beach blur car colors

Wanneer je vakantie niet is zoals je had verwacht en/of gehoopt

Om maar direct met de deur in huis te vallen: ik kan ze niet meer horen. Vragen die me jeuk opleveren. “Lekker aan het genieten van je vakantie?” Alsof iemand op mijn eerlijke antwoord zit te wachten. “Ben je al tot rust gekomen?” is nog zo’n klassieker. Blegh. Standaard vragen waar we het liefst ook standaard en volmondig “Ja!” op antwoorden. Maar wat als dat nou niet zo is? Wat als je vakantie (tot nu toe) niet is zoals je had verwacht en/of gehoopt?

Wij vermaken ons prima. Wij mogen (en gaan dan ook) echt niet klagen. Dat vooropgesteld. Maar ben ik écht aan het genieten? Aan het genieten zoals ik had gehoopt? Pak ik mijn rust zoals ik dit eigenlijk zou moeten doen? Of beter gezegd: geef ik mijn lichaam de rust die zij nodig heeft? Doe ik dat wat ik mij had voorgenomen om te gaan doen in de vakantie? Het antwoord is heel duidelijk: Nee.
Afgelopen weken kwam er nog een en ander naar boven aan emoties van afgelopen half jaar. De rust van ‘niet werken’ maakte ruimte voor emoties die ik misschien wel had weggestopt, waar ik vorige week ook al een en ander over deelde (BLOG: Uit het dagboek van een mama: “Ik heb geen rust in mijn kont”). Emoties die ik begon te voelen toen ik besefte dat mijn lichaam mij terugriep. Mijn lichaam gaf signalen. En misschien gaf zij die al eerder, maar heb ik deze niet opgemerkt (of willen opmerken).

Mijn onrealistische verwachtingen

Ik had verwacht dat als het vakantie is, alles vanzelf goed zou komen. Zomaar. Opeens. Van de een op andere dag (ok, dat misschien niet helemaal maar wel een beetje). Maar misschien was deze verwachting niet realistisch. Misschien heb ik iets te veel verwacht van mijn vakantierust. Ik had verwacht dat het simpelweg ‘niet werken’ bepaalde dingen ‘vanzelf’ zou oplossen. Maar dat is natuurlijk niet zo (of niet altijd).

Daar bovenop heb ik nog altijd de verwachting dat vakantie gepaard gaat met uitslapen, beentjes omhoog, kinderen die urenlang lief spelen, chillen to the max en veel luieren & lummelen. Dit is echt de meest onrealistische verwachting die ik heb sinds ik kinderen heb (en dat nog steeds na 8 jaar…). Deze ultra relax-vakantie is zo niet haalbaar met mijn jongens en zo niet de realistische vakantie die wij momenteel beleven. Is daarmee onze vakantie in duigen gevallen? Echt niet!

Mijn altijd energieke, actieve jongens

Ik heb afgelopen weken heel veel leuke (play)dates gehad met vriendinnen (en hun kinderen) waar ik intens van genoten heb. Heerlijk om te kletsen. Geweldig om onze kids samen te zien spelen. Tof om nieuwe plekken en musea te ontdekken. Aansluitend een week Zeeland met het bezoeken van meerdere bezienswaardigheden en veel zeilen. Op het water is het altijd fijner. Al dacht mijn drammerige peuter daar niet zo over.
Het voelde alsof elke dag ‘gevuld’ was. En dat was ook zo. Ergens is dat met mijn kinderen maar goed ook, die vallen namelijk niet in de categorie ‘wij vermaken ons dagenlang rondom huis’. Het zijn jongens die op avontuur willen, actie willen en mij ongelofelijk dwars kunnen zitten als het te saai wordt. Samengevat: het is voor iedereen beter als we actief blijven.

Daarbij zitten wij in een – tja.. hoe noem je zoiets? – intense periode. Een 8 jarige die zichzelf behoorlijk in de weg zit (en daarmee zijn omgeving ook) en behoorlijk heavy kan reageren (om niets). Tel daarbij een peuter op die weet wat hij wil (iets te goed). Schreeuwen, driftbuien en drammen is hier orde van de dag. En ik ben het niet, maar zou het soms bijna willen gaan doen (zou het helpen?). Laten we zeggen dat het in ieder geval nooit saai is hier en je tussen 6.00-20.00 uur weinig de kans krijgt om op je gat te zitten. Goed voor de calorieën, minder goed voor mijn stress-level.

