Van – I GOT THIS – naar – I *snif* GOT *snif* THIS *snif snif boehoehoe*

GASTBLOGGER LEONIE | Ja, vorige week eindigde ik mijn blog met de kreet – I GOT THIS! – . Voor wie het nog niet gelezen heeft, lees het even terug…

Deze week verheugde ik me er al op om weer een blog voor jullie te mogen schrijven. In mijn eerste blog kondigde ik al aan dat ik het een en ander zou aanpassen in mijn leven als moeder/vrouw/dochter/vriendin/juf etc. Ik had een puik plannetje om mezelf in balans te krijgen en houden.

Maaaar… soms komen er dingen op je pad waar je totaal niets aan kunt doen en die jou, met je goede gedrag en je goede intenties, alsnog totaal uit balans kunnen trekken.

Vorige week vrijdag kregen we de sleutel van ons prachtige, mooie nieuwe huis. Dat eerste weekend zijn we gelijk lekker aan de slag gegaan en ook de dagen daarna konden we tussen het werken door al flink wat liters muurverf op de muren klodderen. Heerlijk, we waren goed bezig en wat wordt het al mooi. Ons fijne, nieuwe plekje. Maandagavond nog lekker gesport bij Mom in Balance. Op tijd rust genomen. Niks aan het handje zou je zeggen. Yes!

Maar toen werd onze jongste ziek. Onze kleine Fleur. Och wat was dat meisje ziek, echt abnormaal. Omdat Fleur onder controle staat bij de kinderarts i.v.m. recidiverende (lekker moeilijk woord) infecties, moeten we contact opnemen met het ziekenhuis in plaats van de huisarts zodra er iets aan de hand is. Aangezien ik een bepaald patroon bij haar herkende deed ik dat. Helaas werden we gewoon naar de huisarts gestuurd. Wij daarheen… kon ons niet verder helpen.

Afwachten dan maar? Intussen zie ik Fleur zieker en zieker worden. We slapen een nacht of drie niet en hebben haar matras maar naar boven getild en naast ons bed gelegd. Het arme kind houdt zo’n 48 uur vrijwel niets binnen. Ons Fleurtje met het temperament “Alle Dagen Heel Druk” zegt geen boe of bah, heeft kringen om haar ogen en rode, droge lippen. De nacht van woensdag op donderdag denk ik nog: droogt ze niet uit?

Donderdagochtend om 6.30 uur gaat de wekker, ik denk dat ik net twee uurtjes sliep. Ik weet dat ik eruit moet, maar ik kan niet meer! Mijn hoofd bonst en ik ben op! Ik ben gewoon niet in staat om nog iets te doen. Maar het is 5 december! Hoe moet dat nou? En mijn lieve kleuters? Ik kan me toch niet ziek melden? Het is Ramon die me een spiegel voorhoudt. – Weet je nog dat je beter voor jezelf ging zorgen? Hoezo kun je je niet ziek melden? Waarom ga je altijd maar door? – In totale ontkenning druk ik op snooze. Ik doe mijn ogen dicht en denk na. Oh nooo Ramon heeft gelijk. Dat was de nieuwe ik. Op mijn werk komt het wel eens ter sprake dat ik eigenlijk nooit ziek ben. Super goed vond ik dat van mezelf. Maar hoezo? Waarom is dat super goed? In sommige gevallen is dat juist niet super goed en vind ik het onwijs knap van collega’s dat ze zich gewoon ziek melden als ze niet fit zijn. Duh! Logisch! Goed voor jezelf zorgen! is eigenlijk een veel betere prestatie dan je nooit ziek melden. Dus, conclusie, ik heb me tóch ziek gemeld. En wat denk je??? Het Sinterklaasfeest ging gewoon door zonder mij! Echt!!

Even terug naar Fleur. Op woensdag heeft Ramon alsnog een afspraak weten te maken met de kinderarts. Aan de telefoon begreep zij totaal niet waarom we naar de huisarts waren gestuurd en hoe dat mis was gegaan in de comunicatie. Op donderdag hadden we dus om 14.30 uur een afspraak staan. Zo goed al ik voor mezelf durfde te zorgen die donderdagochtend door me ziek te melden… moeders kunnen niet ziek zijn… iemand móet met Fleur naar het ziekenhuis en Ramon met zijn hernia

redt dat niet. Dus met een kleine dosis paracetamol achter de kiezen ga ik met mijn kleine schatje naar Haarlem.

