#Bodypositivity

Het nieuws wordt de laatste maanden gedomineerd door coronacijfers, politiek, black live matters, de pietendiscussie. Inclusief alle ellende die daarbij hoort (voorstanders, tegenstanders, rellers zonder specifieke reden en andere internetgekkies). Toch sloop er zo de laatste tijd langzaam een andere trend in. Een waar ik nog niet perse een mening over gevormd heb: De bodypositivity beweging. Al dan niet met hashtag.

Zonder opsmuk

Het begon voor mij pas echt te leven, toen ik al mijn opgespaarde tijdschriften van de afgelopen weken meenam op vakantie. Ergens aan een verlaten strand in Italië sloeg ik de Linda. (waarom die punt erachter he? Kan iemand mij dat even vertellen?) van vorige maand open. Daar stond ze. De 50 gepasseerd. Een echt lichaam. Zonder opsmuk. Wel gefotografeerd in een dure bikini en tijdens het gouden fotografen uur. En laten we niet vergeten de prikjes botox in het gezicht, want dat had Linda natuurlijk jaren eerder al toegegeven. En niet alleen Linda liet zichzelf in bikini fotograferen, ook een aantal andere bekende vrouwen met echte lichamen, dun, voller, kleine borsten, grote borsten, sproetjes, cellulitis, lieten zich in bikini op de gevoelige plaat zetten.

De ultieme jojo

Ik ben absoluut voor de echtheid van het bestaan. Geen sprookjes, bullshit (sorry meelezende kindertjes) en opsmuk, maar gewoon zeggen zoals het is. Dus die bodypositivity trend moet geheel in mijn lijn liggen zou je zeggen. Mwah…… ja en nee…… Kijk, ik ben het prototype voorbeeld van een jojo’er. En dan nog niet eens zozeer in gewicht (hoewel ik ook daar ervaringsdeskundige in ben), maar vooral in gedrag.

Dus ik ga van “alle dagen schijt aan sonja (Bakker)”, naar “waar liggen de quinoa zaden, want ik eet alleen nog maar paleo-proof, koolhydraatarm en sport 5 x per week”. Ik weet niet of andere moeders zich hierin herkennen of ik dat ik de enige jojo-in gedrag-gekkie ben hier? Kennelijk zit er bij mij dus ook iets niet helemaal in de haak als het gaat om bodypositivity, want ondanks dat ik echt niets te klagen heb, kan het ook voor mijn gevoel altijd gezonder, beter en ja, ook strakker en mooier.

Hoezo is dat positief?

En zo las ik dus ook dat stuk in de Linda. Want eerlijk is eerlijk; ik vond het best wel badass stoer van deze vrouwen om zich zo te laten fotograferen. In hun bikini, maar bij vrijwel elke vrouw (óók bij Linda zelf) las ik toch minimaal een pagina lang over de twijfel vooraf. De onzekerheid over hun lichaam. En, mij niet onbekend, het vooraf toch nog even diëten, zonnebanken en koolhydraatarm eten om in ieder geval het gevoel te hebben dat je er alles aan gedaan hebt. Is dat dan bodypositivity? Wel de stoerheid om in bikini op de foto te gaan maar dan met een portie onzekerheid en diëten vooraf?

Of is bodypositivity het negeren van je onzekerheden omdat je gewoon altijd blij moet zijn moet je lichaam? En… als ik me dus niet altijd happy voel, ben ik dan #bodynegatief? Ik kwam er niet uit daar op dat strand in Italië, wat dat dan echt is “bodypositivity” en ik ben er nog steeds niet helemaal uit eigenlijk. Ik ben namelijk gewoon niet altijd blij met mijn lichaam, niet om hoe het werkt en ook niet altijd met hoe dat eruitziet. Ik kreeg het bijna benauwd van de druk die ik voelde om toch vooral maar heel positief te zijn over mijn #body.

bikini aan en gaan

Gelukkig voor mij had ik niet zo erg lang om te mijmeren. Mijn lieve zoon riep mij al vlug het koele water van het Gardameer in, dus daar ging ik. In bikini met een hoog broekje want: zit lekker en doet het meeste voor mijn type figuur. Helemaal in style met mijn ugly waterschoenen aan want: overal stenen en keien in het Gardameer.

En ’s avonds keken we met zijn allen de foto’s, Ik zag dat mijn lieverd vanaf het strandje stiekem een foto had gemaakt van bovenstaand tafereeltje. Een foto waarbij ik niet stiekem mijn buik had kunnen inhouden, niet van tevoren aan een dieet van quinoa zaad had gezeten en niet gefotografeerd tijdens het gouden uur. En nee, ik ga deze blog niet afsluiten met een zoetsappig moraal over hoe ik toch ineens body positief werd, daar, bij het bekijken van die foto. En ik ga je ook niet vertellen (of opleggen) dat het allemaal niet uitmaakt.

De realiteit

Ik zag daar namelijk gewoon een vrouw die (nog) niet bruin, zelfs niet “sunkissed” was, putjes in haar benen heeft, een buikje waar spieren inzitten maar wel onder een heel dun en zacht laagje met vet. Een vrouw die zeker niet te dik is, maar ook absoluut geen fotomodellen lichaam heeft. Met een bikini die ze gekocht heeft omdat ze zich zekerder voelt in een grote bikinibroek dan in zo’n kleintje, waar een halve bil uitfloept. Die lelijke waterschoenen aanhad maar daar erg blij mee is omdat de keitjes de vorige dag zo pijn deden aan haar voeten. Een vrouw die lacht en blij is en zich gelukkig voelt in het moment. En ik dacht bij mezelf: misschien is dat dan bodyreality?

Weten dat je lichaam is zoals het is. Gevormd door het leven en in een bikini waarin je je lekker voelt. Terwijl je vanavond gewoon weer lekker aan de pasta met een wijntje gaat, omdat je weet dat je volgende week thuis weer een weekje rustig aandoet met de koolhydraten. Ik denk eigenlijk dat ik #bodyreality relaxter vind dan #bodypositivity. Wat jullie, lieve medemama’s?

Liefs, Chantal

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.