Een dag uit het leven van een stelletje gekkies

Mijn gezin… vergeleken bij andere gezinnen is het helemaal niet zo groot, bijzonder of afwijkend en toch kan ik oprecht zeggen dat het bij ons een huishouden is van Jan Steen. Of misschien zou ik in 2020 moeten zeggen: een huishouden van Martien Meiland. Zet 2 ADHD’ers, een workaholic, een blinde bejaarde dwerghamster en een weeskitten bij elkaar, voeg daar een gebruiksaanwijzing zo dik als een gemiddelde bijbel aan toe, en je hebt zo ongeveer een idee.

Voor degenen die hier geen idee bij hebben; ik neem jullie even mee op een gemiddelde dag in Corona quarantaine. Om half vijf word ik voor de eerste keer gewekt door onze weeskitten met verlatingsangst. Dat begint met krabben en mauwen aan de deur (4.30 uur), vervolgt zich met bij me liggen (5.00 uur), luidruchtig op haar start sabbelen (5.30 uur), zien dat ik weer in slaap dreig te vallen (5.35 uur), kleine tikjes tegen mijn arm geven (5.45 uur), zien dat dat niet werkt en overgaan tot op mijn hoofd liggen (5.50 uur), mijn haar likken (5.55 uur) om tenslotte vanaf mijn hoofd in 1 rechte lijn naar mijn voeten te springen en in mijn tenen te bijten (6.00 uur). Het is 6.05 uur als ik ingelogd, met koffie en in pyjama, achter mijn computer zit.

Workaholic op volle toeren

Het zal je misschien niet verbazen maar ik speel met verve de rol van workaholic in dit verhaal. In drukke tijden waarin andere mensen het kennelijk nodig vinden hun medemens om te leggen, zijn weken van 50-60 uur geen uitzondering. En als ik wakker ben, dan sta ik áán. Mijn hoofd gaat op volle toeren en gaat pas weer uit als ik naar bed ga. Ik heb daarom geen wekker staan voor mezelf, maar om me eraan te herinneren mijn gezin op tijd wakker te maken.

Ondanks dat beide mannen ADHD hebben is van enige activiteit in de morgen nauwelijks iets te merken. Laat staan hyperactiviteit. Om 7.25 uur roep ik hen de eerste keer. Dat gaat warm en liefdevol met knuffels en kusjes en met de belofte van zelfgemaakte pancakes en aardbeien. Om 7.35 uur roep ik voor de tweede keer. Deze keer is de belofte een beschuitje met aardbeien, omdat ik inmiddels geen tijd meer heb om pancakes te bakken. Om 7.55 uur sta ik inmiddels licht hysterisch op hun deuren te kloppen met in mijn ene hand een voorverpakte ontbijtkoek en in mijn andere hand mijn werktelefoon omdat ik eigenlijk het liefst al klaar had willen zitten om deel te nemen aan de eerste ochtendmeeting.

ik hier altíjd alles alleen moet doen

Ik roep nog 3x dat de kleine man niet moet vergeten om een schone onderbroek aan te doen (jongens van 11!!! Zucht…) en ik loop luid stampend en mopperend tegen de grote man te verkondigen dat “ik hier altíjd alles alleen moet doen”, waarop grote man me de mond snoert met mijn 4e kopje koffie nog voor 8.00 uur.

De Meilandjes zijn er niets bij

Zo kan ik nog 4 blogs vullen met de rest van onze thuis-werk-school-videoconference-beeldbellen-met drukke mensen en drukke beesten op de achtergrond- terwijl ik ondertussen redactiesommen en spelling uitleg – dagen tijdens Corona quarantaine tijd. Je zou er een reality show van kunnen maken waar de Meilandjes een puntje aan kunnen zuigen, waarbij we ons allemaal gedurende de dag schuldig maken aan de volgende uitspraken: “wat een gezeik”, “waarom moet dit?”, “heb ik dit?”, “misschien moet ik hier maar gewoon mee stoppen”, “O wacht, wat goooooeeedddd”, “nee ík mag nu bellen op de slaapkamer”, “ik word gék” (die laatste steevast beantwoord met een “dat ben je al… gek!”)

We zijn een stelletje gekkies en ik hou er van

En toch… Mijn familie houdt van mij, met al mijn gekke trekjes. En ondanks hun eigen malligheden ben ik ook dol op hen. En is dat niet precies wat (gezins)liefde is? Elkaar liefdevol achter het behang willen plakken om er aan het einde van de dag achter te komen dat er niemand anders is met wie je samen in quarantaine zou willen zitten? Want we zijn wel een stelletje gekkies, maar het zijn wel míjn stelletje gekkies.

Liefs Chantal

Meer lezen van Chantal? Je vindt haar blogs hier

foto: Anouk Boetzer Fotografie

3 Comments

    1. Esther

      Hihi. En het word alleen nog maar weer beter. Straks gaat dat jongste gekkie voor de helft van de tijd naar school en de andere hekft, mag hij weer thuis, zonder hulp van school, zijn school werk gaan maken. Jiiiiippppppiiiieeee!🙈
      Sterkte😍

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.