Sterk of stoerdoenerij?

Oké, heel eerlijk. Ik heb best een ietsiepietsie beetje stoer zitten doen na mijn twee bevallingen. Na de eerste (een thuis bevalling), plofte ik nét iets te enthousiast op de bank, een paar uur na de geboorte van mijn zoontje. Oef, ow ja, ik was gehecht, even vergeten. De bevalling was heel mooi alsook intens. Ik voelde mij in de eerste uren daarna werkelijk als superwoman, inclusief wapperende cape.

Onze oudste zoon werd in de avond geboren. Vol van de adrenaline heb ik vervolgens de hele nacht naar mijn pasgeboren baby liggen kijken. Straal verliefd, zo sterk als een leeuwin en toch ook behoorlijk overspoeld. Gedachtes die zich maar bleven herhalen:¨Dit is ons kind. Wij mogen voor hem zorgen. Het is onze verantwoordelijkheid. Wauw. Hij blijft hier. We zijn nu een gezin. Ik wil hem alles geven. Ik wil hem beschermen. Altijd laten voelen hoe diep geliefd hij is. Hij is zo mooi.¨

Beschuit met muisjes en door

De volgende morgen was ik toch ook behoorlijk stram en best wel heel erg moe. Ga lekker met je baby liggen cocoonen, zou je denken, maar wat deed ik ´lekker´, blakend en stralend beneden zitten bij de visite. Waarom? Tja, gewoon omdat ik het kon.

Twee weker later kwam er een vriendin langs, ze vertelde over haar schoonzus en daar een buurvrouw van en diens nicht. Die was dus bevallen. Haar kind leek ogenschijnlijk gezond, maar nog geen week na de geboorte, was er van alles mis en is het kindje, geheel onverwachts overleden. Wat HEFTIG en WAAROM VERTEL JE MIJ DIT NU?, ging er door mij heen. Het huilen stond mij nader dan het lachen. Wat ik deed? Rug rechten, kind van de borst halen en even laten boeren. Tanden op elkaar en door gaan. ¨Wil je nog een beschuitje met muisjes?¨

Je kan het wel zelf toch?

Kind nummer twee. Hij kwam ter wereld met een hele fijne en vlotte bevalling in het ziekenhuis. Manlief was er bij, zat heerlijk relaxed, vanaf een afstandje naar mij te kijken en liet mij rustig mijn gang gaan. Ik zat helemaal in mijn eigen bubbel. Het was sereen. Het was stil. Prima. Wat ik wel gemist heb is de nazorg. De verloskundige heb ik tijdens de bevalling welgeteld tien minuten gezien. Ik heb haar daarna gegoogeld hoe ze er uit zag. Ik kon het mij niet meer herinneren, het was zo een flits bezoek. Echt niet overdreven. Het was topdrukte in het ziekenhuis. Na deze bevalling van 2,5 uur was ik zielsgelukkig en een beetje overrompeld. De verpleegkundige keek mij aan, zag mij liggen met mijn jongste net geboren telg, de blosjes op mijn wangen en zei; ¨Douchen mag je zo zelf doen. Thuis moet je het toch ook zelf doen.¨ Oké. Top. Doen we, gaat lukken.

Waarom? Waarom moet een net bevallen vrouw alleen douchen? Waarom liet ik het gebeuren en kwam ik niet voor mijzelf op?

