Hoe weet ik of mijn gezin compleet is?

Ja, wanneer weet je het nou zeker…

Okay, lekker vaag dit, hahaha. Je vraagt je vast af: waar heb je het nou over? Wat bedoel je nou precies?. Nou luister… Dat zal ik jullie eens haarfijn uitleggen. Ik weet eigenlijk niet eens zo goed waar ik moet beginnen. Uhm, nou.. bij het begin dan maar zou je denken. Tja, maar waar is dan het begin? Ik neem even wat stapjes terug. Lees je mee?

19 februari 2017. Daar was ze dan! Onze prachtige wolk van een dochter: Pippa. De zwangerschap was turbulent. Never a dull moment. En zo kwam Pippa ook ter wereld. Een bevalling die bijzonder op gang kwam maar ook ineens weer stopte. Maar toen het weer op gang kwam, was de bevalling heerlijk hysterisch met als klapper twee persweeën en een schreeuwende Pips kwam ter wereld. Maar goed, dat is een zijweg, daar kom ik later nog wel een keer op terug.

Pippa is onze tweede dochter. We zijn enorm gezegend met twee mooie meiden waar we super trots op zijn en heel erg van genieten. En na de bevalling van Pippa was het eigenlijk gewoon simpel: Het was GOED zo. De gedachten over een derde kleine wurm was niet aan de orde. We waren trotse ouders van twee kids en dat was GOED.

Ik fietste door m’n verlof (in tegenstelling tot mijn zwangerschap), ging overal met de meiden naar toe. We deden ontzettend veel leuke dingen en ik genoot tot de max van deze heerlijke tijd. Het werkende leven begon na een aantal weken weer en ook dat was GOED. Eigenlijk liep het allemaal gesmeerd.

De horrormonen verdwenen langzaam uit mijn lichaam. Weg zweetaanvallen, weg slechte huid, de kilo’s verdwenen heel langzaam. En oh, wat was ik daar blij mee! Ik kreeg het gevoel weer meer mezelf te worden, mijn oude ik weer een beetje terug te vinden. En ondertussen bleef mijn gevoel hetzelfde: het is GOED zo.

Tot op die bewuste middag. Ik liep Lauren haar kamer binnen om een boek te pakken en zag daar haar krijtbord. Op haar bord had ze een tekening gemaakt. Ik keek verbaasd en vroeg Lauren even te komen. Ik zei: “Wat heb je een mooie tekening gemaakt lieverd! Wie zijn dat?”. Lauren keek trots en zei: “Dat zijn papa, mama, Lauren, Pippa en de baby.” Op haar tekening zag ik inderdaad een klein poppetje getekend. Ik zei: “Oh? Een baby? Maar we hebben toch helemaal geen baby? We hebben jou en Pippa toch? En we zijn super blij met jullie!” Lauren keek me aan en zei: “Nee mama, dat is mijn babyzusje. Evi.” Ik zei: “Maar lieverd, je hebt toch al een babyzusje? Pippa!” Lauren deed haar armen over elkaar, keek me aan met een frons en zei: “Neehee! Ik vind Pippa niet lief!” Oepsie… We lachten samen wat. Lauren ging weer spelen en ook ik ging naar beneden.

B03D2B73-7AB3-466A-872C-4A321F60D1DD

Maar dit hele tafereel, het gesprek, de tekening, zette me aan het denken. Een baby? Een derde kindje? Een broertje of zusje voor Lauren en Pippa? Dat was nog nooit in me opgekomen. Maar nu… Ik merkte dat ik ervan in de war raakte. Ik sprak mezelf toe en zei: “Nee joh, doe niet zo gek. Dat is nooit iets geweest waar we over nagedacht hebben dus waarom nu wel”. Het is GOED zo.