In de wachtkamer hangt Fleur op mijn schoot, ze voelt als een klein kacheltje. Ze moet gewogen en gemeten worden, bloeddruk enzovoort.

5 Minuten later mogen we bij de dokter komen. Ze dropt gelijk de bom: ‘Ik ben erg geschrokken van hoeveel ze is afgevallen en hoe ze eruit ziet. Hoe is het nu met drinken? Ze móet echt vocht binnen houden, want ze ziet er uitgedroogd uit, anders nemen we haar op.’ Ik denk: ‘f***ck! Neeee! Hoe dan? Wat had ik kunnen doen?’. Fleur moet wat tests ondergaan en ze werkt niet mee. Ze wil niet. Het blijkt dat ze een fikse oorontsteking heeft en als klap op de vuurpijl hoort de dokter iets verdachts op haar longen en moet ze én bloedprikken én een longfoto. Fleur weet inmiddels wel wat bloedprikken is en begint gelijk te huilen. Een half uur lang heeft ze het ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd. Ik probeerde haar nog om te kopen: “Na het prikken mag je een ballon uit zoeken”. Maar ze schreeuwt: “Ik wil geen ballon, ik wil gewoon naar hui-hui-hui-huis!” Dit blijft ze herhalen. Mijn hart breekt en inmiddels huil ik met Fleur mee terwijl ik haar in mijn armen heen en weer wieg en probeer haar te kalmeren. Vier dames waren nodig om bloed af te kunnen nemen. De Elsa-ketting die ze daarna kreeg interesseerde haar niks. Longfoto deed natuurlijk geen pijn, maar ik vond het mega pijnlijk om te zien. Al dat gedoe met je kind, de angst dat ze moet blijven, de angst dat ze iets mankeert.

Ik bedenk me ineens dat we inmiddels al twee uur in het ziekenhuis zijn en we niets hebben gegeten en gedronken sinds lunch. We (= Ramon, Fleur en ik, want Ramon heeft inmiddels ook zijn weg naar Haarlem gevonden om ons te steunen) halen een banaan en bieden deze Fleur aan. Ze neemt kleine hapjes en het blijft binnen! Ook wat water komt er niet direct weer uit. Fingers crossed! Dit moeten we hebben!

We komen terug op de poli kindergeneeskunde. Het fantastische team in Haarlem Zuid vangt ons op en vraagt of alles is gelukt. Na een poosje kunnen we weer met de dokter mee. De foto van de longen zag er goed uit. Eerste bloeduitslagen laten ook geen hoge ontstekingswaarden zien. Met drinkinstructies, een middel tegen misselijkheid en een wat zwaardere pijnstilling mogen we naar huis. Fleur is moe, ze slaapt in de auto. We laten pakjesavond doorgaan, met Fleur op de bank en onze andere twee bengels er ook bij. Fleur krijgt haar medicatie. En wonder boven wonder merken wij na 15 min al verschil. Ze krijgt weer wat praatjes en gedurende de avond kan ze slokjes water drinken. Ik ben zo opgelucht. We houden haar nog even bij ons op de kamer, lekker dichtbij. Vrijdags rusten we samen. En knappen we op, allebei! De kinderarts belt eind van de middag hoe het is gegaan en gelukkig kan ik vertellen dat ze zeker 500 ml vocht tot zich heeft genomen. Dat is nog lang niet genoeg maar een goed begin. Het lijkt erop dat dit toch een virus was, een die elk kind had kunne krijgen. Fleur blijft onder controle bij deze arts, omdat ze té vaak en té lang ziek is. Hier zoeken we de oorzaak van.

Pfoe… het werkt therapeutisch om dit even op te schrijven.

Dat was me wel even wat! Als ik het in perspectief zet denk ik: tja, sommige kinderen vechten voor hun leven dus dan is dit niks. Waarom raak ik hierdoor van streek? Maar hé, ik denk dat elke emotie er gewoon is en er mag zijn, het is oke.

Gelukkig is Fleur nog steeds aan de betere hand en kwamen vandaag de hulptroepen vanuit Almere, mijn lieve familie! Er is vandaag in ons nieuwe huis flink werk verzet. Zo fijn, al die lieve hulp van vrienden en familie, de hele week door. In de vorm van klussen, oppassen, boodschapjes voor ons meenemen. Bij deze: dankjewel lieverds!

Liefs,

Leonie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s