Slapen is niet nodig

Met twee kinderen begon het echte stoer doen. Twee kinderen die nauwelijks sliepen. Mijn motto: ¨Niet klagen, maar dragen (letterlijk)¨. Hele dagen lopen met de kinderwagen of draagzak, dag én nacht. 100 keer wiegen voor kind 2 in slaap viel, half uur later kind 1 wakker, weer 1,5 uur later borstvoeding aan kind 2 geven, waarna we weer een uur moesten rond lopen om hem in slaap te krijgen, tegen vijven begon dan de dag voor kind 1. Morgenstond heeft goud in de mond. Wat deed ik? Lopen, lopen en nog eens lopen (zo ook mijn man), zorgen, schoonmaken, het huis op orde houden, voorlezen, tuinieren, borstvoeding geven en koken, mijzelf opmaken en in de tussentijd kilo´s afvallen. Ik ben in mijn volwassen jaren nog nooit zo licht geweest als na de geboorte van kind 2. Koken deed ik soms zelfs ´s nachts, want ja ik was toch al wakker. Ik was druk, het was veel. Ik gunde mijzelf totaal geen rust. Vond alles belangrijk, behalve die rust pakken.

Tjonge, jonge, denk ik nu. Wat bezielde mij? Ik zou het niemand aanbevelen. Ik ben van de puur, echt en eerlijk. Maar hoe eerlijk was ik tegenover mijzelf?

Ik kan dit

Pas na een paar maanden en het liefdevolle doch dringende op mij inpraten van manlief, gingen mijn ogen open. WAAR WAS IK MEE BEZIG? Bewijzen, bewijsdrang, laten zien: ¨Ik kan dit.¨ Ik kreeg tijdens de zwangerschap best wel eens opmerkingen van mensen. Onze kinderen zitten met hun nog geen 1,5 jaar leeftijdverschil, vrij dicht op elkaar. ¨Zal wel lekker druk worden. Weet waar je aan begint…..¨ en nog meer van die positieve opstekers. Ik was vastberaden het te nemen zoals het kwam, te proberen niet te klagen en er alles aan te doen er voor mijn kinderen en mijn man te zijn.

Wat er gebeurde? Ik sloeg er in door……totaal. Gelukkig hing ik mijn superwoman cape uiteindelijk in de wilgen. Echt na een half jaar, opende ik mijn ogen. Tussen jou en mij, toen werd ik pas echt sterk en krachtig. Ik koos er heel bewust voor, goed voor mijzelf te gaan zorgen. Ik nam mijzelf voor net zo liefdevol voor mijzelf te zijn, als ik ben naar mijn kinderen toe. Ik begon het middag dutje (want ze sliepen vanaf dat moment vrij regelmatig wel overdag) mee te pakken. Al slaap je niet, dan rust je toch, dat principe. Ik begon hulp te vragen. Ik accepteerde hulp. Ik genoot er zelfs van. Ik claimde tijd voor mijzelf. Ging naar de kapper. Dronk theetjes met vriendinnen. Deelde mijn emoties. Ik pakte een studie op. Ik werd doula. Ik genoot van al die eerlijke, heerlijke, krachtige vrouwen om mij heen. Ik besloot eerlijk te zijn over wat ik net na de bevallingen had gedaan en wat ik had ontdekt. Ik herken vrouwen zoals ik. Ik leerde dat die eerlijkheid over mijzelf en mijn proces zoveel anderen kan helpen.

Lieve mama, je hoeft niet stoer te doen.

Je hoeft het niet alleen te doen. Je bent niet alleen. Er staan mensen om je heen, soms uit onverwachte hoek, die je graag een helpende hand bieden. Je faalt niet als je hulp accepteert. Je bent een mens.

Neem het leven met kleine kinderen echt zoals het komt. Wees mild, wees sterk. Zie jezelf als POWERVROUW, juist ook in jouw kwetsbaarheid. Echte kracht zit in liefde. Echte liefde. Plakkerige vloeren, rommelige kastjes, een kunstwerk van vuil wasgoed, het doet er niet toe. (lees ook: Bij mij thuis is het altijd een zooitje) Het zijn niet die dingen die jouw kinderen zich later echt zullen herinneren. Wat ze zich herinneren is die liefde. Die ontspannen sfeer. Die ontspannen, gelukkige moeder. Die vrijheid. Wees lief. Liefdevol. Juist en misschien zelfs allereerst voor jezelf.

Liefs, Debbie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.