En toen was er tegen al mijn principes in een (spontane) pappa-dag….

Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat het een zonnige zaterdag is. Gewoon omdat we, Anouk en ik in dit geval, daar even zin in hebben. Of misschien stiekem ook echt wel nodig hebben. Zaterdag was het pappa-dag, keer 2. Het was pappa-dag in huize Boetzer in Lisse en het was pappa-dag in huize Sprunken-Vreeburg in Katwijk.

Keuzestress

En de mamma’s? Die gingen op stap. “Doen waar we zin in hebben” was de gemaakte afspraak via de WhatsApp. Maar ja… WAT doe je dan op je vrije zonnige zaterdagmiddag? Alleen al deze keuze maakte me heel blij. Zonder een kletserige druktemaker van net 7 jaar en een ik-wil-graag-kruipen-baby van 10 maanden waren er iets meer mogelijkheden dan de dagen daarvoor. Heerlijk. Love it. Alleen al met de keuzestress die deze vrijheid opleverde, was de pappa-dag al geslaagd. 

Ik was snel om

En het grappige is nog wel: ik heb het jarenlang (7 jaar om precies te zijn) tegen kunnen houden: wij doen niet aan pappa-dagen. We doen immers ook niet aan mamma-dagen. Natuurlijk is Stan wel eens een dag (of langer) alleen met de kinderen. Hij redt zich prima. Hij weet wat te doen en wat te kinderen nodig hebben. Ik kan met een gerust hart van huis en hij zorgt met liefde voor ons kroost. De rillingen komen van de vaak gemaakte opmerking: “En dan past pappa op de kinderen”. In mijn ogen past een ouder niet op zijn of haar eigen kinderen. Maar dat is enkel maar mijn mening – who cares? Zaterdag vond ik alles goed. Het maakte me even niet meer uit of Stan op onze kinderen zou passen of dat hij ze zou verzorgen. Vooropgesteld stond dat hij zaterdag de leiding had over onze afdeling ‘kids’. Dat was overigens niet afgesproken & gepland, maar liep gewoon zo (kan je wel eens hebben). Een spontaan appje van Anouk, die voorstelde om samen naar Noordwijk te gaan met de kleine jongens. Maar toen we eenmaal lucht kregen dat we de kleine jongens ook bij beide grote jongens (de pappa’s) konden laten, was de keuze heel snel gemaakt. “Dan zouden we écht pas van alles kunnen doen” zei Anouk enthousiast. En dat hoef je me geen twee keer te zeggen. 

Een nieuwe hotspot: Suus & Suus

We startten onze middag bij een nieuwe hotspot in Noordwijk: Suus & Suus. Een nieuwe conceptstore (met kinderkapper) met mooie merken voor kinderen. De webshop van Suus en Suus bestond al langer, maar sinds zaterdag kan je dus ook live shoppen in het oude dorp van Noordwijk binnen. Gewapend met een kopje thee hebben we al het moois mogen aanschouwen. Enthousiast liet eigenaresse Jessica haar nieuwe kindje zien. En je bent gewaarschuwd: je wordt heel hebberig in deze nieuwe winkel. Zowel in de categorie kinderkleding, speelgoed en accessoires als de aankleding voor een kinderkamer.

Een paar (nieuwe) favorieten van ons: kleding van Baby Botanic, Little Hedonist, Sproet & Sprout en speelgoed van Janod, Bajo en Maileg. Maar ook heel veel liefde voor de koffertjes van Olli Ella. En met het behang van Bibelotte zouden we onze kamers ook wel (opnieuw) willen behangen. Ik heb mezelf (een klein beetje) laten gaan: een trui voor Levi van Piu Piu en een (multifunctionele) tas voor mezelf van Studio Noos kon ik niet laten liggen en heb ik mee naar huis genomen (en eerlijk betaald – no worries). In de eerstvolgende vlog van Anouk zie je live-beelden van ons bezoek aan Suus & Suus. En een aanrader voor 23 maart: dan wordt er een style-event georganiseerd en is er een fotograaf aanwezig om je gestylde kid(s) mooi vast te leggen op beeld. Tot zover onze eerste stop in Noordwijk. Het is tijd voor lunch!

Waar gaan we heen?

