een ODE aan mijn superhelden.

Hij ligt bij het raam, onbereikbaar voor familie achter het glas.  

HR driemaal plus. ‘Beter kan ik niet krijgen’ zei hij en we lachten.

Nu ligt hij stil en ademt. In en uit.

Twaalf halen per minuut.

Elf.

Tien.

Nog minder.

Alleen onze handen met handschoen, alleen onze ogen achter de spatmaskers.

Ik tel mee: in en uit en in en uit en in, uit. Een traan over onze wangen.

Het is de laatste weken dagelijkse kost geworden. Patienten die overlijden, patienten die hun laatste adem uitblazen zonder familie aan hun zijde. Enkel wij, de zorgmedewerkers. Wij, die verstopt zitten in een isolatiepak, enkel onze ogen zichtbaar door het spatmasker.

Lieve collega’s, deze brief is voor jullie.

Een paar weken geleden werd er in heel Nederland om 20.00 uur uitgebreid geklapt. We kregen er niks van mee. De avonddienst was nog nooit zo druk geweest.

Alle bedden bezet. Een samengesteld team uit 3 ziekenhuizen. Oud zorgmedewerkers die de handen weer uit de mouwen steken. Die hun baan in de financiele wereld, marketing en horeca even aan de kant hebben gezet om de tekorten op te vullen. Rennen, vliegen, twintig patiënten, te weinig personeel.

Sinds een aantal weken staat de zorg in het middelpunt van de aandacht. Zijn we ineens de pijlers van de maatschappij. De cadeautjes blijven binnenstromen, de lovende woorden op social media, de kranten noemen ons superhelden. En wij? Wij doen gewoon ons werk.

Toch ook van mij een ode aan jullie. Meer als ooit tevoren zijn wij op elkaar aangewezen. De afdeling op is de afdeling niet meer af voor de rest van de dienst. De moeilijke momenten, de tranen, de frustraties, de boosheid en het onbegrip.. alles delen wij met elkaar. Onder die zogenaamde superman capes zitten gewone mensen. Mama’s van een groot gezin, zwangere vrouwen, papa’s, opa’s, ooms en tantes.

Dankjulliewel voor de opbeurende woorden, als ik het even niet meer zie zitten.

Dankjulliewel voor de schouder, het luisterend oor.

Dankjulliewel voor het veilige gevoel dat jullie mij geven in de frontlinie.

Dankjulliewel dat ervoor gezorgd wordt dat er niemand alleen zijn laatste adem moet uitblazen.

Dankjulliewel voor de grapjes om de dienst op zijn tijd ook wat luchtiger te maken.

Dankjulliewel.

Liefs, Milou

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.