Ik ben gefrustreerd. Maar vooral verdrietig.

Ik ben gefrustreerd. Stampvoetend gefrustreerd. Ik heb een rondje door de kamer gemarcheerd en geprobeerd mijn emoties fysiek de vrije loop te laten, maar het heeft me niet meer opgeleverd dan een berg met zand door mijn gehele woonkamer. En de verbaasde blikken van mijn kinderen niet te vergeten. “Sorry jongens, dit moest er even uit.” Terwijl ik het probeer uit te leggen wat er in mij omgaat, concludeer ik dat ik schijnbaar gisteren toch niet goed genoeg mijn schoenen heb uitgeklopt na een rondje strand. Ook dat nog. Terwijl het maar pietepeuterige zandkorrels zijn, waren ze te groot om te voorkomen dat mijn spreekwoordelijk emmer zou overlopen. Mijn emmer is grotendeels gevuld met frustratie over de gevolgen van het ziekmakende virus wat de wereld over gaat.

De wereld is ziek en de gevolgen zijn enorm. En één gevolg specifiek raakt mij in mijn hart. Ik mag van geluk spreken dat mijn gezin en mijn dierbaren nog gezond overeind staan en herhaal dat dagelijks. Toch voelt het alsof mij iets is overkomen en niet voorkomen had kunnen worden. De gevolgen van Corona raakt ook mij. En daarom ben ik gefrustreerd. Misschien wel voornamelijk heel verdrietig. En ook een beetje boos. Op niemand.

Rouw, verdriet en nog meer emoties

Corona maakt meer stuk dan ons lief is en zorgt voor heel veel (verschillende) emoties bij velen. Er zijn mensen die lijden, er zijn mensen die rouwen. Er is verdriet. Vreselijk, dat vooropgesteld. Er zijn mensen die zich niet aan de maatregelen houden, vreselijk 2.0. Maar er is ook rouw en verdriet zonder overledenen of slachtoffers. Rouw en verdriet om dat wat Corona heeft veroorzaakt en in mijn specifieke geval heeft afgeblazen. Het begon met onze in mei geplande vakantie naar Griekenland. Vorig jaar geboekt, maanden naar uitgekeken en met één woord verprutst: geannuleerd. Niet meer dan begrijpelijk en tja, shit happens. Een avondje balen en door. Want: gezondheid op nummer één. De reisvouchers zijn nog lange tijd geldig en dit luxeprobleem kan ik snel relativeren. Griekenland 2020 wordt gewoon Curaçao 2021. Kan ik nog even sparen om deze droom te gaan realiseren.

Ik was er al bang voor

Maar één ding waar ik al bang voor was, waarvoor ik eigenlijk Corona met een vingerknip voor één week had willen laten verdwijnen uit deze bizarre wereld, was een voornemen die emotioneel zoveel meer betekende dan alleen de beklimming zelf: Alpe d’HuZes. Die 21 bochten, 13,8 kilometer, 1061 hoogtemeters met een maximaal stijgingspercentage van 14 procent waren mijn doel voor juni dit jaar. Met mijn peettante (en andere familieleden) aan mijn zijde. Maar dit jaar gaat dat niet gebeuren. Door het Coronavirus vindt de volgende editie van Alpe d’HuZes pas in juni 2021 plaats.

Het was bijna zover

Voor wie Alpe d’HuZes niet kent: Alpe d’HuZes is een jaarlijks terugkerend evenement waarbij deelnemers fietsend, hardlopen of wandelend maximaal zes keer op één dag de legendarische Alpe d’Huez beklimmen. Mijn plan was om de Alpe twee keer wandelend te beklimmen, samen met mijn tante, haar gezin en andere familieleden en vrienden. Dit met als doel om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker en naar verbetering van de kwaliteit van leven van mensen met kanker. Geld wat hard nodig is. In een eerdere blog schreef ik meer over mijn motivatie en intentie.
Het had zo mooi kunnen zijn. Ik had mijn streefbedrag in juni willen doneren aan KWF Kankerbestrijding. Ik had zo graag bovenop die berg willen staan. Het leven willen vieren. Met mijn peettante die ernstig ziek is en net een lastige periode achter de rug heeft. Gedachten dat ze juni 2020 misschien wel niet zou gaan redden heb ik afgelopen maanden heel ver weg gestopt. So far spreek ik mijn tante nog dagelijks en gaat het best redelijk goed met haar. Onze beklimming samen leek werkelijkheid te worden. Ze trainde meer dan ik, zowel qua frequentie als qua kilometers. Haar vele acties om geld in te zamelen hebben voor een enorm hoog bedrag gezorgd. Fanatiek in het kwadraat die tante van mij. Mijn acties die ik komende maanden wilde gaan opzetten en uitvoeren had ik uitgebreid besproken met haar. We waren er bijna klaar voor. 