“Een plek waar niet ellendig veel kinderen zijn”, was mijn antwoord toen Anouk vroeg waar ik wilde gaan lunchen. Zei ik dat echt? Ja, ik zei het echt. Als ik dan (na een voorjaarsvakantie met dagelijkse entertainment) een middag zonder kids heb (hoe leuk ik ze ook vind), dan hoef ik niet het gejengel van andermans kinderen te horen. Valt in de categorie: word ik heel chagrijnig van (en believe me: mijn kids jengelen ook vaak genoeg buitenshuis ten koste van andermans humeur). Sorry not sorry.

“Ik weet wel een plek waar ze de lekkerste pokébowl hebben” zei Anouk. “Stap maar in, we gaan even een stukje rijden”. I’m in. Mij heb je. Als iets het lekkerste is, wil ik het proeven. Let’s go. Noordwijk-Hillegom it is! Nissa Café here we come!

Dat Anouk tijdens en na de lunch niet aan een andere tafel is gaan zitten, is best een wonder. Ik heb het wel 20, of nee, 30 keer gezegd: “dit is echt héél lekker”. Anouk had geen woord gelogen aan de titel ‘lekkerste pokébowl’. Life = food. Good food. Ik kan er oprecht heel bij van worden. En dat was ik ook: oprecht heel blij. We kletsten, Anouk maakte wat foto’s, er werd geschreven: we deden waar we zin in hadden. Met stiltes, diepzinnige gesprekken en heel veel thee. Soms is ‘goed’ zo simpel: goed gezelschap, een leuke plek, goed eten en een goodiebag vol met leuke items van Suus & Suus (hoe materialistisch ook). Zaterdag was goed. Fijn. Gezellig. Lekker. En goed, of had ik dat al gezegd?

40bf81c2-a3c0-4e08-9082-5609a16a0d49

Back to #momlife

We waren een paar uur uit het moederschap gestapt, hadden onszelf even opgeladen om vervolgens direct thuis weer in de regelstand te schieten (niet voor niks dat deze blog op maandagavond – in plaats van zaterdagavond – pas online komt: iets met teveel te willen/moeten doen in te korte tijd). Op de terugweg spraken we over boodschappen en babystruggles, iets wat we een paar uur onbewust verbannen hadden. We waren even in een andere wereld geweest. De wereld waarin we ons druk konden maken om waar en wat we wilden gaan lunchen. Boodschappen ophalen, een verjaardagscadeautje inpakken, de wasmachine aanzetten. En dat met een brullende baby in de draagdoek. Met één stap in huis was het back to normal life (met veel liefde uiteraard).

Een spontane pappa-dag. Al kan ik het beter een mamma-dag noemen: de mamma’s gingen op stap en hebben het fijn gehad. Soms heb je dat gewoon even keihard nodig. Of nee, ik zeg het fout. Niet soms. Altijd. Je hebt gewoon keihard tijd voor jezelf nodig om een leuke mamma/partner/vriendin/enz./enz. te zijn. Je hebt gewoon keihard tijd nodig om jezelf te kunnen zijn. Dat is niet meer dan logisch. Soms is het lastig te organiseren (of lijkt dat zo) maar keer op keer ervaren we hoe waardevol het is. En ondanks dat we dit allemaal wel weten en keer op keer ervaren (ook wij vandaag weer), schiet het er toch snel bij in. Ook dat hoort bij #momlife. We zorgen nou eenmaal heel graag voor een ander: dat is iets wat automatisch gaat. We zorgen ook heel graag voor onszelf, maar dat gaat net ietsepietsje minder automatisch. Best gek eigenlijk hè? Tijd voor jezelf is dan ook met een hele dikke vette goede reden opgenomen in de blog met 10 survivaltips om niet gillend gek te worden: het is noodzaak!
Deze blog is een dikke vette note to self. Want ook wij doen maar wat.

Vandaag was het perfecte recept voor een geslaagde, spontane, zonnige oplaadddag voor de mamma’s (toch zo slecht nog niet zo’n pappa-dag). Wij zeggen: niks meer aan doen & heel snel weer!

Wat doe jij graag voor jezelf als je een middag voor jezelf hebt?
Wij kletsen graag met je over een balans tussen me-time & momlife op Instagram en/of Facebook!

Liefs, ook namens Anouk,

Marjolijn

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s