Zo’n moeder waar iedereen jaloers op is

cappuccino by croissant on ground

We kennen haar allemaal wel. Zo’n moeder waar iedereen heimelijk jaloers op is. Waarbij je denkt SERIEUS? HOE DAN? Gewoon HOE? Hoe doe je dat allemaal? Ik zit in het park. In mijn ene hand een cappuccino in mijn duurzaam, niet vaatwasbestendige, re-usable koffiebeker. In mijn andere hand een croissant van de ambachtelijke bakker. Living de fab life, zeg maar. Maar wacht, voordat je denkt dat ik de moeder ben in dit verhaal. Ik zit daar met mijn after-sport outfit. Lees een droge sweater die ik even snel verwisselende voor een zweetshirt. De sportbroek uittrekken vond ik een moeite te veel. Mijn ongewassen haar als een dooie cavia’s op mijn hoofd. Jep, heb je het beeld? Ik zag er op mijn allerbest, kijk eens hoe sportief ik ben geweest, uit. En toen zag ik haar. Die moeder.

Die moeder van drie kinderen. Die parmantig in de bakfiets zitten. Op weg naar een idyllische picknick in het park op een zonnige zaterdagochtend. Met kaasstengels (van diezelfde ambachtelijke bakker) en bekers warme koffie. Een papa, zo uit een magazine. En zelf zag ze er uit om door een ringetje te halen. En dan bedoel ik ook echt full-on in de steigers. Haar geföhnd. Ik weet niet eens waar mijn föhn is. In een hippe lange rok en een prachtige blouse. Allemaal piekfijn, kleine konijn. Allemaal dat je denkt HOE DAN? Hoe laat stond je op? Hoeveel geld geef jij uit aan kleding? Hoe houdt je je kleding zo keurig terwijl je drie kleine kinderen om je heen hebt hangen? Gewoon hoe?

Met een echt grote-mensenhuis

“Zij hebben net hun huis laten verbouwen” zegt mijn vriendin. Ze zit naast mij op het bankje. “Het lijkt wel een hotellobby. Ik vraag me dan echt af hoe je daar woont? Met drie kleintjes?” Ze pakt haar telefoon en laat een aantal foto’s zien, die het aannemersbedrijf op social media heeft gedeeld. Het ziet er prachtig uit. En af. Vooral dat. Met plinten. Als een echt grote-mensenhuis.

In elke geval niet zoals bij mij. Met grondverf en onafgewerkte kantjes. Met speelgoed, boekjes op de grond en een knalrode speelkeuken. Oftewel een huis waarin geleefd wordt. Niet één voor in een magazine. Ik krijg al hartkloppingen als ik de bank zie. Hoe hou je die schoon? Het lukt mij nog niet eens met één kind, om vlekkeloos de dag door te komen. De volgende vraag is er een die we elkaar stellen om de boel dan toch een beetje te relativeren: “Zou ze gelukkig zijn?”

Aan de idyllische picknick kwam intussen abrupt een eind. Want twee kinderen stonden al een andere kant van de brug, papa er achteraan. Mama riep nog iets zijn kant op en in die ene tel dat zij niet oplette, vloog een meeuw er vandoor met de kaasstengels van de kinderen.

Zou ze gelukkig zijn?

Dat hoop ik echt voor haar. Dat ze gelukkig is. Want stel je voor dat je dus elke dag een bepaalde status, standaard of verwachting moet waarmaken. En je tegelijkertijd ongelukkig bent. Dat geföhnde haar en die zwierige rok je helemaal niet gelukkig maken? En dat je veel liever gewoon in je joggingbroek op de bank wil zitten, met je haar als een dooie cavia op je hoofd. Zou ze eigenlijk een joggingbroek hebben? We lachen. Maar ik meen het oprecht. Ik hoop echt dat ze gelukkig is. En niet jaloers op onze oversized sweaters, sportbroeken en veelte lekkere croissants. Want het leven is te kort om het leven niet te leven. Om te doen wat hoort, jezelf te vergelijken en wie je echt bent te verstoppen. Wees dan maar zo’n moeder waar iedereen jaloers op is. Met ongewassen haar en koffievlekken op haar trui.

Liefs, Anouk

Heb je deze blogs al gelezen?

momspiration quote

De flipperkast moeder

De afgelopen maanden ben ik wat veranderd van ontspannen moeder, naar flipperkast moeder. In mijn hoofd ben ik de ontspannen vrouw niet zo heel vaak tegen gekomen. In ieder geval de laatste – pak ‘m beet – twee maanden niet echt.

vliegreis met kinderen

Jij hebt vast een heel leuk leven

“Jij hebt vast een heel leuk leven”, sneerde zij mij toe. De tranen sprongen in m’n ogen. Ik weet dat ik op dat moment niets anders kan doen dan me wegdraaien en de snottebellen van mijn peuter afvegen, de boarding passen klaar houden en heel diep adem halen om niet compleet over de zeik te […]

Gaan wij verhuizen of op vakantie?

Ik krijg het Spaans benauwd van wat hier nu allemaal ligt. Tassen vol met spullen. Mijn schoonmoeder komt binnen en zegt: “Zo gaan jullie verhuizen?” Pfff, daar lijkt het wel op, maar nee, wij gaan twee weken op vakantie met drie kinderen.

Volg mijn dagelijkse #mamadingen ook op instagram

Met de volgende tags: