Bevallen? Ik kan het niet.

Keek of kijk jij uit naar je bevalling? Ik zal je vertellen: tot 2 keer toe had ik er serieus ontzettend veel zin in. Ik was oprecht enthousiast en voelde mij vrij zeker van m’n ‘zaak’. Een topfit lijf en een ontspannen hoofd: ik zal lekker en gezellig in m’n vel en kon niet wachten tot het dan eindelijk ging gebeuren. 

Let’s do this!

11081006_942333042463898_8963160656330009851_n

Zelfs op en na de uitgerekende datum voelde ‘hard’lopen nog goed! Natuurlijk onder professionele begeleiding en goedkeuring van Mom in Balance trainster Elles.

YES! Het is zover! De bevalling gaat beginnen! Ik heb er zin in!

Maar helaas. Mijn lijf stelde mij tijdens de bevallingen behoorlijk teleur. Het is mij tot 2 keer toe niet gelukt: ik kan niet zelf bevallen.

Dat bevalplan – waarin een baarkruk en een bad stond – kon de boom in.

Tot twee keer aan toe is de bevalling niet natuurlijk van start gegaan. Bij Jools (nu 5,5 jaar) moest ik met spoed aan de wee-opwekkers (op het hoogste standje) vanwege het HELLP syndroom. Na 27 uur werd geconcludeerd dat dit ‘m niet ging worden: ik kwam niet verder dan een kleine 6 cm ontsluiting. Een spoedkeizersnede volgde omdat niet meer gecheckt kon worden hoe het met Jools ging vanwege de heftige weeënstormen (een dag lang). Gelukkig maakte Jools het daarna hartstikke goed.

Wanneer je kraamtijd niet ‘lekker genieten’ is.

Daarna ben ik flink van de kaart geweest. Twee weken lang een labiel wrak. Moest overal om huilen. Wanneer er visite was werd er een vrolijk masker opgezet, maar daarna stortte ik weer in. De bevalling was zo traumatisch geweest en ik was ook behoorlijk wat uren kwijt. Er waren zelfs behoorlijk heftige fouten gemaakt door het team van artsen: er was een glazen buis afgebroken in mijn lijf tijdens het afschrapen van bloed van het hoofdje van Jools tijdens één van de vele weeënstormen. Af en toe kwamen er vlagen terug van wat er gebeurd was en het bekijken van foto’s hielp ook mee om een beter beeld te vormen van mijn bevalling. Heb bijvoorbeeld totaal niet meegemaakt dat Jools uiteindelijk geboren was en dat ze na de keizersnede bij mij werd gelegd. Op de foto’s zie ik wel dat ik het ben, maar kan er mij niets van herinneren. Dat onze ouders en Thaddeus zijn zus als eerste op bezoek zijn geweest weet ik ook echt niet meer.

Blije kaartjes met vreselijke felicitaties

Die eerste tijd regende het (superlief) kaartjes met daarop felicitaties die me nog meer aan het janken kregen: “Geniet er nu maar lekker van!” “En nu eindelijk echt genieten!” “Geniet van de roze wolk!” Serieus, ik denk dat dit op 8 van de 10 kaartjes geschreven stond. Maar jongens, hé, ik was zo keihard niet aan het genieten. Ik was aan het overleven. Het was natuurlijk goed bedoeld, maar het is dus ook heel vaak helemaal niet genieten die eerste periode na de bevalling.

Kraamhulp from hell….

Daarnaast hadden we die eerste keer ook nog een verschrikkelijke kraamhulp. Ze zei dingen als:

Dat jullie nu een rustige lieve baby hebben wil nog niets zeggen hoor. Het kan gewoon nog een huilbaby worden.

Ze deed bijna niets voor ons -of in huis- en zat alleen maar naast mij op de bank te klagen over de leraren op de scholen van haar kinderen. Ik kreeg zelfs allerlei strenge preken en verwijten naar m’n hoofd over wat ik wel en niet moest doen. We hebben gezegd dat ze de laatste dag niet meer hoefde te komen. Ze was een blok aan ons been. Wat een opluchting toen zij weg was!

Ruim twee weken duurde het om alles een beetje op een rijtje te zetten. Om te verwerken wat er allemaal gebeurd was en om dat te accepteren. Eindelijk begon het herstel na de keizersnede op gang te komen. Dat was behoorlijk tegengevallen. Eindelijk kon ik meer gaan genieten van kleine Jools. Van het mama zijn. Eindelijk begon ik weer een beetje op m’n eigen blije zelf te lijken.

