Ik heb een gezin en kanker

De diagnose kanker. Het zet je leven op z’n kop. Ineens is alles anders, alles onzeker en staat je leven in het teken van ziekenhuisbezoeken en behandelingen. Kanker komt relatief veel voor bij ouders met jonge gezinnen. In Nederland krijgen jaarlijks 105.000 mensen de diagnose kanker, waarvan bijna 5000 mannen en vrouwen in de leeftijdscategorie van 30 tot 44 jaar. Veel mensen dragen tussen hun dertigste en vijfenveertigste levensjaar de zorg voor hun (jonge) kinderen. Het leven met kanker in een gezin is dan ook een emotionele rollercoaster.

Het overkwam mij ook, diagnose kanker. In 2009 kreeg ik (Anouk) de diagnose Hodgkin, lymfeklierkanker. Iets waar ik inmiddels niet meer zo veel over praat. Toch heb ik dagelijks te maken met de gevolgen van de behandeling. In 10 jaar veranderde er zo veel. Want toen ik de diagnose kreeg was ik net afgestudeerd, woonde nog tijdelijk thuis en had niet eens een rijbewijs. Nu 10 jaar later ben ik getrouwd, ben ik moeder van een zoon (lees ook: Help, de dokter heeft mij zwanger gemaakt!) en naar zekere maatstaven gezond.

Dan ben je ineens moeder met gezin en kanker

Even een brug naar het hier en nu. Want in het hier en nu, zie en hoor ik regelmatig over moeders die de diagnose kanker krijgen. Zo ook mijn eigen zusje (lees ook: Een brief aan mijn zusje). Moeder van twee jonge kinderen. Maar ook vrouwen die ik niet ken, of die ik via via ken. Met de komst van sociale media is het vinden, volgen en steunen van deze vrouwen een stuk makkelijker dan 10 jaar geleden. Ook toen vond ik lotgenoten. Weliswaar via Twitter, maar er ontstond een band. Nu 10 jaar later is Instagram de verbindende factor. Maar goed, deze blog gaat niet over social media. Het gaat over kanker. Over moeders met kanker. En over hoe ik me niet kan voorstellen hoe het is als je een gezin hebt en dán de diagnose kanker krijgt.

Kan jij mij vertellen hoe het is?

Via een vriendin van mijn zusje, zelf moeder van 3 jonge kinderen én diagnose borstkanker, kwam ik in contact met Clarissa. Clarissa is moeder van twee dochtertjes én kreeg de diagnose non-Hondgkin. Zij wilde met mij in contact komen om vragen te stellen over de behandeling die haar te wachten stond. Ik dacht alleen maar: Wat weet ik daar nou van? Ik kan je lang niet alles vertellen?!

Grotendeels omdat ik nog maar vaag weet wat deze behandeling inhield én omdat ik voor mijn gevoel in een hele andere situatie zat. Ik werd destijds door mijn mama naar het ziekenhuis gebracht. Zij deed mijn was, zorgde voor eten en zorgde voor mij. Er waren geen kleintjes die graag bij mama willen zijn. Die ik onverdeelde aandacht wil geven terwijl ik eigenlijk alleen maar moe en lusteloos ben van de behandeling. Toch raakten we in gesprek. En toen ik Clarissa vroeg of zij mij wilde helpen bij het schrijven van deze blog, reageerde zij positief. Daar ben ik haar al zo dankbaar voor. Dat zij openhartig wil vertellen of dat wat je eigenlijk zo intens verdrietig maakt.

Het verhaal van Clarissa

“Al een paar maanden was ik aan het hoesten, benauwd en had ik druk op mijn borst. Ik liep vijf weken bij de huisarts maar zij konden na verschillende bloedonderzoeken niets vinden en dachten dat ik een burn out had. Ik werd met ‘ga maar rusten’ naar huis gestuurd. Vanaf dat moment werd ik ziek gemeld op werk en zat ik thuis. Ik kon alleen geen rust vinden en het zat mij niet lekker, dus ik drong aan op een foto van mijn longen in het ziekenhuis. Het was woensdagmiddag, ik zou even snel een foto laten maken en vrijdag zouden we de foto bespreken met de huisarts.”

