“Ik wil niet dat je boos bent, mamma!”

Ik weet niet eens meer wat ik precies heb gezegd. Ik weet niet eens meer waarom ik mopperde. Ik weet ook niet eens meer waarom ik nou mijn stem aan het verheffen was. Ik weet wel dat ik schrok, schrok van mijn eigen stem. Vervolgens hoorde ik mezelf zuchten. Daar gaan we weer. Ik verval in een oud patroon, in oud gedrag. En ik wil dit zó graag anders. 

Ik ben even niet zo’n leuke moeder

Sinds zaterdagochtend was het bal. Ik kon weinig hebben en ik was even niet zo’n leuke moeder. Ik zuchtte, ik steunde en ik zei dingen harder dan ik eigenlijk wilde (het doet me pijn om te zeggen dat ik toch eigenlijk wel een keer of wat geschreeuwd heb de afgelopen dagen). Ik voelde het zaterdagochtend al borrelen. De slechte nacht (gelukkig wist ik toen nog niet dat het de nachten daarna ook bal zou zijn) kwam hard aan. Harder dan verwacht, besefte ik me toen ik een aantal rode woorden over mijn lippen liet rollen toen een auto (die door een grote plas reed) mijn linkerkant tot en met mijn knieën nat spetterde. De ochtend verliep al niet heel soepel (lees: het was gewoon ‘zo’n ochtend’, je kent ze wel, al wil je die ochtenden eigenlijk helemaal niet kennen) en toen we ein-de-lijk onderweg waren (door de motregen notabene – ik vond het echt knap van mezelf dat ik tóch ging lopen in plaats van de auto te pakken) werd ik beloond met een half natte broek inclusief modderspetters. Fijn. Kon ik echt gebruiken op weg naar een verjaardag. De grommende beer die gewekt werd uit zijn winterslaap liet van zich horen (en goed ook – sorry voorbijganger). Gelukkig fietste Levi een paar meter verderop en heeft hij mijn minder goed gekozen woorden niet kunnen horen. “Vanmiddag neem ik rust en ga ik ervoor zorgen dat ik weer een leuke moeder word”, dacht ik hardop. Maar helaas liep het even anders. Ik bleef een wandelende mopperkont. Zo ook tijdens de ochtendrush gisterochtend. Mopper de mopper. Vervolgens mopper de mopper met meer volume. De geschrokken ogen van Levi keken me op de vroege ochtend bezorgd en onzeker aan: “ik wil niet dat je boos bent, mamma”. Auw. Maar vooral: dankjewel voor de spiegel lieve Levi.

Mag ik even een tissue? Ik ben niet trots op mijn gedrag (en misschien schaam ik mij stiekem zelfs een beetje) maar ik ben zo ENORM trots op mijn zoon van 6 jaar die even zijn gevoel uitspreekt. Naar zijn moeder die misschien wat overdone heeft gereageerd en die haar grens op een andere manier had kunnen duidelijk maken. En op het moment dat ik lastig te bereiken ben, is mijn grote mini-me zo verstandig om zich niet mee te laten slepen in het ‘dit-is-geen-voorbeeld-gedrag’ maar kiest hij ervoor om zijn gevoel te uiten. Niet. Te. Doen. Zo. Knap.

Hallo gevoel, waarom ben je hier?

Vorige week lukte het me om uit de situatie te stappen (dat lees je in deze blog) en te kijken naar het gevoel van Levi in plaats direct te reageren op zijn gedrag. Dit keer lukte het me wéér (HOERA!) maar nu bij mezelf. Ik voelde HET gevoel.

Waarom is dit gevoel er?
Wat wil dit gevoel mij zeggen?
Wat is de reden dat dit zo heftig en onverwachts naar boven komt?

Echt, dit was zo fijn. Zó fijn. Ik vind het prettig om zelf te constateren waar het mis gaat, even uit te kunnen checken om vervolgens in de helikopter te stappen en de situatie (zo objectief mogelijk) te beoordelen.

Het moederschap in een notendop

En wat misschien nog wel veel fijner was: ik zag een aantal directe oorzaken voor dit gedrag. Het leek wel zo simpel als 1 +1 = 2. Vanuit de helikopter zag ik in dat dit gedrag misschien wel helemaal niet zo onverwachts was. Ik moest alleen wel ‘even’ uit mijn eigen negatieve spiraal stappen (en 20 keer diep ademhalen). 