Na een week of 7 pakte ik het korfballen en hardlopen op. Fijn om bewust met m’n eigen lijf bezig te zijn en het vertrouwen op te bouwen. Dat was hard werken, maar het lukte echt goed.

Negen maanden later had ik -met uitzicht op de Mount Everest in Nepal- opnieuw een positieve test in handen. Dolblij belde ik Thaddeus in Nederland op om te vertellen dat Jools een broertje of een zusje zou krijgen!

IMG_9070 (3)

Weer volgde een hele fijne, fitte, blije zwangerschap. En ondanks de vorige ervaring ging ik positief de bevalling tegemoet. Het had vast aan de wee-opwekkers gelegen. Ofzo. De gynaecoloog had mij wel de keuze gegeven om voor een geplande keizersnede te gaan. Echt niet. No way. Wil het ZELLUF doen. Ik voel me zo, zo, zo superfit.

Tijdens deze fotoshoot voor Mom in Balance was ik 40 weken en 4 dagen zwanger:

 

Ondanks dat ik perse geen wee-opwekkers wilde, was het na 41 weken en 4 dagen  zwangerschap wel mooi geweest en moest er iets gebeuren. Er werd een ballonnetje geplaatst om toch nog een soort van natuurlijk de bevalling op te wekken. En dat lukte! Trots dat ik was! Bijna helemaal zelf was ik op 3 cm gekomen en de weeën waren heftig en snel op elkaar op gang gekomen. (dammmnnn die autorit naar het ziekenhuis toe….)

Toch weer een spoedkeizersnede

Maar helaas… 24 uur later was het nog steeds niet meer dan 6 cm. Ook had Pippa in het vruchtwater gepoept en ging haar hartslag naar beneden. Ze moest eruit. 

Gelukkig was ik dit keer best helder en maakte ik (tussen het spugen en flauwvallen door) mee hoe ze bij poging 2 uit mijn buik werd gehaald (bij poging 1 draaide ze zich namelijk nog even snel om).

Het allergrootste verschil met de eerste keer was dat ik totaal geen bevalplan in mijn hoofd of op papier gemaakt had. Ik wist dat ALLES zou kunnen gebeuren en dat je er vaak totaal geen invloed op hebt. Wát een verschil in beleving leverde dat op. Wég met zo’n nutteloos bevalplan! Natuurlijk mag je altijd wensen of hoop uitspreken, maar wens en hoop niet te veel, want een bevalling valt niet te plannen. Als iemand mij dat de eerste keer verteld zou hebben, zou dat alles gescheeld hebben. Dus voor iedereen die voor de eerste keer gaat bevallen:

–> Always Expect The Unexpected <–

Kraamhulp from heaven

Waar ik eerder schreef over de kraamhulp from hell na de geboorte van Jools, was de de kraamhulp na de geboorte van Pippa compleet het tegenovergestelde. Zij was de kraamhulp from heaven. Echt een geschenk uit de hemel. Ik heb een week lang op een roze wolkje gezweefd…. Sandra Buytelaar: We kunnen jou niet vaak genoeg bedanken! Het is bijna niet uitleggen hoeveel jouw zorg, liefde, Haagse Humor en gezelligheid voor ons betekend heeft.

IMG_1509

Super balen dat deze bijzondere ervaring om helemaal zelf een baby op de wereld te zetten mij niet gegund is. Ik dacht echt dat ik dat zou kunnen. Dat ik er zelfs goed in zou zijn. Ik probeer dit een plekje te geven, maar nu -bijna 5 jaar later- voel ik nog steeds verdriet wanneer ik aan de bevalling en de kraamtijd van Jools denk.

Ondanks deze traumatische ervaringen en het verdriet wat ik zo kan terughalen, weet ik ook: het is veel belangrijker om te kijken naar wat ik wél heb, wat mij gegund is: De allerliefste vriend en twee kerngezonde, blije, lieve, gekke, prachtige dochters die ons leven nóg leuker maken dan dat het al was.

All I need…!

Jools en Pippa baby

IMG_3317

En dan staat er nu in de agenda: een geplande keizersnede

Waar na de eerste keizersnede de gynaecoloog mij nog een keus gaf, heb ik nu weinig meer te willen: ons derde kindje zal middels een geplande keizersnede geboren worden. Of dat een gentle sectio wordt of een ‘gewone’ keizersnede maakt mij eerlijk gezegd niet uit. Ik reageer heel beroerd op de ruggenprik en de andere medicatie (flauwvallen, spugen, dat soort dingen), dus geen idee hoe bewust ik mentaal aanwezig zal zijn.

