De oppas

Femke is mama van een dochter en een zoon. Om bij te komen van het drukke gezinsleven is het fijn om af en toe wat tijd voor jezelf te hebben. Of quality time met je partner. Zoals grote mensen dat doen. Een oppas is de oplossing. Een leuke, iets wat onzekere puber die op je kinderen past. En dat terwijl jij je zelf eigenlijk nog een halve puber voelt en alles behalve volwassen.

momspiration mamablog oppas femke

De eerste keer een oppas is best spannend

Onze oudste was haar eerste jaar voorbij en ik had destijds een heel lieve collega, met een heel leuke dochter. We vonden het tijd om een oppas in te schakelen, naast opa’s, oma’s, ooms en tantes. Een puber, op onze bank, die we per uur betaalden. Mijn man (toen nog vriend) en ik wilden een avondje weg. Ik informeerde bij mijn collega wat haar dochter graag dronk (cola!) en of er iets was wat ze lekker vond (M&M’s).

Je kúnt je dus afvragen wie het spannender vond: ik, of die leuke oppas.

Het meisje kwam op onze bank zitten en ik kan me niet eens meer herinneren wat we deden. Wat ik me nog wel heel goed kan herinneren is dat ik me zo voelde als die oppas. Dat ik me nog net zo 15 waande als zij. Het zo-niet-weten-hoe-dan-in-de-grote-wereld. Me nog net zo een meisje voelde. Net als zij. Met als grote verschil natuurlijk dat ik nu aan de andere kant stond: ik was de moeder van het allerliefste, slapende kind daar in dat ledikantje. Niet meer die oppas op de bank aan wie uitgelegd werd hoe de afstandsbediening werkt, en wat te doen als ze wakker zou worden. Ik was niet langer degene die (zoals ik jarenlang deed) op andermans kinderen paste om daar een zakcentje mee te verdienen.

Is dit dan volwassen zijn?

De afgelopen jaren – Minne is ondertussen acht jaar – zaten er heel wat verschillende oppassen op onze bank. De bank verhuisde, er kwam een nieuwe bank, er werd grondig verbouwd en onze kinderen (er kwam ook nog een allerliefste Jonathan bij) bleken niet zo’n fan van oppassen op onze bank, hoe leuk de oppas in kwestie ook was. Ze zien ons, hun papa en mama, gewoon het allerliefste thuis.

Wat bleef was datzelfde gevoel, al die jaren: ik voelde me dat meisje, op die bank. Ik kon me alle puber- en studentensores levendig voorstellen. Om dan elke keer opnieuw tot de (best wel schokkende) ontdekking te komen: er zit een groot verschil tussen haar en mij. Ik ben wat ouder. Ik studeer niet meer en hoef al heel lang geen huiswerk meer te maken. Mijn leven is best wel ‘grote-menserig’, inclusief baan, huishouden, echtelijke ruzies, schoolkeuzes voor de kinderen en opvoedkwesties. Dat besef verbaasde me elke keer opnieuw: ik ben niet meer dat meisje op de bank, ook al voel ik me dus wel zo. Wellicht waren het mijn eigen jaren van oppassen die me zo met ‘de oppas’ deden identificeren, misschien was het een scheef zelfbeeld, misschien een rare kwestie gevoel versus verstand. Who knows.

Wat bleef was datzelfde gevoel, al die jaren: ik voelde me dat meisje, op die bank.

Kleine meisjes worden toch groot

Tot afgelopen winter. Een hele reeks aan gebeurtenissen (waaronder de aankoop van ons huis, het afsluiten van een eerste hypotheek, een fikse verbouwing, twijfels over mijn baan en wat ingewikkelde persoonlijke issues) – maakte dat ik me heel moe en heel klein voelde. Verder terug dan die oppas daar op de bank.

Terug naar het schoolplein waar ik een jaar of 11 was, of misschien nog wel eerder. Maar, ik kwam ook tot de louterende ontdekking dat ik náást dat meisje van toen kon gaan staan – als mijn volwassen Zelf. Dat ik dat meisje van toen niet meer ben. Dat geen van mijn angsten bewaarheid is geworden en ik steeds meer mezelf kon zijn. Dat de onzekerheden van toen niet meer actueel zijn, laatst staan dat onzekerheid de boventoon voert. Juist niet. Dat besef was nieuw. En hoewel dat meisje ergens in mij zit – ik niet klein meer bén. Dat is geweest, dat is oud.

Ik ben niet meer ‘dat meisje’, de oppas, die (onzekere) puber. Dus.

Toen we laatst toch weer een oppas inschakelden voelde ik voor het eerst iets anders; ik ben niet meer dat meisje op de bank. Ik ben niet meer zoals die oppas. Ik ben de mama van de allerliefste kinderen en niet meer klein. Ik vereenzelvig me niet meer met meisjes van 15, of 11, of 23. Ik vereenzelvig me met mijn volwassen spiegelbeeld en de keuzes die dat reflecteert. Ik moest 35 worden om me geen meisje meer te voelen. En dat was nieuw. En heel fijn.

2 Comments

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.