Vroeger was alles anders

Herinner je die tijd nog voordat de kids er waren? Onze Daan is 6,5 jaar, Jan en ik zijn ruim 10 jaar samen. Van die 10 jaar waren wij 3,5 jaar samen zonder kinderen. Weet je nog hoe dat was? Die tijd zonder kinderen? Alleen samen zonder die lieve “stoorzenders” šŸ™‚

Jan en ik voor de kindjes, vol genieten van elkaar en het leven.

Jan en ik kennen elkaar via werk, waar elke week heerlijke borrels waren en je zonder zorgen het zo laat kon maken als je wilde, zo vaak als je wilde. Wij deden samen en zonder elkaar super veel leuke dingen. Weekendjes weg, nachtjes weg, concerten, festivals, diners en ga zo maar door. Wij zijn dol op allerlei leuke sociale activiteiten en het samen zijn met vrienden en familie. Dol op alles wat de wereld ons te bieden heeft dus maken daar ook graag gebruik van.

We hadden geen flauw idee

Op het moment dat wij ervoor kozen om te proberen zwanger te worden heb je natuurlijk nog geen idee wat voor levensverandering er aankomt als het kindje zich aan dient. Iedereen kan je van alles vertellen maar je hebt echt geen idee. Met onze kleine Daan werd ons leven eigenlijk meteen anders. Daan had reflux, hij huilde veel, echt veel. Wat betekende nul rust, nul momenten voor jezelf, nul momenten voor elkaar. De kleine man wilde heel graag in de draagzak, heel graag op mij slapen, en gewiegd en getild worden. Dan schieten de gezellige momenten samen en/of met onze vrienden en familie er al snel bij in.

Kunnen we even langskomen?

Daan is geboren op 7 november. Het plannen van kraamvisite was al lastig en ongemakkelijk want je wil ook even kletsen of je leuke blije baby laten zien. Maar onze baby was was niet zo blij; hij had pijn en dat was zo zielig en zo lastig dus vanaf dat moment werd alles anders.

Na Daan zijn geboorte kwam redelijk snel Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, Jan zijn verjaardag enzo. Dat zijn allemaal sociale momenten waar wij normaal gezellige dingen deden met familie en vrienden. Maar ja, met een huilende baby zit je niet super relaxed bij een diner, kan je niet zo gezellig kletsen enzo. Ook regel je dan niet zo makkelijk een oppas want Daan wilde echt alleen bij mij, en huilde veel dus dan wil je je kindje helemaal niet bij iemand anders achterlaten. Vanaf dat moment is onze sociale kring dus vrij direct een stuk kleiner geworden.

Dat was lastig niet alleen voor ons, maar ook voor onze omgeving. Want niet iedereen begreep het wanneer wij toch even niet kwamen, wanneer het plannen met ons wat lastiger ging, wanneer wij last minute af zeiden omdat het echt niet ging met Daan. Je krijgt verwijten, van jullie zijn er nooit, waarom kom je niet, je kan toch oppas regelen. Heel lastig vond ik dat, je voelt je al zo kwetsbaar als nieuwe moeder en dan ervaar je ook nog de sociale druk van buitenaf.

Team no sleep

Voor ons was het ook lastig want je slaapt weinig, je wordt moe, we liepen ’s nachts door de kamer met Daan ipv dat wij genoten van dat wij net ouders waren geworden, hadden wij vooral zorgen en slaap te kort. We gingen in overlevingsstand, samen en los van elkaar. Op het moment dat Daan vaste voeding kreeg werd het minder, dit was bij na 6 maanden, op het moment dat Daan 1 jaar was was het zo goed als over. Maar toen was ons leven al drastisch verandert.

De jaren daarna bleef het een beetje zo. Je went ook snel aan de nieuwe manier van leven. Ook wilden wij weer echt genieten van elkaar nu we weer konden genieten. Nu de zorgen weg waren.

Van een naar twee kinderen

Tijdens mijn zwangerschap van Isa veranderen ons leven nog een beetje meer. Doordat ik ben geopereerd aan mijn baarmoeder was de kans op een vroeggeboorte groot. Daardoor was mijn zwangerschap medisch en moest ik vanaf week 20 elke week naar het ziekenhuis. Gelukkig werd Isa geboren bij 38 weken en was zij helemaal gezond. Toen Isa werd geboren veranderen ons gezin ook weer mee.