De reden dat je na 2 keizersneden niet meer natuurlijk mag bevallen is dat er een risico is dat het litteken scheurt door de druk van de weeën en het persen.

Binnenkort zal ik een blog schrijven met daarin tips van artsen en ervaringsdeskundigen over hoe je je voor kunt bereiden op een geplande keizersnede. Heb jij zelf adviezen? Deel ze please!!!

———–

Was jouw bevalling zoals je het gepland/gehoopt/verwacht had? Wat vind jij ervan dat er van je gevraagd wordt om een geboorteplan op te stellen? Wat zou jij aanstaande moeders hierover willen zeggen? Kun je je überhaupt voorbereiden op een bevalling?

liefs,

Annette

10 gedachtes over “Bevallen? Ik kan het niet.

  1. mirjam zegt:

    Ik vond bevallen fantastisch om te doen! Vond het zelfs een soort van jammer dat het bevallen afgelopen was 😉 Ondanks dat beide bevallingen niet gingen zoals ik zelf in gedachten had.

    De zwangerschappen daarentegen vond ik zwaar (bekken- en rugklachten) en de kraamperiode helemaal! Beide kinderen moesten in de kraamweek opgenomen worden.

    Liked by 1 persoon

  2. Willemien zegt:

    Het blijft apart je verhalen te lezen, wetend dat we dezelfde geboortedatum hebben en twee meisjes met dezelfde geboortejaren! Ondanks dat mijn bevallingen relatief makkelijk gingen geven je verhalen vaak een hoop herkenning, superleuk! Dankjewel!

    Liked by 1 persoon

  3. Esther zegt:

    Wauw Annet, het lijkt bijna mijn eigen verhaal! Ook ik had 2x ‘zij’ in de bevalling en beide liepen uit op een keizersnee. De eerste zelfs onder narcose waardoor ik de geboorte van mijn zoon niet heb mee gekregen. En ook gevolgd door een vreselijke kraamweek met 3 verschillende kraamhulpen. Niks roze wolk, gewoon overleven inderdaad!
    Het gevoel; ik kan het niet, bevallen… heb ik ook heel erg… kan wel jaloers zijn op vrouwen die dat wel kunnen!
    Dankjewel voor je blog! Fijn om niet de enige te zijn!

    Liked by 1 persoon

  4. Sjevonnet zegt:

    Inderdaad, het kan heel anders lopen dan verwacht.
    Bij de eerste na 46 uur alsnog een spoedkeizersnede en bij de 2de laten inplannen.
    Bij beide keren een topper van een kraamhulp, want ze is de tweede keer weer teruggekomen ❤
    Ik zat bij de 2de nog in een bubbel van rouw nadat ik net mijn moeder verloren had en heb me er bewust toe aangezet om te genieten … hoe verdrietig soms ook

    Like

  5. Margje Visser zegt:

    Bevalplan!? Superstom iets.. naar mijn mening. Vooral voor nieuwe firstborn moeders is het iets wat ze naar mijn mening moeten verbieden/veranderen, of in ieder geval anders moeten gaan noemen. Beval-idee of beval-wens of zoiets, maar dan nog!! :)) Je kunt er van alles inzetten maar je weet pas wat je wel of niet wilt als je daadwerkelijk aan het bevallen bent. Mijn eerste bevalling wou ik graag thuis doen, moest uiteindelijk toch naar het ziekenhuis omdat mevrouwtje in het vruchtwater had gepoept. Tweede wilde ik ivm meerdere kids (Dochter + Bonuskids) in huis liever in het ziekenhuis. Dat is nog net gelukt.. 00.00 uur in het ziekenhuis, 03.30 uur waren we weer thuis… Met baby!

    Liked by 1 persoon

  6. Cindy zegt:

    Ik kreeg uiteindelijke een spoedkeizersnede, want onze kleine man had zich tijdens mijn perse weeën zich omgedraaid als een sterrenkijker en ook nog zijn hoofd naar achter gedaan. Hierdoor kon hij niet door het geboorte kanaal.

    Ik ben alleen benieuwd; Ik kan mij ook totaal niets meer herinneren van de keizersnede🤷🏼‍♀️ Ik ben alles tussen 23.00-05.30 kwijt (04.10 was de keizersnede)🤷🏼‍♀️ Het is idd dat er foto’s zijn, want ik heb er zelf niets van mee gekregen. En nu lees ik dat jij hetzelfde hebt gehad en ben ik toch best benieuwd hoe dit kan?