“Het paste precies qua planning om de kids op te halen op school. Maar voordat ik de auto wilde starten om van het ziekenhuis weg te rijden en de kids van school te halen, werd ik door mijn huisarts gebeld. Het waren de woorden die je vreest. Het is niet goed. Ze hebben iets gevonden en je moet direct naar de spoedeisende hulp.”

“Mijn ouders belde ik huilend op, dat ze naar Breda moesten komen en de kids op moesten halen. Daarna belde toevallig een collega vriendin. Zij heeft mij aan de lijn gehouden toen ik naar de spoedeisende hulp reed op een andere locatie van het ziekenhuis. Daar aangekomen belde ik Mark dat hij naar huis moest komen. Vanaf toen is het snel gegaan. Drie dagen later kreeg ik mijn eerste chemo en werd non hodgkin primair mediastinaal B cell lymfoom stadium 1 vast gesteld. Ineens was ik een moeder met een gezin en kanker.”

Hoe ga je het gevecht met kanker aan als je ook een gezin hebt om voor te zorgen?

Bij mij bleef de vraag terugkomen; hoe doe je dat? Hoe ga je het gevecht met kanker aan als je ook een gezin hebt om voor te zorgen? Waar vind je de kracht om het beste te maken van de dagen? Omdat ik het zelf niet zo uitgebreid kan beschrijven maar er wel van overtuigd ben dat er mooie inzichten zijn om te delen, vroeg ik Clarissa en Yasmin of zij samen met mij dit verhaal wilden schrijven. Want ik denk namelijk dat het leven met en na kanker je heel veel leert. Als mens, als vrouw, als mama met een gezin. En dat is niet altijd het geijkte, ik ga nóg meer genieten van mijn leven nu ik het nog mag blijven leven. Want dat werkt niet zo. Het leven na kanker is niet altijd een feestje. Ook niet als je zelf de slingers ophangt.

momspiration inspirerende quote leven kanker

De behandelingen doen namelijk veel meer met je dan alleen de kanker uit lichaam laten verdwijnen. Het doet van alles met je lijf, je zelfvertrouwen, je energie en je kijk op het leven En het is iets wat je veelal alleen moet doorstaan en doorgaan. Voor buitenstaanders is het niet te bevatten. Iedereen volgt het protocol van steunbetuiging en ik wens je sterkte, maar dat is maar een klein stukje. Dat zijn de lichtpuntjes op een dag, maar die zijn er niet elke dag.

Dan zit ineens je middenin de behandelingen

 “Tijdens de chemo behandelingen lag ik vaak een paar dagen tot een week in bed. Ik heb verschillende soorten chemo gehad, waarbij ik tijdens de eerste chemo’s een paar dagen op bed lag, lag ik bij de zwaardere chemo’s wel een week in bed. Super misselijk en moeite met eten en drinken. Zelfs 1 keer flauwgevallen door een ernstig vocht tekort. Gelukkig lagen de kindjes die avond al in bed en hebben ze niets mee gekregen.”

Tijdens deze periode hebben wij hulp gekregen van onze ouders. Zo had Mark gelukkig iets meer zijn handen vrij.

De kracht om kanker te verslaan

Een kracht waar je normaal niet bij komt. De drang om te overleven. Zo omschreef ik het gevoel dat ik regelmatig had. Hoe kwam je anders door de dagen van opnames en pijnlijke behandelingen heen? Over je eigen verdriet heenstappen en positief vooruit kijken. Al is het maar om de zorgen van de mensen om je heen een beetje weg te nemen. Want als je dan ook nog eens laat zien dat jij verdrietig bent, dan hebben zij nog meer zorgen. Daar leerde ik een harde les uit. Mijn gevoelens mogen er namelijk wél zijn. En zelfs als eerste. Het is een van de dingen die ik iedere vrouw wil meegeven. Want wij vrouwen zijn een kei in het wegstrepen van onze eigen emoties, om zo de mensen om ons heen te helpen. Maar ja, wanneer is er dan wél ruimte voor jouw verdriet?