Een to-do-lijstje in de vakantie

Het zit (ook nog eens) in mij om in de vakantie eens lekker ‘aan de bak’ te gaan. Blogs schrijven die al maanden in mijn hoofd zitten. De administratie bij te werken. Mijn kledingkast uit te zoeken. Het speelgoed van de kinderen weer eens te ordenen. Dat soort dingen. Je kent ze wel. Ik had een heel to-do-lijstje gemaakt met dingen die ik nu in de vakantie wel ‘even’ kon gaan doen. Inclusief dingen als ‘één boek per week lezen’ of ‘elke dag een ontspanningsoefening’ en ‘drie keer per week sporten’. Maar zelfs alle ‘ontspannende’ to-do’s bij elkaar, vormen een bepaalde druk: juist het tegenovergestelde van een ontspannen moment. Ehh, wat ging hier mis?

Maar ook was ik ‘even’ vergeten dat ik – zowel lichamelijk als mentaal – behoorlijk toe was aan vakantie en tijd nodig had om op te laden. Opladen in de zin van simpelweg niks doen. Maar daarbij heb ik ook nog een hele lieve kinderen rondlopen die mijn oprechte aandacht verdienen (plus actie in de taxi) en een partner die grotendeels werkt deze vakantie. Oftewel: echt tijd voor mezelf is er niet. That sucks, maar het is zoals het is.

Maar even terug naar die verplichtingen op mijn to-do-lijstje. Die verplichtingen zaten mij niet lekker. Verplichtingen die ik mijzelf heb opgelegd. Niet echt het beeld wat ik bij vakantie heb. En daarom is het tijd om prioriteiten te stellen.

Wat wil ik écht doen?
Wat heb IK nodig?
Is het noodzakelijk om … (nader in te vullen) te doen deze vakantie?

En als ik bovenstaande vragen voor mijzelf beantwoord, matcht dat niet met de zelfopgelegde verplichtingen die op mijn to-do-lijstje staan. Oeps. Ik moet aan de bak. Maar dan niet met mijn to-do-lijstje.

Vakantie is…

Maar dat to-do-lijstje borrelt in mijn buik. Wat ik vaak op werk doe (en heel goed werkt om een fijner gevoel te krijgen), heb ik nu ook toegepast op mijn privésituatie: ik heb mijn to-do-lijstje omgezet in een ‘I-did-lijstje’. Een lijstje van dingen/activiteiten die ik al gedaan heb. Een lijstje met fijne momenten en mooie herinneringen. En weet je, dat lijstje is vele malen leuker dan dat lijstje wat als een blok beton aan je been blijft hangen. Van mijn to-do-lijstje word ik opgejaagd en chagrijnig. Ik wil altijd meer dan haalbaar is. Always. Een structureel faalgevoel.

En geloof me, dat voelt niet zo fijn. Maar ik wil genieten van het moment. Ik wil positief, blij & dankbaar zijn (en blijven) van alle leuke dingen die ik heb ondernomen afgelopen weken. Want ik wéét dat er genoeg toffe momenten geweest zijn, alleen voelt dat soms even wat anders. Soms voelt iets anders dan dat het misschien zo is. Ik moet mijn eigen mind gewoon even helpen herinneren en ervoor zorgen dat deze momenten op de voorgrond gaan treden.

Een nieuw lijstje met een fijner gevoel

Dus daar zat ik. Aan de eetkamertafel, een leeg papier en een pen. Alle leuke dingen/activiteiten, hoe klein ze soms ze ook zijn, heb ik opgeschreven. Mijn ‘I-did-lijstje’ werd langer. Behoorlijk lang vind ik zelf. En bij het maken van het lijstje, overspoelde het blije en fijne gevoel van de activiteiten op het lijstje. En eigenlijk is dit zoals simpels. Zoiets simpels wat heel veel doet voor je mind (of in ieder geval dat van mij). Tel je zegeningen. Kijk naar wat goed gaat. Kijk naar wat leuk was. Voel wat je voelde op dat moment. Herinner. Koester. Weg met dat opgejaagde, chagrijnige gevoel. Hallo positiviteit! Blik op dat wat leuk is en goed gaat. Take your time. Luister naar je lichaam. Het is oké om geen to-do-lijstje afgewerkt te hebben.

En ineens voelde mijn vakantie zoals deze zou moeten voelen. Doel behaald. Check. Jammer dat ik het punt ‘een I-did-lijstje maken’ niet op mijn to-do-lijstje had gezet. Want dat afstrepen van taken: I love that feeling! Oh nee, geen to-do-lijstje meer deze vakantie. Omdenken is het moreel van deze blog. Ohja. Omdenken. Mijn to-do-lijstje gaat op vakantie: Joe!

Fijne vakantie!

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.