Onze inzet stopt niet

Toen ik mij in november 2019 inschreef voor de Alpe d’HuZes had niemand voor mogelijk gehouden dat dit evenement wel eens niet door kon gaan. Maar zoals mijn tante is, wist ze hier ook een fijne draai aan te geven: “De beklimming zelf mag dan wel niet doorgaan dit jaar, de weg er naar toe is ook al mooi en die duurt nu gewoon wat langer. Dit is overmacht. Gezondheid gaat voorop.” Natuurlijk deel ik deze mening met haar. Misschien wel juist nu, juist nu onze gezondheid en ons welbevinden zo in opspraak is, wil ik wat betekenen. Juist nu is het belangrijk om mijn steentje bij te dragen voor de kwetsbaren in onze samenleving. Want kanker slaat in als een bom. Ook tijdens ons wereldwijde Corona-probleem.

Ik voel mij machteloos

Denkend aan een moeder die weet dat ze haar kinderen niet verder zal zien opgroeien, breekt mijn hart. Als moeder van twee prachtige zonen maakt het me intens verdrietig dat dit helaas voor veel gezinnen de dagelijkse realiteit is. En deze vreselijk realiteit wordt niet stopgezet zoals de rest van de wereld op de pauzeknop wordt gedrukt tijdens deze crisis en stil lijkt te staan. Ik zie het in mijn eigen omgeving: jonge moeders die vechten voor hun leven, vaders van de school waar ik werk die zijn overleden en soms ook heel jonge kinderen die te dealen hebben met deze ongelofelijk nare ziekte. Dit alles geeft mij vaak een machteloos gevoel. En dat machteloze gevoel is voor even groter dan ooit nu de dag waar wij zo naar uit hebben gekeken is verplaatst naar volgend jaar.
Bij het beklimmen van de Alpe d’Huez wilde ik de gezinnen die getroffen zijn door kanker in mijn gedachten meenemen naar de top, met in het speciaal alle jonge én oudere kinderen die hun ouders moeten missen. Als moeder van Levi en Mick wil ik niets liever dan oud worden met mijn gezin en ik gun dat elke vader en moeder. In goede en in slechte tijden.

Opgeven is geen optie

Het voelt zo tegenstrijdig. Kan ik gefrustreerd zijn over iets wat overmacht is? Met positiviteit zou ik veel meer bereiken, nietwaar? Ik vind zelf dat dit gevoel er eigenijk niet mag zijn. Wie ben ik om mij druk te maken terwijl er vele mensen liggen te vechten voor hun leven? Waarom lukt het me niet om mijn frustratie direct om te zetten naar daadkracht? Onder deze frustratie ligt een verdriet waar nog geen gehoor aan is gegeven. Uit ervaring weet ik dat het negeren van emoties alleen maar meer ellende oplevert. Mijn verdriet mag er zijn. Mijn verdriet is oké. Deze emotie zwakt wel weer af, nadat ik deze even goed gevoeld heb en mijn opgekropte tranen de vrije loop heb gelaten. 

Positiviteit willen uitstralen betekent niet dat je altijd maar vrolijk en opgewekt moet zijn. Het gaat erom dat je ook op moeilijke dagen (waarop de frustratie en verdriet lijkt te overheersen) weet dat er andere, betere tijden komen. Op naar juni 2021. Een extra jaar om nog meer mensen te vertellen over mijn geweldige tante en geld in te zamelen voor het KWF. Want opgeven is geen optie. Nog 430 nachtjes slapen tot de dag van de beklimming. Ik heb er nu al zin in. 

Liefs, Marjolijn

Wil je mij helpen naar de top? Elke euro telt. Doneren kan via mijn actiepagina. Ik ben jullie dankbaar voor jullie donaties.

De foto is gemaakt door Photosessions by Shirley Schreuder.

2 Comments

  1. Agnes Bol

    Hoi Marjolijn, ik hoorde deze week het bericht dat Alpe d’HuZes niet door zou gaan. Toen moest ik direct aan jou en je familie denken. Wat balen zeg! Maar je eindigt gelukkig weer positief! En dát is het enige wat we allemaal kunnen doen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.