Wat vertel je je kinderen over kanker en chemotherapie?

“Wij hebben de kindjes tijdens de chemotherapie goed voorbereid en maakten en kalender zodat zij precies wisten wanneer ik weer nieuwe kuur kreeg.”

“Tijdens de vierdaagse chemokuur, nam ik een cadeautje mee als ik weer thuis kwam. Op die manier konden zij toe leven naar mijn thuiskomst. Ook al  was ik niet meteen weer up and running, voor hen was het fijn dat ik er was. Zij mochten op bed komen spelen wanneer ik aan het herstellen was.”

“Na de chemotherapie volgde er voor mij ook radiotherapie. Dat hebben we niet uitgelegd aan de meisjes. Ik deed net alsof ik naar werk ging. Alle twintig keren ben ik zelf van Breda naar Dordrecht gereden. Ik vond dit heerlijk, even een paar uur voor mijzelf, muziek hard aan en gaan. Ik heb niet veel last van gehad van de bestralingen. Alleen een beetje moe. Dit duurde tot twee weken na de laatste bestraling.”

Vertrouwen en positief leven met kanker

De onzekerheid is gigantisch. Je lichaam laat je in de steek. Ook al was je ogenschijnlijk fit en gezond, er ging toch iets mis. Iets waar je blijkbaar dus geen controle over hebt. De onzekerheid die daar bij komt kijken, ook bij ieder nieuw onderzoek brengt enorme stress met zich mee. Want wat heb ik gemist? Het zou toch nu wel goed zijn? Het leerde mij om meer te vertrouwen op wat is, dat is. Want wat is, kan je niet meer veranderen.

Je kunt het daarna wel aan gaan en doorstaan. Maar als de kanker terugkomt dan is er niets wat jij er aan kon doen. Het enige wat je kan doen is lief zijn voor jezelf. Iets wat je eigenlijk altijd al moet doen. Kanker of niet. Maar hoe ga je om met die stress als je ook nog een gezin hebt. Als de dagelijkse dingen gewoon door gaan? Je kindjes voelen die spanning ook. Ik vond mijn heil in yoga, in bewuster bezig zijn met dit is mijn lijf. Dit voel ik in mijn lijf.

Het leven is altijd onzeker, ook zonder kanker

“Sinds ik ziek ben heb ik geleerd om in het hier en nu te leven. Meditatie en yoga helpen mij hierbij. Het leven met kanker of na kanker is onzeker, maar voor een ieder kan het onzeker zijn. Ik sta hier niet zo erg bij stil en geniet 100% van elk moment. Ik denk dat mijn positiviteit zeker bijdraagt aan mijn herstel en hoe ik in het leven sta.”

over kanker raken we helaas nooit uitgepraat

Ik kan nog wel oneindig verder vertellen over dit onderwerp, maar laten we het voor nu hier bij houden. Ik vroeg ook aan mijn zusje (Yasmin) of zij haar verhaal wilde delen. Eigenlijk om in deze blog te verwerken, maar zij schreef zo’n uitgebreid en voor oprecht verhaal dat ik haar een eigen plekje gun. Haar blog over hoe het is als moeder met een gezin en kanker lees je hier: Wat het ook is, ik kan het aan.

Wil je jouw verhaal of ervaring over dit onderwerp delen? Reageer dan onder deze blog of vind ons op de sociale media. We luisteren met liefde naar jouw verhaal. Voor nu wens ik alle mama’s en hun naasten die geraakt zijn door kanker alleen maar liefs en gezondheid. Het leven is mooi en jij bent krachtig. Kanker verandert daar niets aan.

Liefs, Anouk

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.