Maar ja…was het GOED zo? De weken verstreken maar de gedachten aan een derde kindje liet me niet los. En ik kan je vertellen dat ik wel 200 redenen kon bedenken waarom we niet meer voor een derde zouden gaan (even vooropgesteld dat het natuurlijk de vraag is of het überhaupt lukt, aangezien ik me maar al te goed besef dat dit voor veel vrouwen niet het geval is en het iedere keer weer een wonder is). Ik word dit jaar 39. Twee kinderen is handig want we kunnen alle aandacht goed verdelen. Twee kinderen moeten dan bij elkaar op de kamer als er een derde komt. Misschien leuk voor nu maar niet als je op je 16e thuis komt met een vriendje en je zusje steeds om je heen hangt. De meiden zijn gezond, wat nou als we een kindje krijgen met veel zorgen? We hebben bij beide meiden al de nodige zorgen gehad (en bij Pippa nog steeds wel op z’n tijd). En ga zo maar door…

Maar toch bleef dat gevoel knagen. Het gevoel van twijfel. Niet ‘ik twijfel tussen die of die broek’. Nee, een ENORME twijfel. En dat gevoel hè, dat gevoel vind ik vreselijk. Het gevoel dat ik even geen grip heb op mijn hoofd, gevoelens, gedachten. Ik werd er onwijs onrustig van. Natuurlijk hebben we er uitgebreid over gesproken thuis. Hoe meer we het erover hadden, hoe meer ik ging nadenken WAAROM dit gevoel ineens nu boven kwam. Wat de reden was. En waarom nu? Het was toch GOED?

Ik nam de tijd om eens rustig en goed na te denken, van me af te schrijven. Het was namelijk nooit een punt van discussie geweest, dus waarom nu wel? Al snel kwam ik uit bij iets wat ik al mijn hele leven heb geroepen: “Als ik mama mag worden, dan zou ik dat graag willen voor mijn veertigste en niet meer daarna”. Ik word in april 39 jaar. En het idee dat de 40 nu in beeld komt en het dus voor mijn gevoel dan ‘klaar’ is, gaf mij onrust. Het gevoel dat ik dan niet meer zwanger zal worden, het écht over is, gaf me twijfel. Als we het nog zouden willen, dan moest het NU. Maar was het werkelijk wat ik wilde? Of was het de onrust van dat ik de 40 nader en het voor mijn gevoel dan klaar is?

Een aantal weken gingen voorbij. Ik sprak met vriendinnen en ook met mijn moeder. Ik vroeg hun of zij deze twijfel ook hadden gehad. Sommigen wisten zeker dat het ‘klaar’ was. Anderen hebben de twijfel altijd gehouden. En ik merkte dat langzaam mijn twijfel verdween. Wat ook meespeelde was dat de nachten beter werden en ik daar enorm van opknapte. Ik kreeg een berg energie, voelde me beter in mijn vel en was erg opgewekt. Andere dingen kwamen op mijn pad. Dingen die ik gemist had van voor mijn zwangerschappen, waar ik nu weer energie voor en van kreeg. Ik merkte dat ik meer aan mezelf toe kwam, meer in balans raakte.

F6D70084-5663-4E57-B501-DF51E9845874

Nu ben ik iemand die van nature mega dankbaar is voor wat ze heeft. Mijn gezin, mijn familie, mijn lieve vrienden, mijn baan, gezondheid, liefde, alles. Ik merkte dat ik me meer en meer alleen nog maar ging focussen op wat ik al heb en waar ik dankbaar voor ben. En ik schreef het op. Iedere dag schreef ik drie dingen op waar ik heel erg dankbaar voor ben. Onderaan de streep realiseerde ik me wat voor een enorm gezegend mens ik ben. Ik besloot nog eens terug te gaan kijken naar mijn voors en tegens. Terwijl ik ze door las en keek naar mijn prachtige meiden die samen plezier hadden, realiseerde ik me: HET IS GOED ZO.

 

 

 

Een gedachte over “Hoe weet ik of mijn gezin compleet is?

  1. tanja1909 zegt:

    toch even reactie op ja wanneer weet je het nou zeker en het is goed zo!
    Dat is voor iedereen natuurlijk heel anders en schrijf en zeg je echt veel makkelijker als je nooit te maken hebt gehad met ongewenste kinderloosheid of het uitblijven van zwangerschappen. Dan telt leeftijd echt niet zo maar mee en verleg je ook daarin grenzen!
    Misschien ook iets om bij stil te staan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s