Ik kies bewust: Mijn baby komt niet op social media

Regelmatig confronteren wij onszelf met de tijd die we online doorbrengen. De aandacht die we geven aan sociale media en hoe we ons vergelijken met anderen, door te kijken hoe goed zij het ogenschijnlijk voor elkaar hebben. Maar wat deel jij eigenlijk zelf online? Hoeveel weten anderen van jou en jouw leven? Van jouw kinderen en jouw persoonlijke situatie? En hoe kies je wat je wel en niet deelt?

Online ben ik niet onzichtbaar

Online deel ik veel. Wie mijn naam invoert in Google is voorlopig wel even zoet met sites, blogs, afbeeldingen en video’s. Wie mij volgt op Instagram weet het ook. Op Instagram deel ik mijn leven. Niet alles, maar wel veel. Ik klets heel wat af in mijn stories, vertel over mijn zorgen, mijn successen en deel smakelijke foto’s van eten. Oké, op dit moment doe ik dat wat minder enthousiast dan voor de geboorte van Oscar. Desondanks gaat het kijkje in mijn leven en mijn bezigheden gewoon door. Iets waar ik mij wel bewust van ben. Mijn Instagram-profiel is openbaar, mijn foto’s voorzie ik van mijn naam en pagina’s die ik schrijf die maak ik waar mogelijk SEO-proof. Dat anderen mijn leven dus kunnen inzien, kunnen achterhalen waar ik woon (niet zo ingewikkeld met een KVK registratie), waar ik heb gewerkt en meer van dat soort dingen, dat is mij niet vreemd.

Ik kies bewust, omdat het kan

Wie goed gekeken heeft, is het wellicht ook opgevallen dat er iets wat ik niet deel, namelijk foto’s van Oscar. In ieder geval geen foto’s waar Oscar herkenbaar op staat. Nu is die bos haar die hij al heeft wel heerlijk kenmerkend maar een foto van zijn gezicht is online (nog) niet te vinden. Want hoewel ik verder makkelijk lief en leed deel, kies ik er bewust voor om geen foto’s van mijn kind openbaar te plaatsen. Een gesprek met een vriendin zette mij hier namelijk, een aantal weken voor mij bevalling, over aan het denken. De vraag was ‘waarom zou je het doen?’ De vraag ‘waarom niet’ is makkelijker te beantwoorden, als je het mij vraagt. Omdat het niet hoeft. Het is geen verplichting. Er staat nergens beschreven: Gij zult foto’s van uw pasgeboren baby online tonen. Nee toch?

Het meest zinnige antwoord op de vraag waarom je het wel zou doen wat ik kon bedenken was namelijk ‘omdat het kan’. Ja, hij maakt deel uit van mijn (ons) leven maar ik hoef niet alles wat er in mijn leven gebeurd te delen. Daarnaast kan ik er nog altijd voor kiezen om het op een bepaalde manier te delen. Dat was dan ook de middenweg waar we in dit gesprek op uit kwamen. Wel delen, maar geen gezicht in beeld. Het ventje is namelijk nog zo klein, zo kwetsbaar en vooral zo heerlijk van mij. En hoe trots ik ook ben, dat kan ik ook op andere manier uiten. Maar goed, voor beide is natuurlijk wat te zeggen. Ik ben dan ook wel benieuwd hoe jij daar over denkt. Deel jij foto’s van je kinderen? En dan vooral, ben jij je er van bewust wie deze foto’s allemaal zien?

Een kijkje in mijn leven

Al met al heb ik er nog altijd plezier in om te delen wat mij bezighoudt. Daarom heb ik vorige week mijn vlogcamera weer uit de kast gepakt. Ik had nog wat bezwaren voor mijzelf vooraf. Heb ik wel genoeg tijd en energie om te vloggen? En vroeg mij vooral af wat er op dit moment boeiend is aan mijn leven? Het bestaat uit mezelf en mijn baby verzorgen, wandelingen maken en tja.. dat is het wel zo’n beetje. Maar toch, ook dat is het leven van een perfect imperfecte moeder. En die deel ik graag met jullie, gewoon zoals het is. Met ongekamd haar, zonder mascara en fancy filter en met gemiep over dingen die eigenlijk niet zo boeiend zijn.

Liefs, X Anouk

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.