Een serieuze vraag: Bestaat het echt, An?

Ja, lieverd. Dat bestaat echt, zei ik lachend. Of eigenlijk hysterisch lachend. Want de ernst waarmee mijn liefde deze vraag stelde, was gewoon te grappig. Helemaal omdat het hem al een paar dagen bezighoudt. De vraag van vandaag? Bestaat de moedermaffia echt?

De moedermaffia op je dak

Inderdaad, dat was zijn vraag: ”Bestaat de moedermaffia echt, An?” Yes dear, it is real. Zo bleek ook maar weer de afgelopen dagen nadat er een foto op het internet verscheen van de dochter met bekende papa en mama. Het meisje zat in een gehuurd autostoeltje. Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik dit hele voorval gemist had, tot mijn liefde mij er dus op wees. Maar goed, gehuurd autostoeltje. Een stoeltje wat niet zou voldoen aan de veiligheidseisen, te groot is voor het meisje; er was van alles mis mee. Hoe kan je dat nou doen? Aldus de moedermaffia.

Grappig genoeg had ik een paar weken geleden ook al het plan om een blog over het fenomeen ‘moedermaffia’ te schrijven. Zo zag ik op social media een foto van een super trotse papa. Of eigenlijk twee papa’s, die net terug waren uit Amerika, met hun kindje. Helemaal in de gloria, op roze wolken en alles. Een foto van hun kindje in een draagzak. En daar waren ze, de moeders van de maffia. Want niet ergonomisch en niet goed dit en niet goed dat. Oh echt, ik kan daar dus echt niet goed van worden. Die mannen zijn helemaal blij, dragen trots hun kind, laat ze lekker.

Hoe kom je bij die club van irritante mama’s?

Ik vroeg me dus serieus af, hoe solliciteer je daar? Hoe wordt je lid van die club? Stuur je dan een kaartje naar de opper-zeik-smurf? Laat je daarvoor eerst online zien hoe hard je kunt ranten, fulmineren of iemand gewoon tot de grond toe afbrand als deze moeder (of vader) een minuscuul klein misstapje begaat? Of eigenlijk gewoon doet waar zij (of hij) denkt goed aan te doen maar waar zij (of hij) blijkbaar dus niet voldoet aan de norm, of iets doet wat in het ongeplubliceerde handboek van de perfecte moeder anders staat beschreven.

‘Het is zijn vast goedbedoelde adviezen’ zei mijn liefde nog. Dat kan ik beamen, het is vaak bedoeld als advies of als goedbedoelde uiting van zorgen. Maar als het dan een beetje moeilijk uit je mond komt, je vingers gewoon net niet de goeie toetsen weten te raken of je gewoon niet beter weet, tja.

Ik vind er ook wat van

Heel eerlijk, ik vind er soms ook wel wat van. In mijn hoofd dan. Of heel soms in een whatsappje, aangevuld met screenshot naar mijn bestie. Zo keek ik afgelopen week een vlog op Youtube waarin een moeder vertelde dat ze het niet ziet zitten als haar baby met iemand anders in de auto mee gaat. Om vervolgens de baby, op een naar haar inziens veilige manier, te vervoeren in haar eigen auto. Ik vond er iets van. Ik vind er iets van.

Ondertussen zoek ik nog steeds naar een nette manier om die moeder er op te wijzen dat de riempjes van het autostoeltje te los zitten, de bescherming (je weet wel die zwarte dingetjes) ter hoogte van de nek van de baby moeten en de gordel volgens de veiligheidsinstructies moet zijn vastgemaakt. Want één keer hard remmen en die baby wordt gelanceerd. Maar goed, why do I care? Waarom vind ik er iets van? En wanneer is iets een advies en wanneer gewoon ordinaire bemoeienis?

Wees lief voor elkaar

Dus wanneer ben ik gewoon een bezorgde mama en wanneer solliciteer ik direct naar een positie in het bestuur van de moedermaffia? Ik zal het nooit weten, want voor de support drukte ik gewoon  op het duimpje omhoog en plaatste een lieve reactie over het te schattige pakje wat de baby droeg. Want wie liefde zaait, zal liefde oogsten. #DOESLIEF

Ik ben wel benieuwd naar jouw ervaring? Heb je de ‘moedermaffia’ wel eens op je dak gehad? Maak jij je er soms ook schuldig aan, je te bemoeien met de ‘parentskills’ van een ander?

liefs, Anouk

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.