    Daarnaast ben ik mijn bevalling in gegaan met de instelling dat vrouwen het in 3de wereld landen het ook kunnen zonder alle medische hulp. En idd ik verwachten niets want alles kan gebeuren en wat moet dat moet. Dit ga mij wel de rust.

    Like

  7. Sandra zegt:

    Mijn bevalling was ook een hel!
    Wou ook dolgraag een natuurlijke bevalling, zonder medicatie en pijnstillers. Maar alles wat ik juist niet wilde je raad het al, dat kreeg ik.
    Half 7 sochtends een ballon en snachts 03.00 was die eruit. Ik was ook zo mega trots en blij op mezelf en mijn lichaam. Maar de volgende ochtend bleek dat ik maar 2 centimeter had en moest aan de weeën opwekkers, en tot mijn schrik waren mijn vliezen ook nog niet gebroken:-(.
    Om half 9 sochtends werden deze gebroken en onze kleine man had ook in het vruchtwater gepoept. Maar niks aan de hand we wachten rustig af. Na 2 uur aan de opwekkers niks veranderd voelde ook vrij weinig dus zei heel stoer verhoog de opwekkers maar wat extra hoor. (Had ik dat maar nooit gezegd!) Want ik dacht namelijk een uur later dat ik dood ging, wist niet meer hoe ik moest liggen of zitten. Werd helemaal gek!
    Om 16:00 nog steeds niet verder dan 4 centimeter. Kon wel janken! Wat een mislukkeling voelde ik mezelf, hoezo krijg ik niet meer ontsluiting?? ( wat is er mis met mij?) Natuurlijk helemaal niks, maar zo voelde ik mij wel. Half 5 moest ik er echt aan geloven, pijnstilling! In smeekte om morfine en die kreeg ik ook. Wauw wat een wereld spul is dat dacht ik, viel gewoon bijna in slaap en alles viel mee. En mijn man ook zoveel respect om zo machteloos toe te kijken, iets willen doen maar geen idee wat. Kortom half 9 savonds, helaas nog 4 centimeter en ik was al vanaf half 7 bezig dus moest nu wel wat gebeuren. Het zou een keizersnee worden. De wereld zakte lekkerlijk onder de voeten vandaan. Dit is iets wat ik absoluut niet wou, was zo bang! Teveel emoties en paniek in 1 keer. Why?? Het was heel druk en zou 2 uur duren voor er plek was, dus dacht oke kan ik alles even laten bezinken. Maar helaas binnen 5 minuten was ik onderweg naar de OK.. snapte er helemaal niks van!
    Er was ineens plek.. maar..hoe dan??
    Totale paniek!!! ( morfine was in 1 klap uitgewerkt!) Eenmaal in de OK een hele lieve man die de ruggenprik ging geven stelde mij enorm gerust, en zij dat alles goed kwam. Afijn daar zat ik dan, me hele rug werd van onder tot boven lek geprikt, me been schoot de lucht in maar de ruggenprik lukte niet. Alles ging zo snel en vaag en kon het niet volgen. Ze gingen overleggen en het werd een al gehele narcose:0! PANIEK!!! HELP! WATTHEFUCK , dacht ik. Snel nog even huilend mijn man roepen, en vragen stellen! Of het kwaad kon voor mijn baby, en verder geen idee meer. Toen waren er 2 seconden van rust in mijn hoofd ( of de morfine ) ik had een helder moment. Je ziet altijd dat mensen moeten terug tellen van 10 tot 1 en NIEMAND lukt dat altijd in films ( maar mij ging dat wel lukken daar was ik heilig van overtuigd)! Daar gingen we dan 10, 9 ,8, 7…

    21:03 onze mooie gezonde zoon geboren.
    Maar tot op de dag van vandaag kan ik het geen plek geven dat ik er NIKS van heb mee gekregen. Foto’s die gemaakt zijn tijdens de keizersnee geven mij heel veel rust, maar ook heel veel vragen. Soms komende er vage beelden terug. Maar de eerste 2 dagen zijn nog steeds een raadsel..

    Ik snap dat vrouwen bij een keizersnee denken dat ze misschien hebben gefaald, maar wees blij dat het er is en dat je er toch enig sinds bij kan zijn. Want helemaal niks mee krijgen gun ik echt niemand!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s