momspiration mamablog ochtend start van de dag

Hoe ben jij deze ochtend gestart?

Maandag 8 juni: voor veel schoolkinderen en ouders begint ‘het echte leven’ weer, voor zover dat kan binnen het ‘nieuwe normaal’. Gehele schooldagen staan in de planning (ouders doen een vreugdedansje), de lunchtrommels worden weer gevuld en de wekkers gingen vanochtend weer (te vroeg) af. Zo ook bij ons. Om 05.50 uur stapte vriendlief uit bed om na het weekend weer aan een nieuwe werkweek te beginnen. Mijn wekker zou om 06.00 uur haar alarm laten horen en dus kon ik mij nog heerlijk even 10 minuten omdraaien. Maar – zoals het leven van een moeder gaat – verliep dat iets anders…

“STOMMERD!”, was het eerste wat ik vanochtend naar me toe geschreeuwd kreeg. De volgende “STOMMERD!” volgde al zeer snel en laten we het maar niet over nummer 3, 4 en 5 hebben die de buren ongetwijfeld ook gehoord moeten hebben. Er was iemand in huis die mij even als pispaal gebruikte. Zó attent van hem. En dat om 05.55 uur. Ook goedemorgen. Als ik niet in bed had gelegen had ik een vreugdedansje gedaan. Een schreeuwend kind verbruikt bij mij een grote portie geduld. Een schreeuwend kind om 05.55 uur ’s ochtends verbruikt bij mij zo goed als al mijn geduld. Ik voelde het al borrelen in mijn buik en mijn ademhaling versnelde. Ik kan hier niet tegen. Simple as that.

Als ik mijn mond open had gedaan, had ik kunnen grommen. Grommen als beer. Grommen als een beer die uit haar winterslaap gehaald werd (hoe ik ooit – voordat ik kinderen kreeg – een ochtendmens ben geweest, is ongeveer de grootste vraag die ik je niet kan beantwoorden).
Het is zo makkelijk om te vervallen in oud grommende beren-gedrag en met oud gedrag bedoel ik dat ik afgelopen maanden niet zo heel leuk heb gereageerd op dit soort taferelen. Iets met weinig geduld en een kort lontje. En daar ben ik niet trots op. Daarbij lost het niets op. Maar het is zó makkelijk…. Ik wil eigenlijk ook reageren in volle emotie en het liefst zou ik dan iets schreeuwend terug roepen als ik om 05.55 uur “STOMMERD!” naar mijn hoofd geschreeuwd krijg. Maar het lost niet op en het voelt verre van fijn.

Ik kan dit veranderen

Hoe, wat, wanneer, waarom of waardoor weet ik niet meer, maar in een nanoseconde besefte ik mij (nog enigszins slapend): ik kan dit veranderen. Ik heb een keuze hoe ik reageer, hoe ik mijn dag begin en hoe dit gaat aflopen.
Maar welke keuze maak ik? Echt heel veel tijd om na te denken had ik niet want ondertussen was de baby (die geen baby meer is) ook wakker. En twee blèrende kinderen voor dag en dauw gaat mij boven de pet.
Wanneer mijn psycholoog begint over verandering van benadering, krijg ik de kriebels. Het voelt soms zó niet natuurlijk om er op een andere (positieve, dankbare) manier naar te kijken. Ik zit vastgeroest in een bepaald denkpatroon met een (negatieve) beleving. Maar wat heb ik te verliezen? Ik weet dat terug schreeuwen niet gaat helpen en Levi iets anders nodig heeft.

Een positieve benadering

Ik werd nieuwsgierig: wat zou het onderliggende van de stommerd zijn? Is hij nog moe? Ziet hij op tegen de eerste hele schooldag na drie maanden een ander ritme? Vindt hij het vervelend dat hij nog niet naar beneden mag?

“Goedemorgen lieverd, ik hoor dat je al wakker bent. Buddy staat nog niet op het zonnetje dus het is nog geen tijd om naar beneden te komen. Je mag wel even je boek gaan lezen”.

Ik was best een beetje heel erg enorm trots op mezelf. Want het lukte de grommende beer om lief te reageren. Gefaked als wat, maar dat geeft niet. Het lukte mij om te kiezen voor een positieve benadering (heb ik nu een sticker verdiend?).

“Maar mamma, ik ben echt heel erg bang. En al mijn knuffels zijn op de grond gevallen”.

Hopla, de oorzaak boven water (en dat in één keer – wat een geluk op deze maandagmorgen). In real life duurde het iets langer dan dat nu lijkt: ik liep ik naar boven, ik deed zijn nachtlampje aan en hadden we nog een korte conversatie. Met een stuk minder volume gelukkig.
Deze grote kleine stoere meneer is bang in het donker en zonder zijn knuffels is hij een held op sokken. Zo groot en toch nog zo klein. Ruim 8 jaar maar slapend met zijn vaste ‘Nijnie’ en nog vele andere diersoorten. Met zijn zoutlamp aan als nachtlampje en zijn knuffels weer veilig naast hem, heeft hij nog ruim een kwartier gelezen in zijn boek. De rust was wedergekeerd.

Ik had een keuze gemaakt en dit pakte goed uit. Het lukte me om rustig te blijven, oprecht en lief te reageren en ondertussen hield ik mij ook nog aan de gemaakte afspraken. Soms is die positieve keuze zo gek nog niet.

De rest van de week

En nu – deze blog typend – met een kopje thee en het restje van mijn ontbijt binnen handbereik, heb ik besloten deze goede start van de ochtend eens voort te zetten. Ik kan er weerstand tegen hebben maar ik kan het ook ‘gewoon’ proberen. Ik ga me voorbereiden op deze week. En weet je, ik heb er zin in. Ik heb zin in deze week (en ik probeer erbij te lachen). Gisteravond toen ik door mijn agenda ging, dacht ik daar anders over. Er staan deze week best wat pittige afspraken op het programma die niet heel fijn aanvoelen. Maar ik probeer te kiezen voor een positieve benadering met fijne gedachtes. Want de verplichtingen an sich kan ik niet veranderen, maar de bril die ik op heb kan ik wél veranderen. Misschien in het begin nog niet oprecht, maar dat komt wel. Hopelijk.

Vandaag is het me gelukt. Dan kan ik het morgen ook. En anders overmorgen of die dag erna. Keep on trying, Mar.

Hoe ben jij gestart vanochtend?  Ik vind het leuk om te horen! Wie weet zijn er nog wel meer grommende beren onder ons?

Een lieve grom, Marjolijn

Lees ook: Wanneer doe je het goed?

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.