Buiten is het altijd beter

Buiten is het altijd beter. Sowieso. Niet alleen op zonovergoten dagen, maar ook in de storm of druilerige regen. Laarzen of comfortabele sneakers aan en gaan! Als je daarna met blosjes op je wangen binnen komt, ben je blij dat je buiten geweest bent. Kinderen volgen jouw voorbeeld, ook daarin.

Zelf ben ik zo opgevoed. Mijn ouders namen ons mee uit wandelen. Punt. Als het regende deed je een regenpak aan. Ik wil mijn kinderen leren dat weer gewoon weer is. Niet goed of slecht. Als het regent, vertel ik hen dat het goed is voor de planten. Dat ze kunnen springen in de plassen. Die regen, daar groeien de planten van. Die laarzen kunnen tegen water. Die kleren kunnen in de was.

Een echt buitenmens, dat ben ik!

Ik zie mijzelf wel als buitenmens. Buiten voel ik dat ik leef. Ik verwonder mij over alles wat gecreëerd is. Wat jij? Eens? Of ben je een ´alleen bij mooi weer´ buitenmens? Dat kan natuurlijk ook en daar is niets mis mee. Misschien beschouw je jezelf meer als huismu(t)s en blijf je liever binnen?

Heel bewust de natuurpracht aanschouwen, frisse lucht opsnuiven, jouw kinderen zien spelen; het kan zo helend zijn. Ik houd er van.

Voor mij geldt: ik wil veel de natuur in trekken en de jongens de kans geven te ravotten. Ik hoop dat ze daar met plezier aan terug denken als ze later groot zijn. Terwijl zij ravotten, ravot ik mee en ervaar ik tegelijkertijd een ontspanmoment voor mezelf. Ken je dat? Even loskomen van alles wat op je wacht. Even weg van alle drukte en de stroom van berichten op je telefoon. Heel bewust de natuurpracht aanschouwen, frisse lucht opsnuiven, jouw kinderen zien spelen; het kan zo helend zijn. Ik houd er van.

Buiten geeft ruimte

Daarbij komt dat de jongens elkaar thuis op momenten niet zo goed trekken. Periodes gaat het fantastisch, (gelukkig zitten we momenteel in zo een fijne, ontspannen fase) maar er zijn ook tijden dat het minder makkelijk gaat. Dan ben ik net een politieagente en ben ik om 09:00 uur in de ochtend al moe van het geven van ´waarschuwingen´. Het beste medicijn op zulke momenten: de deur achter ons dicht trekken en naar buiten gaan. Buiten verdwijnen die buien vaak als sneeuw voor de zon. Buiten ervaren zij ruimte en ik ook.

Even niet vanzelfsprekend

Nu, in deze corona-tijden is echter alles anders. Naar buiten gaan is niet meer vanzelfsprekend. Sommige gezinnen zitten thuis in quarantaine. Er zijn zoveel mensen die liggen te vechten voor hun leven. Zoveel zorgmedewerkers die alle zeilen bij zetten. Bij deze feiten lijkt niet naar buiten kunnen helemaal niet zo erg. Mijn hart gaat uit naar de mensen die lijden. Als ik er lang bij stil sta moet ik huilen.

Wij kunnen op dit moment niet zomaar naar de speeltuin. De vakantie op Ibiza die ik samen met mijn zusje zou beleven, gaat niet door. Nu niet, die tijd gaat wel weer komen. Echt, lieve jij, ook ik ben soms angstig, maar over het algemeen probeer ik de moed er in te houden. In basis heb ik het vertrouwen. Het komt allemaal weer. Wellicht té optimistisch….maar kijk eens uit het raam. De lente lonkt. Alles in de natuur gaat gewoon door. De zon komt elke morgen op en de vogels zingen hun voorjaarsliedjes. Laten we elkaar daar steeds aan helpen herinneren. Het komt goed, uiteindelijk.

De rijkdom van vrijheid

In deze bizarre tijd kan je niet zo maar even naar het strand (de foto bij deze blog is dan ook van een tijd geleden) of een bos. Ik voel mij zo bevoorrecht dat we dat ´normaliter´ wel gewoon kunnen en realiseer mij maar al te vaak wat een mazzelaars we zijn. Dit besef had ik ook voordat het verschrikkelijke virus de wereld over leek te nemen. Leven met de vrijheid te kunnen gaan waar je wenst te gaan, is een onwijze rijkdom. Een groot goed. Dat is het volgende wat ik mijn kinderen wil meegeven. Dat ze dankbaar mogen zijn. Voor alles. Voor de grote en kleine dingen. Voor vrijheid. Dat ze het leven zoals het is niet als vanzelfsprekend nemen.

Ik ga nu niet naar het bos en ook niet naar het strand. Ik beperk mij tot een rondje door de wijk (op een rustig moment) en verder tot ons huis en de tuin. Dit omdat ik de regels serieus wil nemen en met een kwetsbare doelgroep werk. Voor die tuin ben ik zo dankbaar. Ik dacht er de afgelopen dagen vaak over na wat ik gedaan zou hebben als ik geen tuin had, maar ergens in een flat zou wonen.

Wat zou ik doen als ik niet naar buiten kon?

Dan zou ik, als het even kon, op het balkon gaan zitten en mijn huid voeden met zonnestralen. Dan zou ik met mijn gezin lunchen op het balkon. Of bij gebrek aan ruimte, mijn kinderen op mijn schoot trekken en op het balkonnetje boekjes voorlezen. Onze ogen de kost geven en kijken naar de bomen (voor zover mogelijk). Onze oren gebruiken en luisteren naar de geluiden. Zou ik geen balkon hebben, dan zou ik voor het open raam gaan zitten, denk ik. Een mens heeft licht en lucht nodig. Tekeningen maken van bomen en bloemen. Misschien zou ik wel naar Planet Earth gaan kijken, om te blijven beseffen dat er iets groters is dan het coronavirus. Dat de aarde zo oud is. Dat de natuur ondanks alles toch door gaat. Dat er iets is wat groter is dan wij. Altijd.

Lieve mama, hoe je het ook doet, laten we respect hebben voor elkaar, de aarde en alles wat leeft. Ik wens je veel groen. Nu en later. Ik wens je veel hoop. En als alles achter de rug is, wens ik je te zien. Opgelucht, dankbaar en gezond. In het bos of op het strand. Zwaai dan even naar mij, dan zwaai ik zeker terug.

Liefs, Debbie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.