Dit ben ik: Kwetsbaar en open

Dit keer even geen blog over hoe leuk mijn kinderen zijn en hoe erg ik met hun genieten maar even open en eerlijk over mijzelf.

Op het moment dat ik voor de eerste keer zwanger was veranderde veel. Tot die tijd had ik een fijn leven, leuke vrienden, geweldige familie, fijne baan en ga zo maar door. Ik kreeg enorm veel energie van nieuwe mensen ontmoeten, was altijd degene die het licht uit deed op een feestje. Het kon mij niet druk genoeg zijn. Vanaf mijn eerste zwangerschap is alles langzaam, en soms toch ook wel snel, veranderd.

Mijn onzekerheid nam het over

Ik verloor mijn baan toen ik zwanger was van Daan. De basis die er altijd geweest was, was weg. Je bent al zo onzeker over wat de verandering van het krijgen van een kind te weeg gaat brengen maar dan is het ook direct onzeker op zakelijk gebied. Hoe gaan we dat financieel doe? Hoe vind ik een baan met een dikke buik? Enzovoort. Vanaf dat moment zijn er behoorlijk veel dingen gebeurd, die mij onzekerder maakte, ons als gezin lieten wankelen, en mij verder in mijn schulp duwde.

Daan werd geboren als een reflux baby wat er direct voor zorgde dat ook het hebben van een baby niet zo mooi is, zoals je het in de film ziet. Ik was de eerste in mijn omgeving die moeder werd; je kan op dat moment bij niemand dus echt je verhaal kwijt en je wilt ook niet dat mensen denken, geniet ze wel? Ik heb mij groot gehouden en elke keer gedacht, dit hoort erbij. Zo zijn alle baby’s en zo ervaart iedereen het. Ook omdat je bijna alleen maar de mooie verhalen hoort.

Nog verder in mijn schulp

In de jaren die volgde, volgde er ook nog behoorlijk wat ellende. Ik ga het niet opsommen, sommige dingen heb ik eerder benoemd en misschien vertel ik af en toe iets meer. Elke gebeurtenis zorgde ervoor dat ik mij verder afsloot voor mensen, dat ik het gevoel had dat ik het alleen moest doen. Dat er verdriet kwam wat ik weg duwde en dat ik trauma’s niet verwerkte.

En dan heb ik het nu alleen maar over het geestelijke gedeelte. Lichamelijk verandert er ook super veel. Wat vond en vind ik het soms lastig dat ik niet meer meer dat lijf heb van voor mijn zwangerschappen. Ik voelde mij echt een dik onaantrekkelijk vet varken. Ik deed dan ook steeds minder aan mijzelf en daar wordt niemand blijer van. Ging alleen maar saaie zwarte kleding dragen, om nog minder op te vallen.

Het licht ging uit

Bijna twee jaar geleden eindigden mijn toenmalige baan op een erg vervelende manier. Na alles wat er die jaren aan vooraf was gegaan, zowel zakelijk als privé, was dat het moment dat bij mij het licht uit ging. Soms letterlijk. Er zijn momenten geweest dat ik hyperventilerend aan tafel zat en Jan dacht dat ik een hartaanval kreeg. Voorvallen waarbij ik in de auto zat en een paniekaanval kreeg op de snelweg, waardoor ik de auto aan de kant moest zetten omdat ik niet meer verder kon rijden. Er zijn momenten geweest dat ik het echt niet meer zag zitten en echt niet wist hoe ik ooit weer die blije vrouw werd die ik was en weer kon genieten van het leven.

Vanaf dat moment, bijna twee jaar geleden ben ik in een medische molen terecht gekomen. Van praktijk ondersteuner, basis ggz, specialistische ggz, EMDR. En in deze molen zit ik nog steeds. Het eerste jaar was ik erg gefrustreerd, hoe lang kan dit duren? Ik was er zo klaar mee, wilde mij weer mijzelf voelen. Blij zijn en genieten van alles en iedereen om mij heen, maar het lukte niet. Ik gaf het de naam: Burn-out. En het herstellen van een burn-out hoeft toch niet zo lang te duren, dacht ik nog?! Maar ja, een burn-out was iets te kort door de bocht.

Het kost zoveel energie

Alles kostte mij energie; boodschappen doen, een praatje op het schoolplein, een borrel met de buren. Dus ontweek het, ging het uit de weg en keek letterlijk soms weg als mensen toenadering zochten. Lastig voor iemand die voorheen genoot van nieuwe mensen ontmoeten en gezellige praatjes overal. Doordat ik steeds verder in mijn schulp kroop heb ik wellicht mensen weggeduwd. Doordat ik aan de buitenkant niet veel liet merken, heb ik wellicht onbegrip gecreëerd en dat is lastig op een moment waarop je juist mensen om je heen nodig hebt. Ik miste heel erg een schouder en een village (it takes a village, to raise a child). Maar dat krijg je ook niet, als je niet om hulp vraagt en als je niet laat weten hoe het echt met je gaat.

Laten we eerlijk zijn tegen elkaar

Ik vind het erg jammer dat andere soms mooi weer spelen. Dat deed ik ook, en wat heb ik daar een spijt van. Bij niemand gaat het altijd goed. Een kind krijgen en een gezin worden kost energie, en is heel veel werk. Het is niet alleen maar een lief lachende baby die altijd goed slaapt. Er zijn zorgen en slapeloze nachten. En als er dan nog meer gebeurt dan alleen het krijgen van een baby is het wellicht nog zwaarder om te dragen, in mijn geval wel. Daar mogen we toch veel eerlijker over zijn tegen elkaar.

Hier is mijn schouder. Huil, drink een wijntje en ga dan weer een beetje opgeladen naar je gezin.

Het is toch super waardevol wanneer je elkaar als moeder kan aanhoren en kan zeggen: “Hier is mijn schouder. Huil, drink een wijntje en ga dan weer een beetje opgeladen naar je gezin.” Ik probeer soms bij vriendinnen ook door de roze wolk te prikken, soms lukt dat en soms niet. Wees beschikbaar voor een ander, is mijn advies. Met een oor en een schouder, zodat ze weten dat ze er niet alleen voor staan. Het is lastig, dat weet ik als geen ander. Ik heb jaren alles alleen gedaan, omdat ik nooit durfde te zeggen dat het niet meer ging.

HEt is oké, als het niet oké is.

Maar door deze groei die ik nu doormaak. hoop ik vriendinnen te laten zien dat het oké is. Het is oké, als je je man even niet zo leuk vindt als hij s’ nacht niet wakker wordt. Het is oké, als je blij bent als je je kindje even naar de opvang kan brengen. Het is ok als je een diner afspraak afzegt. Alles is oké en durf open en eerlijk te zijn. Dat heb ik in deze blog ook proberen te zijn en hopelijk durven jullie dat nu ook een beetje.

Ik onderga een persoonlijke groei. Zie mijzelf langzaam weer terug komen en ben blij dat ik dit allemaal aan durf te gaan. Ik word misschien nooit meer wie ik was, maar hoop wel dat ik weer blij word van mijzelf. Ik ben nog steeds super onzeker en voel mij mega ongemakkelijk op sommige momenten. Als je die momenten bij mij herkent, snap je het nu misschien. It is not you, it’s me. Een verandering is niet altijd verkeerd. In mijn geval was het goed. Je kan niet altijd 130% geven, 80% is ook oké. Want bedenk maar eens dat jouw 80% misschien wel iemand anders z’n 130% is. Al vind ik dat nog steeds lastig maar ik werk eraan en groei.

Liefs, Sandra

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.