Ik was moe, best wel heel erg moe. Een baby die meerdere keren per nacht oorverdovend huilt en alleen op mamma wil slapen is per definitief niet goed voor je nachtrust (niet voor die van mij althans). Daarnaast was het dé tijd van de maand en tijdens deze dagen zit ik altijd laag in mijn energie. Gewoon blegh. En je zal altijd net zien dat de dagen dat je eigenlijk even wat meer rust nodig hebt, dit gewoon even niet kan. Gewoon nu even niet. Dit waren dagen dat de zorg van de kinderen even net meer op mij aankwam dan normaal. En dat is okee, dat is geen verwijt. Soms is dat gewoon even zo en moet je daar als moeder mee dealen. Inherent aan het moederschap is het feit dat we soms (let wel: soms!) over onze eigen behoeften heen moeten stappen. We zijn kampioen in dat wat we moeten doen: rennen, springen, vallen en weer opstaan. And again. Het moederschap is balanceren. Continue balanceren. En heel diep ademhalen. Vervolgens komt er vanzelf een moment dat je even van die balancerende bal af mag en kan stappen. 

Ik ben on the way

Het was tijd om even goed voor mezelf te zorgen. Héél goed voor mezelf te zorgen. En gisterochtend was daar het moment… Het voelde onwennig: halverwege de ochtend stapte ik mijn bed weer in. Zonder kids en zonder wekker. Geen afspraken en een to-do list doorgeschoven naar de volgende dag. Ik had de gehele dag voor mezelf en ik ben gaan slapen. Iets wat ik best een beetje lastig vond want ergens borrelde er een schuldgevoel. Maar ik ben niets of niemand iets schuldig. Of naja, ik vind dat ik de verplichting heb naar mijn twee mannen (ok, drie mannen) om dermate goed voor mezelf te zorgen dat ik weer een leukere moeder (en partner) word. Na ruim 2 uur slaap en een lekkere salade als tweede ontbijt, kan ik je zeggen dat ik me wat rustiger voelde. Ik ben er nog niet, maar ik ben on the way. Er is een begin gemaakt. 

Een kleine oplossing voor een groot probleem 

Eind van de middag ging ik de baby ophalen bij de gastouder, wandelde naar huis en ik voelde het: zo heb ik mij afgelopen drie dagen niet gevoeld. Ik ben rustiger. Ik ben liever. En dat door enkel 2 uur slaap en een middag niks doen.
Ik heb geluisterd naar mijn gevoel. Ik heb toegegeven aan mijn gevoel. Het ging gemakkelijker dan gedacht. De oplossing was gemakkelijker dan gedacht: ook dát is het moederschap. Soms zijn kleine oplossingen voldoende. Het klinkt alleen al fijn, maar het voelt nog veel fijner. En ook dat gevoel probeer ik écht te voelen. Niet doorwalsen, maar even genieten. Een kleine oplossing voor een groot probleem. Ben je moe? Dan ga je slapen. Zo kinds kan het soms zijn.

In welke situatie had jij een kleine oplossing voor een groot probleem?

Liefs,

Marjolijn

Processed with VSCO with kx4 preset

Deze foto is gemaakt door Salted Photography tijdens een fotoshoot voor Suus & Suus

4 gedachtes over ““Ik wil niet dat je boos bent, mamma!”

  1. Carola zegt:

    He Marjolijn,

    Heel herkenbaar op het moment. Soms neemt hier de spanning de overhand! En dan reageer ik hoe het eigenlijk niet zou moeten.

    Doe rustig aan en denk aan jezelf.
    Sterkte.

    Liefs Carola

    Like

  2. Jacqueline zegt:

    He buuf, heel herkenbaar de vermoeide moeder wint van de leuke. De tweeling kwam tot hun ruim 3e jaar elke nacht. Een paar keer, ik sliep zelden langer dan 2 uur achter elkaar. Ik ruilde once in a while van huis met mijn zus. Zij en André een nachtje in ons bed en Jan en ik in hun bed.
    Zo hield ik het vol 😊

    Like

    • marjolijnvr zegt:

      Wauw, wat een respect voor jou. Tot hun derde jaar. En dan twee tegelijk… Ik doe het je niet na. Fijn dat je het herkent… ben ik gelukkig niet de enige 😉 Liefs!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s