Is mijn gezin compleet?

Zonder dat je hem aan ziet komen wordt die uiterst persoonlijke vraag je gesteld: “Komt er nog een kindje?” Als jij of je kindje(s) een bepaalde leeftijd hebben bereikt, lijkt het wel alsof het ineens is toegestaan om te vragen hoe het zit met gezinsuitbreiding. Hoe lief het ook bedoeld is, het is eigenlijk altijd ongepast. Want als ander weet je nooit hoe het zit. Misschien lukt het niet, een miskraam, of een prille zwangerschap waar de ondervraagde niets over wil zeggen. En wat als je de vraag aan jezelf stelt? Wanneer weet je of je gezin compleet is? Debbie vertelt je eerlijk en open over hoe zij hier in staat en omgaat met deze vragen.

Is er babynieuws?

¨Gaan jullie nog door voor een meisje?¨

Een vraag die mij met regelmaat gesteld wordt. Door verschillende mensen. Dichtbij en verder weg. Soms in een diepgaand gesprek over het leven, soms terstond, alsof er gevraagd wordt of we ooit nog eens een tweede auto aanschaffen. Ik begrijp de vraag, want heel eerlijk, heb ik deze vragen zelf ook, maar meestal stel ik ze niet.

Als doula ben ik off course helemaal verslingerd aan baby nieuws. Ik kan mij zo ongelooflijk blij voelen voor iemand anders. Daar geniet ik echt van. Ik zit op wolken als er een vriendin of familielid zwanger is.

Herkennen jullie dit? Dat je zo blij kan zijn voor een ander?

Verhalen over mijn kinderen

Bewoners in Vaartland, een centrum voor wonen zorg en welzijn, waar ik de rol van coördinator Welzijn mag vervullen, vertellen mij vaak over hun kinderen. Ze vertellen over de kinderen die zij hebben gekregen, meestal zijn dat er veel. Kinderen die zij grotendeels alleen op moesten voeden, de man zorgde vaak voor het brood op de plank, de vrouw was hoofd huishouden, maaltijden, koters en aanverwante zaken.

Het nageslacht van wie zij houden, kinderen die zij regelmatig zien of juist niet, soms gaat het over de kinderen die zij hebben overleefd. Dat laatste is natuurlijk intens verdrietig. Het ergste wat je als ouder kan overkomen, lijkt mij.

Ik luister graag naar de verhalen die zij mij toevertrouwen. Een kind blijft je hele leven bij je. Wat er ook gebeurd, hoe de verstandshouding ook is, het is en blijft jouw kind. (Doet mij gelijk aan de quote van ma Flodder denken: ¨Het blijven toch je kinderen he….¨).

De onvermijdelijke vraag

Als we zo in gesprek zijn, komt er vrijwel altijd een moment waarop zij naar mijn gezinssituatie vragen. Dan vertel ik trotst dat ik twee gezonde jongens heb. Hierop volgen vaak deze vragen:

Wil je er niet meer? Ga je nog voor een derde? Een meisje zou toch ook leuk zijn?

Mijn antwoord is dat ik zo blij ben met wat ik heb. Ik ervaar het als een zegen dat ik twee jongens op de wereld heb mogen zetten. Ik ben tevreden. Zeg nooit, nooit, maar als het zo zou blijven als het nu is, is dat ook goed en dat is niets meer dan de waarheid.

We nemen er nog een. Uh?

Als geen ander weet ik dat het leven niet maakbaar is. Sommige mensen geloven nog in deze illusie of willen jou er in doen geloven. Ik weet hoe ongelooflijk gevoelig dit soort onderwerpen liggen. Daarom probeer ik er op te letten dat ik niemand kwets. Mijn nekharen gaan overeind staan als iemand spreekt in termen van: ¨Wij nemen nog een tweede.¨ Een kind neem je niet, vind ik. Op Facebook zie ik ook wel eens grappig bedoelde geboorte aankondigingen met ¨Oops we did it again…¨ Mij niet gezien. Ik vind dit onwijs pijnlijk voor mensen die al jaren de diepe onvervulde wens hebben zwanger te worden. Dat een ander het dan over doet komen als oeps, gebeurde zomaar, tja. Ik gun anderen hun blijdschap en plezier, maar een snufje fijngevoeligheid zou mijn inziens op zijn plaats zijn. Zeker als je weet dat 1 op de 6 vrouwen niet spontaan zwanger raakt.

Zal ik nooit meer zwanger zijn?

Soms mis ik het wel, zo een heerlijk warm puur hummeltje tegen mij aan, het geven van borstvoeding, het buidelen. Bij elke baby die ik in mijn armen krijg, smelt ik van top tot teen. Zelf nooit meer zwanger zijn, nooit meer bevallen, dat is wel iets waar ik mij nog niets bij kan voorstellen. Dat blijft voor mij het mooiste wat er is.

Tegelijkertijd ben ik blij met de vrijheid die we hebben en die steeds groter wordt. Maar bovenal met het feit dat het goed gaat met de jongens. In ons gezin. Ons huwelijk. De liefde en de aandacht die we voor elkaar kunnen hebben én ergens heel diep in mijn onderbuik weet ik dat dit met drie kinderen ook goed zou komen.

Voor nu tel ik mijn zegeningen, elke dag.

Liefs, Debbie

Met de volgende tags: