momspiration de mamablog onderwijs

Laat ze maar stromen

Soms zijn ze er dagen – of zelfs weken – niet en soms lijken ze niet te kunnen stoppen. De ene keer komen ze van ouders en de andere keer komen ze van mijn collega’s. Soms kan ik met een afstand reageren en soms raken ze mij in mijn hart waardoor ik tegen ze moet vechten. En soms denk ik – of nee, daar ben ik van overtuigd – dat we ze vaker zouden moeten laten zien. Tranen. Er staat standaard een pak tissues op mijn bureau en daar wordt veelal dankbaar gebruik van gemaakt wanneer het de persoon tegenover me even teveel geworden is. Gelukkig maar, want daar zijn ze voor.

Tranen van blijdschap of tranen van verdriet. Van frustratie, onmacht of een gevoel van onrechtvaardigheid. Tranen van opluchting of misschien wel tranen van ongerustheid. Elke traan is weer anders. Achter elke traan zit een uniek verhaal.

Tranen van medeleven. Ja, die zijn er ook. Want ondanks dat ik als professional (ik ben intern begeleider in het basisonderwijs) deelneem aan het gesprek, heb ik ook gevoelens en emoties en klopt in mij een hart van liefde. Liefde voor het vak en liefde voor de kinderen. Wanneer de zorgen, de opluchting, het verdriet of welke emotie van een ouder of collega dan ook, bij mij binnenkomt en mij raakt, zijn er soms ook van mijn kant tranen. Ik heb me aangeleerd deze op het moment zelf niet toe te laten, maar op het moment dat de deur achter mij dicht wordt getrokken, pak ik een tissue. Ik ben ook maar een mens. We lijken soms van die koele kikkers, maar ook professionele koele kikkers worden soms geraakt. Misschien wel vaker dan je denkt.

Werken met bijna altijd energieke kinderen is enthousiasmerend. Over werken met kinderen kunnen we uren praten. Maar het werken met en voor levende wezens, waarvan de ontwikkelen gedeeltelijk in onze handen ligt, is soms ook zo ontzettend moeilijk. In situaties waarbij een (zorg)leerling niet kan krijgen wat hij of zij wel zou nodig hebben, is het soms lastig om de emoties de baas te blijven en niet mee naar huis te nemen. Want werken in het onderwijs waar we regelmatig te maken hebben met strikte protocollen waarbij soms een leerling buiten de boot valt, gaat ons aan het hart. Soms zou ik willen dat ik werkte in een fabriek waar simpelweg iets geproduceerd wordt wat geen kloppend hart heeft.

Als kinderen huilen, zijn we geneigd te sussen, te troosten en te zeggen: “Stil maar”. In mijn ogen leren we de kinderen met deze woorden dat ze hun tranen niet mogen laten zien. Als de ouders – de grote kinderen – dan bij mij aan tafel zitten en om wat voor een reden dan ook de waterlanders zichtbaar worden, begint al snel het interne gevecht tegen de tranen. De tranen worden weggeslikt en al snel volgt de welbekende “Sorry” of “Dit is niks voor mij”. De tranen gaan gepaard met een soort schaamte die wat mij betreft geheel onterecht en onnodig is. Mijn reactie is op dat moment nooit: “Stil maar”. Ik juich het toe dat ouders en collega’s zich open durven te stellen en hun emoties durven te laten zien. Het delen van onze emoties maakt de wereld een stukje mooier.

Tranen luchten op en tranen verbreken soms ook de afstand. Het zijn de tranen die zorgen voor verbinding en vertrouwen. Tranen zijn er niet voor niets. Laat ze maar stromen. Als mama, als leerkracht, als persoon. Het is goed. Let them go!

Liefs, Marjolijn

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.