Wij zeiden altijd 1 is geen 2 is een gezin. Dat is voor andere mensen misschien anders maar bij ons voelde dat zo. ƉƩn kindje kan je nog redelijk “makkelijk” er bij doen, om het even zo makkelijk te zeggen, maar met twee heb je al snel je handen vol. Isa is geboren met een C houding waardoor zij niet graag in een maxi cosi lag en/of in de wagen. Zij zat dus bijna altijd in de draagzak bij mij wat er voor zorgt dat er meteen een kindje zit tussen het contact met Daan.

Moeilijk heb ik het daar mee gehad want mijn eerst geboren kindje “moest” zo meteen al wat meer afstand van mij houden. Gelukkig kwam dit uiteindelijk goed door behandelingen bij een osteopaat. Maar ik heb echt wel even moeten wennen aan het verdelen van de aandacht en niet meer de volle aandacht voor mijn Daan.

Hoe hou ik al die ballen hoog?

In Isa haar eerste levensjaar kreeg Jan zijn motorongeluk wat betekende dat ik alles alleen moest doen met twee redelijk jonge kinderen. Dit was heftig en soms erg veel. De tijd voor mijzelf was nihil en sociale contacten waren ook niet echt aanwezig. Omdat ik de tijd niet had maar ook de energie niet. En ook toen was er veel druk van buitenaf. Je kan toch wel even langskomen? Al is het maar een uurtje?

Ik was soms al blij als ik de dag door was gekomen en iedereen eten op had dus bijvoorbeeld verjaardagen waren op dat moment even niet mijn prioriteit. Jammer vond ik dat, heel jammer. Verdrietig werd ik ervan als ik wist dat ik leuke bijzondere momenten van andere miste. Ik had helaas geen andere keuze want mijn gezin had mij meer nodig op dat moment. Ook vergat ik mijzelf toen regelmatig.

Jan zijn eerste keer uit bed in het ziekenhuis

Zorgen en geluk

Veel dingen gebeurde bij ons in een redelijk korte tijd. Veel zorgen, maar ook veel geluk. Jan kwam uit het ziekenhuis en is bovenverwachting goed hersteld. Toen Isa een jaar was is zij nog een week opgenomen in het ziekenhuis omdat artsen zich zorgen maakte om haar (ze was en is erg klein) maar gelukkig bleek ook zij helemaal gezond. We trouwden en vanaf dat moment keerde de rust weer langzaam terug. Daan zat ondertussen op school, Isa deed het super goed dus we konden weer gaan genieten.

Langzaam kwamen er weer wat sociale momenten, en kon ik er ook weer een beetje van genieten. Dat voelt soms nog gek, een beetje onwennig als het er een lange tijd niet is geweest. Ik bescherm nog regelmatig de tijd van ons samen als gezin. Ik wil niet dat onze tijd wordt opgeslokt door alles en iedereen om ons heen. Wij moeten met elkaar in contact blijven en dat gaat nu redelijk goed.

Samen in liefde

Ook voor Jan en mij waren het lastige jaren. Je bent zo verliefd op elkaar en zo samen en dat verandert als er kinderen bij komen. Soms waren wij elkaar even kwijt. Vaak gunde ik Jan wel zijn sociale contacten en nam ik ze zelf niet, maar miste ik mijn vrienden en familie natuurlijk wel. Samen deden wij te weinig. Voordat wij kinderen kregen was onze kracht dat wij veel los van elkaar deden en daarvan genoten, maar uiteindelijk was dat ook soms een valkuil.

We zijn soms een beetje te goed in dingen zonder elkaar doen dat we elkaar soms even uit het oog verloren. Gelukkig was onze basis thuis goed, de kinderen stonden voor ons beiden op nummer 1. Jan is een partner die ik iedereen gun. Op momenten dat ik echt mijn slaap nodig had was hij er altijd! echt altijd, ook als hij zelf de volgende dag een belangrijke meeting had of zelf heel moe was. Super dankbaar ben ik daarvoor.

Tien jaar verder

Afgelopen weken keek ik naar Jan en zag ik weer de man van 10 jaar geleden. Nog steeds zo knap alleen wat grijzer šŸ™‚ De kinderen worden steeds zelfstandiger en die kunnen wij steeds meer loslaten. Hierdoor kunnen wij elkaar weer wat meer terugvinden. Wat fijn dat wij zo sterk waren om deze stormen te doorstaan. Het is niet meer zoals wij vroeger samen waren, misschien nog wel mooier er leuker. Want ik smelt als ik Jan zijn passies aan Daan zie doorgeven, of als hij met Isa knuffelt zoals alleen vaders met hun dochter kunnen doen.

Vroeger was alles anders, nu is alles nog mooier.

Liefs, Sandra

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.