Hoe (veer)krachtig ben jij?

Het gaat er niet om hoe vaak je valt, het gaat erom hoe vaak je weer opstaat. Letterlijk soms. We leven in een wereld, waarin we alles zoveel mogelijk willen regisseren en waarin alles wat afwijkt van normaal (maar ja, wat is normaal?) gezien wordt als niet oké. Dat begint al bij het consultatiebureau. Want daar is de curve heilig en schieten we massaal in paniek als de baby daarvan afwijkt. Dan is er iets niet normaal.

Doe eens even normaal

Na die curves komt de meetlat van de basisschool. Het stempeltjes uitdelen. Gaan onze kinderen aan medicatie als ze rondstuiteren, krijgen ze het stempel dat ze hoogsensitief en hoogbegaafd zijn en hebben ze allerlei soorten van extra begeleiding nodig want ieder kind is zo speciaal. Natuurlijk weet ik dat er écht kinderen zijn die dit nodig hebben en bij er écht iets aan de hand is, maar ik ben er ook van overtuigd dat er heel veel kinderen zijn die helemaal prima zouden functioneren zonder. Maar ja, misschien zijn ze dan niet helemaal normaal. En we willen graag dat onze kinderen normaal zijn, om ze te beschermen. Tegen de grote boze buitenwereld. Zodat ze zo ver mogelijk kunnen komen en zoveel mogelijk kunnen bereiken. Zo gelukkig mogelijk kunnen zijn.

Omgaan met tegenslag?

Maar van het beschermen van onze kinderen tegen alles en iedereen leren ze niets. Ja, dat wij het altijd voor ze oplossen. Het is niet voor niets dat de burn-out rate onder jongeren hoger is dan ooit. Ze hebben namelijk niet geleerd hoe ze om moeten gaan met tegenslag. Want je hoeft je huis niet vol te plakken met bubbeltjesplastic. Je hoeft ze niet weg te houden van mensen die anders zijn. Alles voor ze oplossen is ook niet nodig. Wij trekken hier thuis bijvoorbeeld de grens bij wat echt gevaarlijk is. Stopcontacten zijn voorzien van een beschermplaatje, het kastje met de vaatwastabletten heeft een kindersluiting en that’s it. Ontdek vooral de wereld. Ook wat er niet kan. Want met vallen en opstaan leer je. Letterlijk soms.

Zonder oordeel is heel normaal

Ik geniet ervan als mijn zoontje van 4 een gesprek heeft met een dakloze man en hem het hemd van het lijf vraagt. Waar slaap je dan? Waarom werk je niet? Allemaal vragen waar die man gewoon rustig antwoord op gaf omdat er geen oordeel op zat, alleen maar interesse. Als je 4 bent, vind je daar namelijk nog niets van. En als je er al iets van vindt is het omdat je geleerd hebt van papa en mama dat het niet normaal is (maar ja, wat is normaal?). Ik wil mijn kind vooral leren dat iedereen er mag zijn en dat iedereen ertoe doet. Dat we allemaal van waarde zijn. Ongeacht onze afkomst en de dingen die op ons pad komen.

“Je hoeft het niet alleen te doen, maar je moet het wel zelf doen.”

De reden dat ik me hier misschien zo druk om kan maken ligt in mijn eigen jeugd. De manier waarop ik zelf ben opgegroeid. Want ik was niet normaal. Ik was anders. Ik heb namelijk chronische hoofdpijn en nekpijn overgehouden van een ongeluk met een paard. En zonder in allerlei niet relevante details te treden, ik heb elke dag pijn. Altijd. Dus vanaf dat moment was ik niet normaal meer, en was er iets mis met mij. Artsen, decanen, studiebegeleiders, iedereen bevestigde iedere keer dat ik niet normaal was.

Is er iets mis met mij?

Dat ik later toch nooit kon werken. Dat ik me beter af kon laten keuren. Dat soort – ongetwijfeld goedbedoelde – adviezen. Maar door dit soort dingen te zeggen tegen een meisje terwijl ze opgroeit (ik was 11 toen ik het ongeluk kreeg), wordt iemand gevormd. Het doet iets met je eigenwaarde. Ik heb heel lang gedacht, nee echt geloofd en gevoeld, dat ik minder was dan anderen. Dat er echt iets mis met mij was. Ik ben ervan overtuigd dat je in dat soort situaties bewust of onbewust een keuze maakt. Word je slachtoffer, of word je een vechter. Blijf je liggen of sta je op en ga je door. Ik ging door. Ik ben een vechter geworden.

Ga mij vooral niet vertellen dat iets niet kan. Ik weet namelijk dat alles kan. Als je maar bereid bent om ervoor te vechten. En precies dat wil ik mijn kind meegeven. De wereld ligt aan je voeten. Jij bent degene die de keuzes maakt. En natuurlijk mag je om hulp vragen! Sterker nog, om hulp vragen is enorm krachtig. Maar in the end, ben jij wel zelf degene die het moet doen.

Wat is nou eigenlijk normaal?

Onze maatschappij maakt ons dit echter niet altijd makkelijk. I know… Artsen schrijven de medicatie veel te snel voor. Het consultatiebureau praat jonge moeders vanaf de eerste controle al iets aan. We hebben het over laagopgeleid als ons kind niet naar de HBO of Universiteit kan. Op mensen die met hun handen werken wordt vaak neergekeken en ze verdienen minder dan iemand met een of andere onzin-studie die eigenlijk niks geleerd heeft. Ze zijn niet normaal. Ik denk dat het anders zit.

Volgens mij is onze maatschappij niet normaal. Het hokjesdenken viert hoogtij en we kijken niet meer naar de mens. Zo wordt het ons makkelijker gemaakt om slachtoffer te zijn, dan om een vechter te worden. Die slachtofferrol begrijpen we namelijk: druk – Ritalin, ongeluk – afkeuren die handel, geen HBO – laagopgeleid. Maar er is zoveel meer dan zwart en wit.

Want iedereen is waardevol en iedereen heeft waarde.

De wereld kent zoveel prachtige kleuren. Je bent niet geschikt of ongeschikt (om maar eens met de woorden van defensie – onze eigen overheid te praten). Je bent jezelf. In welke verschijningsvorm dan ook. En dat is prachtig en krachtig. Want iedereen is waardevol en iedereen heeft waarde. Als je maar bereid bent om te zien hoe veerkrachtig je bent.

Liefs, Leila

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.