 38 weken zwangerschap 20 kilo ben aangekomen. En ja, dat deel ik gewoon. Ik ben alleen maar trots. Trots op mijn lichaam. Op mijn bolle buik. En op het feit dat een walvis soms gemakkelijker beweegt dan ik. Ik lach er om. Want ik ben trots op wat mijn lijf allemaal al doorstaan heeft in de afgelopen jaren en wat het aan kan. Ik geloof in de liefde voor je lijf en er op die manier voor zorgen dat jij je goed voelt. En dat is in verschillende fasen van je leven anders. Ik had ook liever tijdens mijn zwangerschap wekelijks meegedaan aan de training van Mom in Balance en kocht ook gemotiveerd het boek “Fit zwanger” maar mijn lijf vertelde mij iets anders. Ik had het liever ook anders gezien. Ik zag mezelf sporten tot het einde van mijn zwangerschap. Lekker wandelen op zondag. Mijn lichaam zei wat anders. Die vond het creëren en dragen van een klein mensje als zwaar genoeg. Vroeg om slaap, rust en rustig stretchen. Ik ging er mee, uiteraard. Is het dan eerlijk om daarna jezelf af te straffen en te oordelen over een vetje, litteken of cijfer op de weegschaal? De ene zwangerschap is de ander niet. We zijn namelijk allemaal uniek in wie we zijn. 

Misplaatste opmerkingen

Wat natuurlijk niet meewerkt zijn de opmerkingen uit je (directe) omgeving. ‘Zo, jij bent wel lekker aangekomen’. ‘Zijn het er twee?’ Of de pijnlijke: Wanneer ben je uitgerekend? Terwijl je helemaal niet zwanger bent. Ja, pats, klap in je gezicht met een flauw grap of een misplaatste opmerking. Maar lieverd, je bent toch beter dan dat! Jij weet beter. Je bent veel meer waard dan dat en het is het absoluut niet waard je daar door uit het veld te laten slaan. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dit soort grappen of opmerkingen niet (of nauwelijks) heb gehoord. Wellicht omdat ik ze voor mij niet van waarde zijn en zo het ene oor in en andere uit gaan. Mensen zeggen maar wat, uit onwetendheid, gewoon omdat je blijkbaar toch iets moet zeggen. Dus dan maar iets wat 9 van de 10 keer nogal misplaatst is.

Ik zou dat echt niet durven

Waarom ik deze blog eigenlijk begon te schrijven? Ten eerste, om wat ik al schreef, ik gun het andere vrouwen zo dat zij van zichzelf en van hun lijf houden. Maar ook omdat het mij de afgelopen maanden is opgevallen dat er veel vrouwen zijn die hun prachtige zwangere lijf niet willen of durven vast te leggen. En dat er vrouwen zijn die opkijken tegen het lef wat ik had om naakt te poseren voor mijn eigen Bellyprint. Iets wat mij echt verbaasde. ‘Was je helemaal naakt?’ Ja, inderdaad. ‘Dat zou ik dus echt nooit doen.’ Gevolgd door een lijst met onzekerheden over waarom poseren met het zwangere lijf (naakt of niet) absoluut niet gaat gebeuren. Want te dik, te veel putjes, striae, geen mooie buik. Maar waarom niet, knappe vrouw? Want mooier dan dit wordt je lijf niet. Met al haar veranderingen en de zichtbaarheid van nieuw leven.

Ik deed het wel (het was niet eens kwestie van durven). Ik vertelde eerder al over het 3D beeldje wat ik op We Are Pregnant ontdekte; een Bellyprint. Even heb ik getwijfeld maar toen dacht ik, als ik het nu niet doe, heb ik straks spijt. De twijfels hadden overige helemaal niets te maken met mijn lijf maar met de afstand die ik moest reizen om bij Katja en Marije te komen. Ik besloot om met de trein af te reizen naar Arnhem en het stukje van het station naar de studio te fietsen op een OV-fiets. Nog geen week later werd mijn pakketje al bezorgd. Daar was ik dan, met mijn zwangere buik, in 15 centimeter. En, wat ben ik mega trots, want dit is voor mij zo bijzonder en een mooier aandenken kan ik mij niet wensen.

Alleen maar liefde

Wat ik naast dit beeldje nog wilde, was een bijzondere foto om mijn buik mee vast te leggen. Ondanks dat ik de afgelopen weken de nodige spiegel-selfies en met inzet van mijn (Insta-)hubby en mama-to-be Stacey, al wat bolle buiken foto’s had verzameld, liet het idee mij niet los. Geen standaard hand-op-je-buik en kijk-eens-verliefd-naar-elkaar shoot. Uiteraard heb ik niks aan te merken op dit soort shoots. Alleen zijn het voor mij niet de foto’s om te bewaren. En sowieso ben ik trots op die vrouwen die daar wel voor kozen en er een prachtige serie aan hebben overgehouden. Je deed het! Je had vertrouwen en kijk er nu met liefde naar. Dan zie je hoe prachtig je bent. Ik wilde zelf nog heel graag een silhouette foto. Mooi licht, schaduw, zwart-wit (uh.. verder heb ik weinig eisen). Maar het bleven donkere dag buiten, met te weinig licht om het juiste effect te bereiken. Tot een zonnige maandagochtend. 36 weken zwanger, ongewassen haren en geïmproviseerde vitrage maar het lukte. Precies zoals ik het wilde. Dit ben ik, met bobbels op mijn benen, een bolle buik, plopnavel en een zoon die groeit in mijn buik tot hij klaar is voor de grote wereld.

 

Ik ben blij. Blij met mij. En jij? Ben jij blij met jou? Ik gun het jou ook zo. Jij knappe vrouw, uniek persoon, (aanstaande) moeder met jouw prachtige sterke lijf. Wees lief voor jezelf, want alles is liefde. 

Liefs, Anouk

 

 

 

 

 

 

2 gedachtes over ““Dat zou ik echt nooit durven”

  1. Marjolein zegt:

    Ik ben zo trots op jou, op de mooie sterke vrouw die jij bent geworden, op jou vermogen om anderen te inspireren en aan te moedigen ook trots op zichzelf te zijn. Stiekem hoop ik dat ik als jou mama daar een klein beetje aan heb bijgedragen maar bovenal ben jij wie jij bent omdat je bent wie je bent, een mooie vrouw. Ik hou van jou💕

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s